Jæja, þar kom að því að ég upplifði dag sem var ekki alveg blátt áfram æðislegur. Ég vona að ég hafi ekki "djinxað" mig með öllum þessum yfirlýsingum =)

Það byrjaði eiginlega allt á því að við vorum vakin í nótt af faxtæki sem hringdi ítrekað í símann okkar og bípaði í símsvarann okkar. Á endanum dreif Mörður sig framúr og tók símann úr sambandi, en það var erfitt að sofna aftur.

Þannig að ég byrjaði daginn hálf framlág, og komst ekkert í vinnugír fyrr en upp úr hádegi, ég þurfti einhvern veginn að gera allt þrisvar sem ég gerði fram að þeim tíma og ég var líka bara eitthvað pirruð.

En svo fóru hjólin að rúlla upp úr hádeginu og tilraunin mín er komin á hörkusprett. Gallinn er bara að ég þarf að vera hér til klukkan rúmlega tíu til að klára og ég er strax orðin þreytt.

Það besta við daginn var sennilega fyrirlestur sem ég fór á áðan, en Sir Paul Nurse, sem er frægastur fyrir að hafa fundið cyclin háða kínasa, hélt alveg frábæran fyrirlestur. Það er ekki á hverjum degi sem manni gefst tækifæri til að hlusta á Nóbelsverðlaunahafa tala =)

Það gerðist reyndar svolítið grátbroslegt þegar ég var að ganga inn í fyrirlestrarsalinn. Málið er að það eru svona asnalegar tröppur uppi á svölunum, þar sem fjórða hver trappa er venjuleg, en hinar helmingur af venjulegri hæð. Ég var að flýta mér, enda fyrirlesturinn að hefjast og snéri mig í þessum tröppum og gersamlega snérist niður í gólfið. Sem betur fér tókst mér að bjarga orkunamminu mínu, og ríghélt um það á meðan ég brölti ekki á fætur. Á meðan hafði miðaldra maður staðið upp og ætlaði að aðstoða mig, en það fór ekki betur en svo að ég kastaðist niður stigann aftur og beint í gólfið þegar ég steig í öklann. Þetta vakti náttúrulega athygli allra viðstaddra, og mig langaði mest bara að vinka og ulla eða eitthvað, svona á meðan ég var með athygli allra nærstaddra.

Það fúla er náttúrulega að komast ekki út að hlaupa á meðan gelið mitt keyrist.....