Æji, vísindin eru aftur orðin erfið. Af hverju þarf allt að vera svona flókið? Húðfrumurnar mínar fíla greinilega plast betur en gler og mýsnar mínar eru of eðlilegar fyrir smekk prófessorsins míns. Nú þarf ég að taka á honum stóra mínum og berjast fyrir verkefninu mínu. Ég nenni ekki alveg að byrja upp á nýtt núna, en gæti þurft það samt. Það er hvorki heldur óeðlilegt í þessum geira, né óalgengt. Það er einmitt málið. Það sem er svo skemmtilegt við líffræðina er að hún er ein af greinum vísindianna sem er komin af svokölluðu "descriptive" stigi. Við erum hætt að einfaldlega lýsa fyrirbærum, sem koma fyrir í náttúrunni og erum komin á næsta stig, experímentalstigið. Tilraunastiginu fylgir meiri áhætta, því oftast þarf mikla vinnu til þess að ákvarða hvort að verkefnin okkar séu fýsileg og áhugaverð. En tilraunastigið er einmitt líka það sem gerir líffræðina svona skemmtilega, því það reynir á hugann að hugsa upp tilgátur og aðferðir til þess að prófa þær með tilraunum. -Það er greinilega ekki bæði sleppt og haldið í þessum málum.

Mikið afskaplega er ég eitthvað illa fyrir kölluð í dag. Ég er búin að vera morgunfúl alveg frá því að ég fór fram úr. Klukkan er orðin sex og ég er ennþá að deyja úr morgunfúllyndi og geðvonsku og pirringi, svo eitthvað sé nefnt.

Og nú sit ég hérna og vorkenni sjálfri mér afþví að ég má ekki fara út að hlaupa í góða veðrinu og yfir því hvað mér er illt í bakinu og yfir því hvað það er nú afspyrnu leiðinlegt að fara í gymmið að æfa. Hver nennir því svosem? Og ég er líka draugfúl út í sjálfa mig af því að ég veit að ég á ekki eftir að sofna í kvöld af því að ég nenni ekki að fara að æfa. Hvað er til ráða?

Ingi bróðir fermdist í dag, og í tilefni af því rifjuðum við upp trúarjátninguna. Ég minntist þess í morgun að það væri fermingardagur Inga og spurði Mörð hvort að hann kynni enn trúarjátninguna. Hann neitti því og ég uppgötvaði að ég myndi ekki einu sinn hvernig hún byrjaði, sem kom mér eiginlega á óvart, því að ég get enn bunað út úr mér skólaljóðum úr eldri deild grunnskólas, og að ekki sé minnst á þýsku ljóðin frá því í þriðja bekk í MR. Sumsé, O, Alte Burschen Herrlichkeit, og Ísland farsældar frón eru eins og þrykkt inn í heilann á mér, en það eina sem ég mundi úr Postullegri trúarjátningu vour orðin krossfestur dáinn og grafinn. Mörður var ekki seinn á sér að finna textann á netinu og hlýddi mér yfir hann nokkrum sinnum á meðan ég var að klæða mig í skóna og úlpuna á leiðinni á labbið, þangað til að ég kunni hana á ný. En ætli hún verði ekki aftur gleymd eftir nokkra daga, ég spái því.

Nú læt ég mér bara leiðast af því að ég nenni ekki neinu og Mörður er að læra á bókasafninu og því ekki hægt að masa við hann. Ég er búin að skoða allt internetið eins og það leggur sig og nenni ekki umferð númer tvö. Það var hins vegar mjög gott, því að ég rakst á þessa stórgóðu grein á Sellunni eftir hana Þyrí. Meira svona segi ég nú bara =)

Annað gott sem af þessu netflakki mínu leiddi var að ég sjúkdómsgreindi sjálfa mig. Málið er að síðan um áramótin hef ég fundið fyrir sársauka neðarlega í mjaðmagrindinni þar sem leggurinn mætir henni, þegar ég hef farið út að hlaupa. Þetta hefur dregið mikið úr útihlaupum mínum, bæði vegna þess að ég er að reyna að hvíla og svo nennir maður minna út að hlaupa þegar maður finnur til. Í gær dreif ég mig svo út og líkaminn minnti mig strax á þessi meiðsli.

