Þessi dagur er búinn að vera brjálæðislega klikkaður. Það voru sirka milljón hlutir sem ég þurfti að gera og nú er ég búin að þeim öllum og sit hér og bíð eftir að klukkan verði nógu margt til þess að taka rútuna heim.

Ég vaknaði líka upp úr sex í morgun og fór í spinning. Það var svaka stuð, en þar sem ég svaf bara í fjóra tíma síðustu nótt er ég frekar lúin núna. Það þýðir samt ekkert að láta deigan síga því að ég var búin að lofa að kíkja við hjá stelpunum og panta með þeim mat og föndra og svo þarf ég að fara eftir það og útbúa litaútprentanir af smásjármyndunum mínum til þess að hafa í labb-bókinni minni.

Ég vona bara að maturinn með stelpunum hressi mig við fremur en roti mig alveg, þannig að ég sofni ekki alveg yfir tölvunni í tölvuverinu seinna í kvöld...

Í dag er feiti þriðjudagurinn í Ameríkunni, líka kallaður Mardi Gras. Ætli hann myndi ekki kallast sprengidagur á íslensku. Það er almennt ekki haldið upp á þennan dag hér þar sem við búum, en fyrir sunnan er haldið upp á daginn með átveislum. Ég var búin að plana að elda einhvern viðeigandi Fat Tuesday rétt, Gumbo eða Jambalaya, eða annað gúmmelaði að hætti suðurríkjabúa, en þau plön fóru fyrir lítið í amstri hversdagsins. Mér finnst nefnilega Cajun matur vera með því besta sem ég fæ og ég væri alveg til í að halda upp á sprengidag á hverju ári með almennilegri Louisiana innblásinni átveislu.

Cajun matur er annars alveg hreint svakalega skemmtilegur bræðingur á milli alls konar matargerðarlista. Creole kallast svipuð matargerðarlist frá nær sama svæði, en það eru fínni réttir og meira af sjávarréttum, en svipuð krydd notuð. Það var matur ríka fólksins að mér skilst, sambland af spænskri og franskri matargerðarlist sem varð Creole þegar notað var það hráefni sem fékkst fyrir sunnan. Cajun var svo matur þrælanna og fátæka fólksins. Enda bera gúmbó og djambalæja þess merki að vera afgangamatur, þar sem öllu sem til var var fleygt saman í einn stóran pott og svo kryddað vel og hrært í. Gúmbó er eiginlega bara svona chilli-kjötkássa, ég elda reyndar frekar bauna-gúmbó með allskonar baunum, og jambalayja er hrísgrjónaréttur.

Ég er meiri cajun manneskja af því að mér finnst kássur svo góðar, en þær eru einmitt aðalsmerki cajunmatar. Það verður samt ekkert gúmbó í matinn hér í kvöld. Í staðinn er Mörður að elda einhvern svakalega leyndardómsfullan fiskirétt. Það eina sem ég fékk að vita var að ég mætti ekki borða eplið og appelsínuna í ávaxtakörfunni okkar og að hann þyrfti að koma við á leiðinni heim og kaupa einn banana. Ég bíð spennt...

Æji, dagurinn í dag var hálfsúr. Ég hefði ekkert átt að vera að blogga um hvað allt væri gott. Það byrjaði allt á því að ég las eitthvað Nature editorial um það hvað það væru allt of margir vísindamenni í Ameríku og Evrópu og atvinnuleysi meðal vísindamanna væri alltaf að aukast og að við værum algerlega og smánarlega undirlaunuð stétt. Ekki það að ég hafi ekki vitað það fyrir, alltaf gaman að láta minna sig á það að framtíðarhorfurnar séu kannski ekki glæsilegar.

Svo, til þess að bæta gráu ofaná svart var spinningtíminn fullur óvenju snemma og ég gat ekki verið með. Æ, mig auma, en hvað það var svakalega fúlt. Það var hins vegar alveg brjálað að gera í vinnunni og kannski ekki mikill tími til þess að velta sér upp úr neikvæðum hlutum, þangað til að ég uppgötvaði að ein músanna minna væri dáin. Litli sæti músarunginn, sem framtíð doktorsnáms míns veltur á (ok, ég veit, smá drama), var barasta dáinn... Og það sem meira var: Í gær var fyrsti dagurinn frá því að litla skinnið fæddist, sem ég fór ekki upp í músahúsið að líta eftir honum. Og nú eru góð ráð dýr, því að það er ekki auðvelt að rannsaka mýs sem bara deyja drottni sínum áður en þær verða kynþroska.

