Við hjónakornin skelltum okkur á íslendingabrjókvöld í gær. Nú er orðið svolítið síðan þau voru færð á föstudagskvöld, og það er ekkert smá fínt mál, því það er minna stress að fara snemma heim og svona. Það var alveg frábær mæting og svaka stuð. Siggi setti myndir inn á grasrót, en þær má sjá hér.

Ég tók söbbvei á barkvöldið, en það fór ekki betur en svo að lestin mín ákvað að sleppa tveimur stöðvum, svo að ég endaði alla leið niðri á Canal Street. Ég nennti ekki alveg að taka söbbvei til baka, þar sem ég var orðin ansi bjórþyrst, þannig að ég splæsti á mig leigara. Þar sem ég sat í aftursætinu á leigubílnum, dró ég upp símann og hrindi í Mörð til að láta hann vita af mér. Þegar ég lagði á horfði leigubílstjórinn á mig forvitnisaugum í baksýnisspeglinum og spurði mig:

-Which language was that?
-Oh, it was Icelandic. (dæs, ekki einu sinni enn)
-Icelandic? Where is that spoken?
-Iceland
-Oh, I see, Iceland, it's in Europe isn't it?
-Yes.
-But you live here?
-Yes.
-What do you do here?
-I'm a student.
-So, are you going to become a doctor?
-No, I'm a scientist.
-Wow, a scientist, you are going to go to space!!!

Dagurinn í dag var eftir því -Þynnkudagur. Við skriðum á fætur um tíuleytið og fórum á Metro Diner í bröns. Það er ekkert sem jafnast á við mexíkanska ommelettu með hash browns með súkkulaðisjeik í eftirmat, þegar maður er þunnur. Veðrið var líka yndislegt, þannig að það var notalegt að rölta þangað niðreftir í hádegissólinni.

Svo leigðum við bara spólu og höfðum það kósí, myndin var reyndar hörkuléleg, en það var aukaatriði. Um fimmleytið fékk ég svo allt í einu þessa líka svakalegu löngun í vöfflur með rjóma, sem ég hef bara ekki fengið síðan ég fór síðast heim til Íslands í hittifyrra. Þegar ég deildi þessarri löngun með Merði ákvað hann að drífa sig út í búð að kaupa vöfflujárn, og á meðan skellti ég í vöfflusoppu. Þetta gat náttúrulega ekki klikkað, vöfflurnar voru algert æði, það er ekki spurning að ég bjóði vinkonum mínum í vöfflur í vikunni!

Svo fór ég í vinnuna, södd og sæl.

Stundum finnst mér lífið hérna í borginni vera fullt af svona stuttmyndasketsum. Í lestarvagninum á leiðinni á labbið var maður sem var greinilega með Tourette heilkenni, eða eitthvað álíka. Hann sat og las bók og barði í hausinn á sér í sífellu og hrópaði upp yfir sig af angist, svona eins og það væri eitthvað hræðilegt að gerast í bókinni hans. Verslings maðurinn átti náttúrulega athygli allra í vagninum, og það var ótrúlegt að fylgjast með viðbrögðum fólks, því að það störðu allir á hann og margir flissuðu. Ég snéri mér bara undan og lét eins og ég sæi hann ekki, því ég vorkenndi manninum svo að fólk þyrfti að vera svona miklir dónar að hlæja að honum. -Fólk er fífl.

Nú er ég hins vegar komin heim aftur og búin að panta mér handbók um húðfrumur á netinu og hver veit nema ég læri bara smá áður en ég fer í háttinn....