Ég pikkaði því inn í Google "pain in pelvis while running" og fékk bara þessa líka fínu sjúkdómsgreiningu. Ég hafði svo miklar áhyggjur af því að þetta væri út af bakinu á mér (og vissulega útiloka ég það ekki enn). Hins vegar fann ég síðu sem lýsti sársaukanum sem ég finn fyrir mjög nákvæmlega og einhver læknir sem skrifaði inn á þennan umræðuþráð sagði að þesskonar meiðsli væru algeng á meðal hlaupara sem hjóluðu mikið og að þau væru tilkomin af því að það væri svo mikill styrktarmunur framan og aftaná lærunum á manni, eða þá að maður væri með mjög stífa aftanálærisvöðva. Ég greip þetta náttúrulega á lofti, þar sem þessi meiðsli hafa algerlega haldist í hendur við fjölda og erfiði Spinningtíma sem ég hef farið í. Ég hafði þá svosem grunaða, en vildi ómögulega hætta að spinna. Og nú er væntanleg lausn komin. Ég þarf að styrkja aftanálærisvöðvana, en liðleiki þeirra er óaðfinnanlegur, þótt ég segi sjálf frá. Gallin við þetta allt er að læknirinn sagði að svona meiðsl lagist víst ekki við að hvíla, heldur verða flestir að fá sterasprautur í liðinn. En tjuh, ég hlusta nú ekki á það, heldur bara minnka hlaupin næstu vikur og styrki mig og sé hvað setur.

Og já, mér leiðist svo svakalega að þið fenguð þessa leiðinlegu sjúkdómsgreiningu beint í æð. Ég vona að ég hafi samt ekki haft það af að drepa neinar heilataugar lesenda úr leiðindum.

Ég er í vinnunni, algerlega endurnærð eftir nær algert frí í gær. Það eina sem ég gerði tengt náminu var að skipuleggja tilraunir næstu tveggja vikna.

Ég ætlaði að skella mér á skauta með henni Yin Mei, en hún var að enda við að hringja í mig og segja mér að það væri ekki þess virði, það væri of hlýtt úti og svellið væri allt bráðnað og bara pollar ofaná klakanum. Þannig að ég hugsa að tímabil vetraríþróttanna sé liðið á þessum bæ og áður en varir verða sumaríþróttir (eða bara íþróttir sem eru stundaðar á sumrin), teknar upp á ný.

Ég er farin að hlakka til langs og heits sumars á línuskautum, kajak og við útihlaup.

Vááá, það er bara að koma vor held ég barasta! Það er tuttugu stiga hiti úti og alveg fráááábært hlaupaveður af því að það er skýjað. Ég er búin að sitja í morgun upp í sófa og lesa mér til skemmtunar, ég er í nokkurra klukkutíma andlegu fríi frá því að vera nemi, vikan á labbinu var stormasöm og ég þarf smá pásu. Ég lenti í smá intellektjúal árekstri við yfirmann minn, kannski smá angi af því sem hún Herdís talar um hér.

Þannig að í dag er bara dagurinn sem ég geri bara skemmtilega hluti. Engar skúringar, ekkert uppvask, engin tiltekt. Bara lesa, hlaupa elda og lesa kannski meira =)

Það er spáð 18 stiga hita á morgun (Föstudag). Þegar ég sá það fyrr í kvöld, panikkaði ég og í höfðinu á mér fór af stað ákveðin keðjuverkun hugsana:

Oh, átján stiga hiti, á föstudegi! Hvað get ég gert, hvað get ég gert til þess að vera búin að vinna nógu snemma til þess að komast út að hlaupa í góða veðrinu? Átján stiga hiti. Þetta er nú bara ekki hægt, og það á föstudegi. Aumingja ég að þurfa að horfa á góða veðrið út um gluggan allan daginn. Átján stiga hiti á morgun, en hvað með laugardaginn, eða sunnudaginn?