Og við þessa uppgötvun helltist yfir mig eitthvað vonleysi í smá stund, og eftir að hafa reynt þrisvar sinnum að búa til einfalt agarósagel, sem misheppnaðist í hvert einasta skiptið, ákvað ég bara að drífa mig heim. Á leiðinni heim í rútunni hugsaði ég svo um verkefnið mitt þar til ég uppgötvaði leið til þess að auðvelda mér rannsóknarvinnuna hér eftir, úr því að svona er komið, og mér leið mikið betur fyrir vikið.

Svona er lífið sem doktorsnemi, alger rússíbani. Eina stundina finnst manni allt ganga frábærlega vel, en næsta dag getur sko allt verið komið í hnút, en hver veit nema maður sé þá við fótskör mikilla uppgötvana? Ætli maður verði ekki að halda áfram til að komast að því...

Já, eins og segir í Hobbitanum hans Tolkien, þá er ekki mjög áhugavert að segja frá atburðum sem gerast þegar allt leikur í lyndi. Þannig líður mér eiginlega núna. Það er alveg svakalega gaman að vera til. Ég sprett fram úr rúminu á hverjum morgni, tilbúin að takast á við daginn. Það er gaman á labbinu, verkefnið mitt alltaf að taka á sig meiri mynd og svona. Það er gaman í kúrsinum sem ég er að taka og svo er ógisslega gaman að hanga í gymminu á kvöldin, fara í spinning og lyfta og hlaupa og magadansa. Svo er veggjaklifur planað á næstunni, -tjúll. Svo er líka bara alveg svakalega gaman að hitta stelpurnar nokkrum sinnum í viku og slúðra og fíflast. Það er heldur ekki leiðinlegt að hitta sæta eiginmanninn minn á veitingastöðum hverfisins okkar, til að fá okkur sússíbita og spjalla...

Sumsé, það er mikið að gera á öllum vígstöðvum, mjög gaman, en gæti líka verið ástæðan fyrir því að ég er ekki búin að svara neinum tölvupóstum eða blogga undanfarið. Kannski ég fari nú að bæta úr því....

Nú er ég sko komin með IP adressu í vinnunni fyrir tölvuna mína (tók mig bara næstumþví ár að drífa í að biðja um hana), þannig að þegar ég er í stuði og er að bíða eftir því að gelin mín keyrist og svona, get ég bloggað í vinnunni. Stuð!

Núna er ég einmitt að bíða eftir því að PCR gelið mitt keyrist og líka eftir því að geta skipt úr eggi yfir í mjólk á mótefnalitununum mínum. Tjúllað stuð. Á meðan er ég búin að vera að reyna að láta tölvuna finna tölvunetið hjá okkur hérna á labbinu, og það tókst, nema að sörverinn meinar mér aðgang, biður mig ekki einu sinni um aðgagnsorð. Windows ME er svo mikið rusl. Þetta er víst venjulega ekki vandamál hér með XP sko. Við vorum svo ósegjanlega óheppin að kaupa tölvuna okkar nokkrum vikum áður en XP kom út og sitjum því uppi með ME-ruslið. Ég get auðvitað alltaf uppfært, en ég veit ekki hvort það verður neitt betra, því að tölvan er ekkert að deyja úr diskastærð og vinnsluminni.

Þannig að ég þarf sennilega bara að sætta mig við að nota vefþjóninn okkar í gegnum FTP. Skárra en ekkert svosem...

Æji hvað ég nenni ekki að fara að æfa maður! Úff, úff, úff. Það er semsé á planinu að drífa sig í gymmið og sprikla aðeins og lyfta slatta, en í staðinn er ég föst hér og les TONY (the obsessive guide to impulsive entertainment) og bara nenekkineinu.

Í dag var bara svona venjulegur labbdagur, ég gerði nokkrar tilraunir, enginn þeirra virkaði, þannig að á morgun og hinn verður svona "hvað klikkaði?" dagur og um helgina, get ég sennilega endurtekið tilraunirnar þannig að þær virki. Það virðist a.m.k. ekki stefna í skíðaferð, veðurspáin fyrir laugardaginn er ansi slöpp, rigning og læti og varla get ég sleppt magadansinum á sunnudaginn. Ekki einu sinni fyrir skíðaferð.

