Ingi bróðir fermdist í dag, og í tilefni af því rifjuðum við upp trúarjátninguna. Ég minntist þess í morgun að það væri fermingardagur Inga og spurði Mörð hvort að hann kynni enn trúarjátninguna. Hann neitti því og ég uppgötvaði að ég myndi ekki einu sinn hvernig hún byrjaði, sem kom mér eiginlega á óvart, því að ég get enn bunað út úr mér skólaljóðum úr eldri deild grunnskólas, og að ekki sé minnst á þýsku ljóðin frá því í þriðja bekk í MR. Sumsé, O, Alte Burschen Herrlichkeit, og Ísland farsældar frón eru eins og þrykkt inn í heilann á mér, en það eina sem ég mundi úr Postullegri trúarjátningu vour orðin krossfestur dáinn og grafinn. Mörður var ekki seinn á sér að finna textann á netinu og hlýddi mér yfir hann nokkrum sinnum á meðan ég var að klæða mig í skóna og úlpuna á leiðinni á labbið, þangað til að ég kunni hana á ný. En ætli hún verði ekki aftur gleymd eftir nokkra daga, ég spái því.

Nú læt ég mér bara leiðast af því að ég nenni ekki neinu og Mörður er að læra á bókasafninu og því ekki hægt að masa við hann. Ég er búin að skoða allt internetið eins og það leggur sig og nenni ekki umferð númer tvö. Það var hins vegar mjög gott, því að ég rakst á þessa stórgóðu grein á Sellunni eftir hana Þyrí. Meira svona segi ég nú bara =)

Annað gott sem af þessu netflakki mínu leiddi var að ég sjúkdómsgreindi sjálfa mig. Málið er að síðan um áramótin hef ég fundið fyrir sársauka neðarlega í mjaðmagrindinni þar sem leggurinn mætir henni, þegar ég hef farið út að hlaupa. Þetta hefur dregið mikið úr útihlaupum mínum, bæði vegna þess að ég er að reyna að hvíla og svo nennir maður minna út að hlaupa þegar maður finnur til. Í gær dreif ég mig svo út og líkaminn minnti mig strax á þessi meiðsli.

Ég pikkaði því inn í Google "pain in pelvis while running" og fékk bara þessa líka fínu sjúkdómsgreiningu. Ég hafði svo miklar áhyggjur af því að þetta væri út af bakinu á mér (og vissulega útiloka ég það ekki enn). Hins vegar fann ég síðu sem lýsti sársaukanum sem ég finn fyrir mjög nákvæmlega og einhver læknir sem skrifaði inn á þennan umræðuþráð sagði að þesskonar meiðsli væru algeng á meðal hlaupara sem hjóluðu mikið og að þau væru tilkomin af því að það væri svo mikill styrktarmunur framan og aftaná lærunum á manni, eða þá að maður væri með mjög stífa aftanálærisvöðva. Ég greip þetta náttúrulega á lofti, þar sem þessi meiðsli hafa algerlega haldist í hendur við fjölda og erfiði Spinningtíma sem ég hef farið í. Ég hafði þá svosem grunaða, en vildi ómögulega hætta að spinna. Og nú er væntanleg lausn komin. Ég þarf að styrkja aftanálærisvöðvana, en liðleiki þeirra er óaðfinnanlegur, þótt ég segi sjálf frá. Gallin við þetta allt er að læknirinn sagði að svona meiðsl lagist víst ekki við að hvíla, heldur verða flestir að fá sterasprautur í liðinn. En tjuh, ég hlusta nú ekki á það, heldur bara minnka hlaupin næstu vikur og styrki mig og sé hvað setur.

Og já, mér leiðist svo svakalega að þið fenguð þessa leiðinlegu sjúkdómsgreiningu beint í æð. Ég vona að ég hafi samt ekki haft það af að drepa neinar heilataugar lesenda úr leiðindum.

Ég er í vinnunni, algerlega endurnærð eftir nær algert frí í gær. Það eina sem ég gerði tengt náminu var að skipuleggja tilraunir næstu tveggja vikna.

Ég ætlaði að skella mér á skauta með henni Yin Mei, en hún var að enda við að hringja í mig og segja mér að það væri ekki þess virði, það væri of hlýtt úti og svellið væri allt bráðnað og bara pollar ofaná klakanum. Þannig að ég hugsa að tímabil vetraríþróttanna sé liðið á þessum bæ og áður en varir verða sumaríþróttir (eða bara íþróttir sem eru stundaðar á sumrin), teknar upp á ný.

Ég er farin að hlakka til langs og heits sumars á línuskautum, kajak og við útihlaup.