Svo dró ég andann og gerði mér grein fyrir því að ég þyrfti ekkert að panikka yfir því að það væri gott veður úti. Það er alveg ótrúlegt hvað Íslendingseðlið í manni er seigt. Líkaminn á mér er í Ameríku, en hugurinn er enn heima á Íslandi, í veröld þar sem maður striplast um berrassaður þegar hitastigið fer upp fyrir tíu gráðurnar og allir taka sér frí ef að sólin skín.

Þegar ég rankaði við mér og mundi að ég væri ekki á Íslandi tók ég ákvörðun. Ég ætla bara að vera róleg yfir góða veðrinu á morgun. Það er nokkuð öruggt að það kemur aftur átján stiga hiti fyrir áramót.

Myndarlegasti íslenski karlmaðurinn (að öllum öðrum ólöstuðum) á afmæli í dag. Hann kvaddi mig með kossi og fór eldsnemma í skólann í morgun. Við héldum reyndar upp á afmælið hans með tíramísú á Ferrara á laugardaginn, en kannski við gerum eitthvað í kvöld svona í tilefni dagsins.

Það sem stendur góðri menntun og lífsgæðum fyrir þrifum á Íslandi er að mínu mati viðhorf núverandi ráðamanna landsins. Og þess vegna kemur mér ekki á óvart að sjá þessa ályktun Heimdalls.

Mér finnst þetta vera svo óendanleg rökleysa að það hálfa væri nóg. Samkvæmt ályktuninni felur menntun bara í sér ábata einstaklingsins og því á hann að greiða fyrir hana. Þetta er helsta rökvillan í ályktuninni og gegsýrir reyndar líka ákvarðanir stjórnvalda, að þjóðfélagið sem heild græði ekki á menntun, heldur sé hún einungis ávinningur þess sem hana hlýtur. Hér voru stofnendur Háskóla Íslands mun framsýnni en núverandi stjórnvöld og Heimdallsfólk, sem styður þá afturför að rukka skólagjöld.

Er málið þá ekki líka að rukka fólk fyrir sjúkrahússvist og alla heilsugæslu, því að sömu rök gilda þar, ávinningurinn er einstaklingsins.

Þetta er svo mikil fornaldar hugsunarháttur ég bara næ þessu ekki. Þetta er akkúrat það sem stendur framförum í landinu fyrir þrifum. Drekkjum bara landinu í vatni svo að það sé hægt að reisa þriðja heims fabrikkur og höldum menntastiginu lágu, því að það er líka bara best að það vinni allir í álveri.

Svona einstaklingshyggja er eitur í mínum beinum. Hún virkar bara ekki nema fyrir fáa. Hún virkar fyrir ríka fólkið í landinu, en gerir þá fátæku fátækari og þá ríku ríkari. Ég sé afleiðingar þess á hverjum degi hér vestanhafs, og er helsta ástæða þess að mig langar ekki að búa hér til langframa og því langar mig ekki heldur að búa á Íslandi ef það verður líka land einstaklingshyggjunnar.

Ég hángi hér bara á labbinu og bíð eftir að Herdís hringi í mig. Hún er í stuttri héimsókn hér í borg og ég sleppti öllu tilraunastandi í dag til þess að geta hitt hana seinnipartinn. Jeijj...

Annars þá skellti ég mér á skíði með Yin Mei á laugardaginn. Það var hörkustuð, (nema í rútunni á leiðinni, ég þurfti að sitja við hliðina á einhverjum ókunnugum manni sem steinsvaf og hraut og tók allt plássið og var þar að auki með geðveikan bóner allan tímann).