Jæja, best að druslast í spriklfötin...

Oh.. alltaf þegar ég blogga þessa dagana virðist það vera um það hvað ég er þreytt! Úff.. Og núna er ég sumsé dauðþreytt.. geisp. Það er algerlega eins og að vera í kvöldskóla með hundraðogfimmtíuprósent vinnu að vera að taka kúrs svona komin á þriðja ár í náminu, maður vinnur sína tólf tíma á dag, notar kvöldin til að æfa og lesa og helgarnar í verkefnavinnu og undirbúning fyrirlestra.

Ég hélt fyrirlestur í tímanum okkar í dag og það voru líka líflegar umræður í gangi. Ég er búin að komast að því að mér finnst sameindaerfðafræði alveg svakalega spennandi. Í dag var ég til dæmis að lesa grein um erfðafræði úrlausna fjölskyldutogstreitu hjá músum (eh.. þýðingin hjá mér er ekki alveg rétt, en þegar maður les greinina, þá er hægt að túlka fyrstu setningarnar svona).

Hager R, Johnstone RA.
The genetic basis of family conflict resolution in mice.
Nature. 2003 Jan 30;421(6922):533-5.

Verst að ég kann ekkert í hegðunarfræðum eða hvað sem það nú kallast á ástkæra, ylhýra, til þess að dæma um hvort að greinin sé alger erfðafræðileg snilld, eða þvílík steypa. Mér fannst helst til margar forsendur teknar sem gefnar, en kannski er það bara af því að þetta er Nature "letter", en höfundar fá lítið ráðrúm til að fara út í smáatriði í þannig grein. Það verður spennandi að ræða greinina í næstu viku og sjá hvað fólki finnst.

Æji, ætli maður verði ekki að blogga smá, svona bara upp á grín og gamlan vinskap. Gera upp vikuna eða eitthvað. Ástæðan fyrir bloggfalli var sú að ég náði mér í kveffjanda og var því ekki upp á marga fiska í lok vikunnar.

Vinnan var samt alltaf jafnspennó og svona, og nú er ég að undirbúa fyrirlestur sem ég á að halda á þriðjudaginn í erfðafræðikúrsinum sem ég er að taka. Ég verð nú bara að segja að ég er ekkert smá ánægð með þennan kúrs, hann er ótrúlega gagnlegur. Eins pirruð og ég var upphaflega að þurfa að taka annan kúrs, er ég núna í skýjunum yfir því hvað ég er búin að læra mikið, og það bara á þremur vikum, án mikillar fyrirhafnar. Ég er líka búin að nýta rútuferðirnar í skíðaferðunum vel til lesturs og svona.

Við stefnum jafnvel á að fara aftur á skíði á laugardaginn, ef veður leyfir, en við sjáum til, því að í augnablikinu er spáð rigningu. Það er enn vika í það þó og spáin gæti breyst verulega!

Ehhh... ég er dauð, búináðí... tveir þrettán tíma vinnudagar í röð. Það er búið að vera tjúllaðislega gaman á labbinu og í skólanum, en það er búið að taka á, vægast sagt! Nú ætla ég að borða súkkulaði og fara að sofa,
Bæ
Erna

Þessi færsla er fyrir hana Herdísi, en hana langar í malt. Hér er semsagt sýnishorn af nokkrum af þeim fjölmörgu malttegundum frá hinum ýmsu heimshornum sem eru í boði. Þetta er bara sýnishorn, það eru til að minnsta kosti þrjár eða fjórar tegundir í viðbót. Meira að segja ein eða tvær frá Ísrael. En það kom mér mjög á óvart að Ísraelar drykkju malt. Mér finnst það suður ameríska samt best, það er álíka sætt og það íslenska. Smella má á myndina til að sjá hana betur:

Því má svo bæta við að maltið er oftast að finna í bjórrekkanum í stórmörkuðum og stundum er slatti af áfengi í því, en oftast ekki.

Uhh.. það er of gaman í spinning. Það er svo tjúllaðislega gaman í spinning að ég get ekki hamið mig. Og nú er ég dauð. Gersamlega lömuð og búin á því. Bara gaman að því samt. Það hjálpaði kannski ekki að ég lyfti geðveikt þungu eftirá, jók þyngdirnar og allt. En hvað gerir maður ekki fyrir smá kikk í lok dagsins.

Það er svo fyndið að hérna í Amríku þora konur greinilega ekki að lyfta lóðum. Þær fáu sem láta sjá sig í lóðasalnum (þar eru sko engin svona "tæki", bara alvöru lóð og græjur, bekkpressa, smithvél og svoleiðis), lyfta bara í mesta lagi fimm punda lóðum. Vinkonur mínar þora varla inn í lóðasalinn, ég þarf að draga þær þangað. Ein þeirra vildi einu sinni ekki nota eina vélina, því að "einhver gæti þurft að nota hana". Ég benti henni á að hún þyrfti líka að nota þessa vél og að hún hefði alveg jafnmikinn rétt á því og einhver massaður fótboltaleikmaður (og þá er ég að tala um svona amerísksfótbolta vöðvafjöll).

En það er líka annar munur. Lóðasalurinn er oft fullur af svo hjúds gaurum að það er ótrúlegt. Sumir svertingjanna eru svo ýkt hávaxnir og massaðir að ég hef bara aldrei séð annað eins!

Sumsé, lóðasalir Kólumbíuháskóla eru frekar testó. Kannski ágætt til þess að vega upp á móti öllum þessum magadansi.

Við Binna fórum í fyrsta magadanstíman í dag. Það var tjúllað stuð! Við lærðum bara svona beisik atriði í því að dilla mjöðmunum og svona, en það var ýkt gaman samt. Tónlistin er líka svo kúl. Mér hefur alltaf fundist svona seyðandi miðausturlandatónlist svo flott. Svo er þetta geðveikt workout fyrir magavöðvana og ekkert smá góð æfing í réttri líkamsstöðu, sem er akkúrat það sem ég þarf útaf bakinu á mér. Þannig að við sláum skrilljón flugur í einu höggi. Á dagskránni er svo að fara og kaupa slæðu með einhverju dinglumdangli til þess að vefja um mjaðmirnar. Úje beibí....

Mér líður eins og ég sé fimm ára. Ástæðan? Jú, ég var úti að leika mér með Mödda í allan dag! Ég er rjóð í kinnum og dauðuppgefin. Ahh...

Dagurinn byrjaði rólega á byrjendatíma á stigi tvö samkvæmt bandarísku kennsluaðferðinni (hvað sem það nú er, en kennarinn okkar sagði okkur þetta ofboðslega hátíðlega). Við renndum okkur í plóg, fram og aftur ásamt nokkrum flissandi táningsstúlkum.

Færið var mun verra en síðast, þar sem það hafði rignt í nótt og svo frosið, en það var búið að troða allt svæðið, þannig að það var alveg slétt, það vantaði nú ekki. Ég var ekki jafnörugg og síðast, til að byrja með, því að það er erfiðara að hafa stjórn í svona færi eins og í dag, en þetta kom smám saman og undir lokin var ég alveg farin að halda í við Mörð. Hann var með skíði fyrir aðeins lengra komna og fór því hraðar frá upphafi.

Mér finnst þetta alveg tjúllaðislega gaman, ég elska öll sport þar sem ég get farið hratt, hvort sem það eru hjólreiðar eða línuskautar, nú, eða skíði. Ég fæ líka tjúllað kikk útúr því að taka skrensbeygju þannig að snjórinn fljúgi út um allt. Ég gerði líka mikilvæga uppgötvun í dag. Nú skil ég loksins til hvers skíðamenn þurfa stafina. Mér hefur alltaf sýnst þeir frekar óþarfir, þar sem ég hef alltaf séð þá sem tæki til að ýta sér áfram með, eða styðja sig við. Ég hef oft spáð í því til hvers fólk heldur á stöfunum niður brekkuna, þar sem það virðist eíginlega bara nota þá til þess að ýta sér af stað! Svo þegar ég var að renna mér niður í eitt skiptið uppgötvaði ég að ég var að nota stafina á fullu, alveg ómeðvitað!

En nóg um það, ég er farin að sofa!