Við renndum okkur og renndum okkur og ég er orðin alveg ógisslega klár. Þetta er ein besta ákvörðun sem ég hef tekið lengi, að ákveða að læra á skíði. Ég hugsa að á næsta ári prófi ég líka bretti, bara svona upp á djókið.

Á leiðinni heim í söbvei var gónt alveg ótrúlega mikið á mig, mér til mikillar furðu, því að ég var ekki með húfuna góðu eða neitt... Þegar ég kom heim gólaði Mörður upp yfir sig "jesús minn almáttugur, hvað kom fyrir". Og þá var ég svona bara þokkalega illa brunnin í framan og með geðveikt far þar sem húfan hafði náð yfir ennið á mér.

Ég þurfti að gera svo vel að meika duglega yfir þetta, því að planið var að halda upp á afmælið hans Mödda niðri í kínabæ. Og mig langaði ekki alveg að vera miðpunktur athyglinnar á leiðinni niðreftir líka. Þannig að ég sparslaði bara duglega yfir andlitið á mér og setti á mig grænan augnskugga til þess að vega upp á móti rauða litnum.

Ég er orðin aðeins skárri í framan í dag, en lít samt frekar bjánalega út. Úff....

Oh.. nú er ég allt í einu komin með alveg hreint svakalega heimþrá! Ég talaði við pabba í morgun og svo Siggu tengdamömmu áðan og nú langar mig bara að fara heim og hitta alla... Djí. Enda hef ég ekki komið að fögru landi ísa í eitt og hálft ár. Maður er bara að verða útlendingur. Kani í húð og hár. Með bleikt tyggjó í hvítum strigaskóm og ljósum gallabuxum.

Annars er ég að fara að skella mér á skíði á morgun. Möddi kallinn er svo bissí að hann kemst ekki með, allt á fullu hjá honum í skólanum, svo að ég dobblaði bara hana Yin Mei til að koma með mér. Það er búið að snjóa svo mikið í vikunni að það er allt á kafi í Hunter. Ég hlakka ekkert smá til að bruna niður brekkurnar á tjúllaðri fart (eh.. eða þannig).

Og svo ætlar hún Herdís mín að kíkja á okkur á sunnudaginn, það verður nú meira fjörið. Spurning hvort að það sé ekki eitthvað hægt að spilla henni svona í stórborginni...

Ég var að reyna að hringja í hana Dísu Tæger, og komst að því að það væri bylur í Íþöku. Ég var alveg YAY!!! í símann við skrifstofufélagann hennar. Hún tók ekki beint undir... Ég var bara svo ánægð fyrir hönd Herdísar að fá smá aðminnilegt veður!

Það er bara brjáluð snjókoma á Manhattan. Reyndar sýnist mér hún vera að breytast í rigningu, en það er búið að snjóa í allan morgun. Það er náttúrulega agalegt, því að á meðan sveltur fólk inni í húsum. Það er nefnilega ekki hægt að skella sér út í stórhríð og kaupa sér súpu. Jú, nema náttúrulega að maður eigi regnhlíf.

Ég bauðst til þess að fara út og kaupa mat handa nokkrum labbfélögum, en þá skömmuðust þau sín og drifu sig bara út. Þau eru ekki enn komin til baka, ég vona að þau hafi ekki orðið úti.

Ég er þreeeyyyyyttttt og ég er svööööönnnng. Spinningtíminn var alger killer =) Ég meika varla að klára tilraunina mína ég er svo þreytt. Ég verð komin heim eftir klukkutíma, og þá verður það sko barasta kvöldmatur og svo beint í rúmið.

Ég var að fá SMS frá Merði:

"Það vantar sultu með vöfflunum."

Greinilegt hvað hann er að gera í tíma, a.m.k. ekki að fylgjast með fyrirlestrinum!

Mig langar í vöfflu. Er ekki einhver til í að koma með vöfflu til mín? Ég nenni að minnsta kosti ekki í spinning, sérstaklega ekki af því að ég þarf að setja sekkondarí mótefnið mitt á sneiðarnar eftir spinning og lyftingaræfingar. Það verður fatlað. En nú er ég bara að bíða eftir því að spírinn gufi upp af DNAinu mínu og get því dreift hugsunum mínum um heimsbyggðina. Aðallega samt norðurávið held ég...

Úff, það er einhver mánudagur í mér. Ætli ég hafi ekki bara lært yfir mig í gær eða eitthvað, því að ég er að sálast úr syfju, en samt svaf ég vel og lengi í nótt. Mig svíður líka í framan, af einhverjum óútskýranlegum ástæðum líka. Ætli ég sé orðin svona viðkvæm, hef kannski ekki þolað vindinn sem blés framan í mig á skokkinu í gær. Og svo er ég líka að drepast úr þorsta.

Ég held að guðirnir séu að refsa mér fyrir allt vöffluát helgarinnar. Hvernig er þetta annars með vöfflur, er eitthvað í þeim sem veldur hungurtilfinningu? Ég setti bara það sama og venjulega í soppuna, en eftir kvöldmatinn í gær borðaði ég tvær vöfflur í eftirmat og varð svengri fyrir vikið. Ég er nokkuð viss um að ég gæti borðað vöfflur samfleytt í heilan sólarhring og alltaf haft pláss fyrir fleiri. Vill einhver koma í kapp?

Við hjónakornin skelltum okkur á íslendingabrjókvöld í gær. Nú er orðið svolítið síðan þau voru færð á föstudagskvöld, og það er ekkert smá fínt mál, því það er minna stress að fara snemma heim og svona. Það var alveg frábær mæting og svaka stuð. Siggi setti myndir inn á grasrót, en þær má sjá hér.

Ég tók söbbvei á barkvöldið, en það fór ekki betur en svo að lestin mín ákvað að sleppa tveimur stöðvum, svo að ég endaði alla leið niðri á Canal Street. Ég nennti ekki alveg að taka söbbvei til baka, þar sem ég var orðin ansi bjórþyrst, þannig að ég splæsti á mig leigara. Þar sem ég sat í aftursætinu á leigubílnum, dró ég upp símann og hrindi í Mörð til að láta hann vita af mér. Þegar ég lagði á horfði leigubílstjórinn á mig forvitnisaugum í baksýnisspeglinum og spurði mig:

-Which language was that?
-Oh, it was Icelandic. (dæs, ekki einu sinni enn)
-Icelandic? Where is that spoken?
-Iceland
-Oh, I see, Iceland, it's in Europe isn't it?
-Yes.
-But you live here?
-Yes.
-What do you do here?
-I'm a student.
-So, are you going to become a doctor?
-No, I'm a scientist.
-Wow, a scientist, you are going to go to space!!!

Dagurinn í dag var eftir því -Þynnkudagur. Við skriðum á fætur um tíuleytið og fórum á Metro Diner í bröns. Það er ekkert sem jafnast á við mexíkanska ommelettu með hash browns með súkkulaðisjeik í eftirmat, þegar maður er þunnur. Veðrið var líka yndislegt, þannig að það var notalegt að rölta þangað niðreftir í hádegissólinni.

Svo leigðum við bara spólu og höfðum það kósí, myndin var reyndar hörkuléleg, en það var aukaatriði. Um fimmleytið fékk ég svo allt í einu þessa líka svakalegu löngun í vöfflur með rjóma, sem ég hef bara ekki fengið síðan ég fór síðast heim til Íslands í hittifyrra. Þegar ég deildi þessarri löngun með Merði ákvað hann að drífa sig út í búð að kaupa vöfflujárn, og á meðan skellti ég í vöfflusoppu. Þetta gat náttúrulega ekki klikkað, vöfflurnar voru algert æði, það er ekki spurning að ég bjóði vinkonum mínum í vöfflur í vikunni!

Svo fór ég í vinnuna, södd og sæl.