Við erum að fara aftur á skíði á morgun. Júhú er eina orðið sem mér dettur í hug. Framan af vikunni var veðurspáin fremur slök, það átti að rigna og skíðanautnarstuðulspáin var rétt svo í fjórum af tíu á miðvikudaginn, hækkaði upp í sjö í gær og nú er því spáð að stuðullinn verði átta á morgun, hámarkshiti tveggja stiga frost og að það gangi á með hríðum. Kannski ekki það besta, það væri skemmtilegra ef það væri aðeins kaldara, en ég kvarta ekki!

Jæja, það hlaut að koma að því. Mín er bara komin með gemsa. Eftir þrálátar beiðnir eiginmannsins og vinanna ákvað ég að láta undan, svona fyrst að Mörður var líka að fá sér gemsa, tilvalið að skella sér á svona fjölskylduprógramm.

Það er reyndar fyndið að segja fólki að maður hafi aldrei átt gemsa. Ég hef lent í því nokkrum sinnum undanfarið að fólk hafi horft á mig fyrst með undrunaraugum og svo færst bros á andlitið á fólki. Það þykir greinilega svakalega kúl að hafa aldrei fundist maður þurfa á gemsa að halda.

Ég verð að viðurkenna að þetta er pínu sport og allt það, en ég er ekki alveg sannfærð um að ég þurfi á svona tæki að halda. Málið er nefnilega að ég er nálægt síma í vinnunni mestallan daginn, það er ekki símasamband í subway, og þegar ég er ekki í vinnunni, eða við síma heima hjá mér er ég annað hvort í gymminu, og er þá yfirleitt ekkert á þeim buxunum að vera að spjalla í gemsa, eða þá að ég er einhvers staðar að gera eitthvað skemmtilegt með vinum mínum og dytti bara ekki í hug að svara símanum í miðjum samræðum og skemmtilegheitum. Þannig að ég hef það á tilfinningunni að gemsinn minn eigi eftir að virka pínu lítið eins og frekar dýr símsvari.

Til þess að hafa nú örugglega efni á að eiga svona dýrgrip (það er sko ekki ódýrt hér um slóðir get ég sagt ykkur), þá er ég í sérstöku átaki við að laga mitt eigið kaffi á morgnana í staðinn fyrir að borga fyrir kaffi í kaffivagni, og svo að taka ókeypisrútuna sem gengur í vinnuna mína (á mjög undarlegri tímatöflu). Sem veldur því að ég þarf að vakna fyrr, bæði til að laga kaffi og til að ná rútunni. Og svo vinn ég líka lengur á kvöldinn vegna þess að það er svo langur tími á milli rútuferðanna þá.

Þetta er þannig algerlega dyggðum prýtt líf að eiga gemsa.

Heh.. þetta er frekar skondin síða. Myndagallerí af bókasafnsfræðingum sem eru líka magadansarar! Híhí... Einhvern veginn hef ég aldrei tengt þetta tvennt saman! Ætli Hel kunni magadans?

Ég fór á fætur fyrir klukkan sjö í morgun. Ástæðan? Jú, ég er á leiðinni út í Kólumbíugymmið að skrá mig í magadans með henni Brynhildi. Á þessu misseri ætlum við sumsé að læra að sveifla mjöðmunum í takt við seyðandi mússík. Ég hlakka frekar mikið til, það er alltaf gaman að prófa eitthvað nýtt.

Og svo er náttúrulega ekki úr vegi að kunna magadans þannig að maður geti séð fyrir sér ef allt annað klikkar.

Í dag stendur Ameríka á öndinni yfir brjóstunum á Janet Jackson. Málið er að í hálfleiknum á Superbowl var hún á sviðinu ásamt Justin Timberlake, og hann fletti af henni brjóstahaldaranum öðrum megin svo að brjóstið á henni sást, með silfurlitaðri stjörnu á geirvörtunni.

Jedúddamíamín, það voru börn að horfa á, hverslags áhrif heldurðu að þetta hafi á þau, gvuðminngóður, þetta er sjónvarpsefni fyrir alla fjölskylduna... Hneyxlunarkórinn stöðvast ekki og það er varla talað um annað, hvort sem það er á kaffistofum eða í fréttatímum sjónvarpsstöðva.

Svo eiga MTV, CBS, Janet og Justin yfir höfði sér milljónasektir fyrir þetta ósiðsamlega athæfi ogégbaraveitekkihvað.

En ætli ég sé ekki að misskilja þetta allt, ég þarf greinilega að fara að hugsa um venjuleg kvenmannsbrjóst sem hlutgerfingu sora og siðleysis.