Stundum finnst mér lífið hérna í borginni vera fullt af svona stuttmyndasketsum. Í lestarvagninum á leiðinni á labbið var maður sem var greinilega með Tourette heilkenni, eða eitthvað álíka. Hann sat og las bók og barði í hausinn á sér í sífellu og hrópaði upp yfir sig af angist, svona eins og það væri eitthvað hræðilegt að gerast í bókinni hans. Verslings maðurinn átti náttúrulega athygli allra í vagninum, og það var ótrúlegt að fylgjast með viðbrögðum fólks, því að það störðu allir á hann og margir flissuðu. Ég snéri mér bara undan og lét eins og ég sæi hann ekki, því ég vorkenndi manninum svo að fólk þyrfti að vera svona miklir dónar að hlæja að honum. -Fólk er fífl.

Nú er ég hins vegar komin heim aftur og búin að panta mér handbók um húðfrumur á netinu og hver veit nema ég læri bara smá áður en ég fer í háttinn....

Það er allt að gerast á rannsóknarstofunni, ég bara sver það! Ég fékk tvennar alveg frábærar niðurstöður í dag! Ég er í skýjunum, gersamlega, eða jafnvel bara skýjum ofar. Ég held ég sé endanlega orðin sannfærð um fýsileika verkefnisins míns, og nú er það bara að bretta ermarnar enn lengra upp...

Það sést líka alveg á mér hvað ég er spennt, því að ég er alveg kafrjóð og augun í mér glampa eins og í geðsjúklingi. Eftir fundinn með prófessornum mínum má segja að hún hafi líka litið þannig út. Tvær geðbilaðar vísindakonur... VARÚÐ!!!

Og nú langar mig náttúrulega mest til að detta bara í það!

Jæja, þar kom að því að ég upplifði dag sem var ekki alveg blátt áfram æðislegur. Ég vona að ég hafi ekki "djinxað" mig með öllum þessum yfirlýsingum =)

Það byrjaði eiginlega allt á því að við vorum vakin í nótt af faxtæki sem hringdi ítrekað í símann okkar og bípaði í símsvarann okkar. Á endanum dreif Mörður sig framúr og tók símann úr sambandi, en það var erfitt að sofna aftur.

Þannig að ég byrjaði daginn hálf framlág, og komst ekkert í vinnugír fyrr en upp úr hádegi, ég þurfti einhvern veginn að gera allt þrisvar sem ég gerði fram að þeim tíma og ég var líka bara eitthvað pirruð.

En svo fóru hjólin að rúlla upp úr hádeginu og tilraunin mín er komin á hörkusprett. Gallinn er bara að ég þarf að vera hér til klukkan rúmlega tíu til að klára og ég er strax orðin þreytt.

Það besta við daginn var sennilega fyrirlestur sem ég fór á áðan, en Sir Paul Nurse, sem er frægastur fyrir að hafa fundið cyclin háða kínasa, hélt alveg frábæran fyrirlestur. Það er ekki á hverjum degi sem manni gefst tækifæri til að hlusta á Nóbelsverðlaunahafa tala =)

Það gerðist reyndar svolítið grátbroslegt þegar ég var að ganga inn í fyrirlestrarsalinn. Málið er að það eru svona asnalegar tröppur uppi á svölunum, þar sem fjórða hver trappa er venjuleg, en hinar helmingur af venjulegri hæð. Ég var að flýta mér, enda fyrirlesturinn að hefjast og snéri mig í þessum tröppum og gersamlega snérist niður í gólfið. Sem betur fér tókst mér að bjarga orkunamminu mínu, og ríghélt um það á meðan ég brölti ekki á fætur. Á meðan hafði miðaldra maður staðið upp og ætlaði að aðstoða mig, en það fór ekki betur en svo að ég kastaðist niður stigann aftur og beint í gólfið þegar ég steig í öklann. Þetta vakti náttúrulega athygli allra viðstaddra, og mig langaði mest bara að vinka og ulla eða eitthvað, svona á meðan ég var með athygli allra nærstaddra.

Það fúla er náttúrulega að komast ekki út að hlaupa á meðan gelið mitt keyrist.....

Erna litla er sybbin, kominn tími til að fara að hátta. Í dag gerðist ekkert merkilegt svosem, en dagurinn var stórfínn. Ég setti upp transfer fyrir southern blot, gaf húðfrumunum mínum að borða, litaði húðsýni með flúrljómandi mótefnum, fór í erfðafræðifyrirlestur í 3 tíma, kom til baka og bjó til fjórar mismunandi stuðpúðalausnir fyrir tilraun morgundagsins og égveitbarastaekkjikvað!

Þegar ég er að búa til böffera, þá er stuð. Ég veit ekki hvað það er, en að blanda saman lausnum er bara alveg frábært í mínum heimi. Hálfur millilítri af þessu og tíu míkrólítrar af hinu, smá salt og smá sápa og viti menn, út kemur glær lausn sem fer í þartilgerða flösku og upp í hillu og verður notuð til að galdra á morgun. Úje. Stundum vildi ég geta verið bara endalaust í vinnunni og í dag var svoleiðis dagur. Og í gær og í fyrradag og daginn þaráður. Ég er bara að skrásetja þetta, því að seinna, þegar ég rekst á hindranir verð ég að muna eftir dögum eins og í dag þegar allt er gott.

Uppáhalds danska orðið mitt er salig. Það er bara eitthvað svo DANSKT. Það er eiginlega ekki til neitt svona orð í íslensku eða ensku, veit ekki með sænsku eða norsku. Jú, ég væri ekki hissa þó að norskan væri bara eins og þeir segðu bara salig, en ég efast um það... hm...

Når nu min verden bliver kold og forladt
Finder jeg trøst i min kæreste skat
Klipper motiver med drømme og saks
Pappirsilouetter af den fineste slags...

Ég fíla Kim Larsen í strimla, en þú?

Fyrir þá sem eiga uppþvottavél, þá langar mig til að benda á að þær eru víst alveg tilvaldar til þess að gufusjóða fisk. Spurning hvort maður ætti að benda Nönnu Rögnvalds á þetta svo hún geti skellt þessu í Gestgjafann.

Mörður gerði alveg skrambi góðan plokkfisk á laugardaginn, eftir uppskrift frá Freyju mágkonu, en hún fékk hana frá Kaffi Vín. Núna sit ég og nýt afganganna við skrifborðið mitt á labbinu. Ég hikaði aðeins við að borða þetta hér, því að fólk er oft mjög viðkvæmt fyrir fiskilykt hérna og þar að auki lítur plokkfiskur kannski ekkert sérstaklega vel út. En viti menn, það eru allir í flogakasti hérna yfir því hvað lyktin sé nú góð og ég er búin að lýsa uppskriftinni fyrir hálfu labbinu. Verst að vera ekki með almennilegan þrumara með mysingi með.

Oh.. Alþjóðlegur baráttudagur kvenna virðist eiginlega ekkert vera alþjóðlegur. Að minnsta kosti kannast enginn við hann hér í Ameríku. Þannig að ég ber bara út fagnaðarerindið...

Ég sit hér fyrir framan tölvuna okkar heima í stofu og vinn verkefni í erfðafræði. Til þess að gera þetta aðeins áhugaverðara er ég með Cash í spilaranum og bjór við hliðina á mér. Það er nú reyndar frekar næshhh að sitja hér og sötra Pilsner og spá í erfðafræði aðskilnaðar litningapara í eggfrumum. Það var samt ekkert svakalega næs fyrr en ég opnaði bjórinn, ég væri nú samt frekar til í martini, en ég á ekki vermúð, þannig að bjór dugar í bili :Þ

Ástæðan fyrir því að ég er að þessu núna er einföld. Mig langar í einn frídag í vikunni, þannig að ef ég næ að klára þetta í kvöld þarf ég ekkert að læra á morgun, bara vinna í nokkra tíma og svo get ég farið niður í bæ og keypt mér nýja hlaupaskó, hangsað eitthvað og slæpst, farið í magadans og svo í mat til Adel. Oh.. næsssshh...

Eins og það er gaman á labbinu og þetta er góður kúrs sem ég er að taka, þá barasta verður maður líka að slæpast smá annað slagið.

Oh, nú get ég ekki sofnað. Ég er búin að vera gersamlega hyper í allan dag, hef ekki getað stoppað, vann og vann og vann og vann og kom ekkert smá miklu í verk, fór út að hlaupa og pantaði mat með stelpunum, fór heim og reyndi að sofna, en ég er enn hyper og klukkan er hálf fjögur. Ég veit alveg af hverju ég get ekki sofnað, ég er búin að vera að hugsa of mikið um verkefnið mitt, en það er orðið frekar spennandi þessa dagana. En það er nákvæmlega það sem lífið snýst um þessa dagana, vinna og vinna og vinna. Sem er náttúrulega ekkert smá gott mál, ég vona að það haldi áfram þannig, því til þess er ég hérna! Mér finnst bara svo gaman á labbinu, bæði af því að ég er að vinna með frábæru fólki og svo líka bara af því að vinnan sjálf er frábær. Mér finnst svo gaman að vera með mússík í eyrunum og standa við bekkinn minn og blanda saman dóti, þurrka af smásjárglerjunum, setja nýtt mótefni á, snúa mér að næsta verkefni í smá tíma, pípettera smá DNA, ljósmæla allt dótið, framkalla litunina mína.... lesa smá... passa upp á mýsnar... Allan tíman er ég að hugsa um einhver efnaferli, spá í hvaða hvörf eru í gangi í tilraununum mínum og, og, og... oh.. af hverju er þetta svona gaman? Og ég er svo spennt og ég er með svo margar hugmyndir um hvað ég gæti gert næst og, og, og, og.... Greinilega uppsveifla á rússíbananum núna =) En ég er greinilega of æst, því ég get ekki sofið!

Það var engin önnur en hún Melissa vinkona og nágranni okkar sem kom okkur á óvart með hrískúlum og hraunbitum. Þess vegna bar náttúrulega engan árangur að auglýsa eftir sendanda á blogginu, því að hún les það náttúrulega ekki.

Hún var búin að segja mér um daginn að hún ætlaði að senda okkur eitthvað óvænt, af því að við erum alltaf að passa hana Miss Maddie. En einhvern veginn grunaði mig ekki að hún hefði fundið íslenskt nammi á netinu til þess að senda okkur!

Það er tjúllað stuð á labbinu þessa stundina, en það eru allir farnir nema ég og Cave er í botni í græjunum og ég syng með hástöfum. Við erum svo heppin að einn labbfélaganna er græjusjúklingur, þannig að það eru svakalega góðar græjur hér á labbinu. Ég held að það hafi varla nokkurntíman verið gerður betri diskur en Nocturama, alger schnilld.

Ég er að klára mótefnalitunina mína og framundan eru nokkrir klukkutímar við smásjána. Það er barasta gott mál sko, og vonandi niðurstöður framundan.

Annars er búið að vera alveg yndislegt veður hér undanfarna daga. Ég fór á stuttermabolnum í vinnuna í dag, enda var 18 stiga hiti og læti. Verst að ég hef lítið getað notið veðursins, nema bara í formi útsýnis út um gluggan minn, en ég var að skipta um skrifborð hér á labbanum og horfi beint suður eftir allri Manhattan þegar ég lít upp. Ekki verra.

Annað var svosem ekki í fréttum. Lifið heil.

ps. Hver sá sem sendi okkur nammið í dag á skilið þakkir fyrir. Við þorum hins vegar ekki að borða það fyrr en komið er í ljós hvort að það sé í alvörunni handa okkur...

Það kom pakki með póstinum i dag með fullt að nammi. Ég er frekar sáttur við það. Nema hvað, ég veit ekki hver lét senda þetta til mín. Hmmmmm