Það var svo frábærlega, tjúllaðislega, geðveikt gaman í dag að ég bara stend á öndinni.

Það var langt frá því að vera auðvelt að vakna í morgun, við vorum frekar fúl og pirruð og heldur framlág eftir allt of stuttan svefn. Við drifum okkur nú samt út og niður á þrítugasta og fjórða stræti til að ná rútunni til Hunter. Þar var slatti af fólki fyrir sem beið og skalf í kuldanum.

Ég svaf nær alla leið í rútunni, sem betur fer, því ég vaknaði endurnærð þegar á leiðarenda var komið. Merði til mikillar skemmtunar var samt óendanlegt vesen á mér eftir það. Ég fattaði að ég hafði gleymt flíspeysunni minni, sem er ekki alveg heppilegt í tólf stiga frosti. Það var nú samt ekki mikið mál að redda því, ég keypti mér tjúllaða peysu í brettabúð á staðnum. Svo þurfti náttúrulega að pissa áður en við leigðum skíðin og ég þurfti náttúrulega líka að máta fjögur mismunandi skópör og pissa aftur, áður en við vorum tilbúin, en þá var klukkan langt gengin í ellefu. Og elsku kallinn minn beið bara þolinmóður á meðan. Það var reyndar frekar fyndið að Mörður var látinn fá byrjendaskíði, náttúrulega af því að hann sagðist vera byrjandi, sem voru alveg jafnlöng og mín og við rákum upp stór augu. Hann ákvað samt bara að láta slag standa og prófa skíðin.

Við fórum bæði í byrjendatíma á skíðum, en Mörður hefur ekki farið á skíði í rúm tíu ár, þannig að hann ákvað að fara með mér í svona tíma, samt kannski meira bara fyrir andlegan stuðning. Við byrjuðum á því að læra alger undirstöðuatriði í svona korter, og svo fórum við neðst í barnabrekkuna þar sem okkur var kennt að beygja. Og viti menn, ég var búin að búa mig undir það að vera á hausnum allan tímann, en þetta var bara ekkert smá auðvelt. Áður en klukkutími var liðinn ákvað kennarinn að útskrifa okkur úr tímanum og sagði okkur að við værum tilbúin til þess að fara að renna okkur í brekkunni sjálf. Hann kenndi okkur á stólalyftuna og kvaddi með orðunum "you made my day", hann var svo ánægður með að einhverjir nemenda hans gætu eitthvað smá.

Og svo tók bara við alveg frábær dagur þar sem við renndum okkur ferð eftir ferð í byrjendabrekkunni. Ég er svo montin að ég er alveg að deyja, mér leið bara eins og ég hefði fæðst á skíðum eða eitthvað, ég datt bara þrisvar og það allt á sama korterinu, allan daginn, kannski ekkert stórkostlegur árangur í barnabrekkunni og allt, en miðað við að ég hef aldrei svo mikið sem stigið fæti á svigskíði áður, þá finnst mér ég eigi það skilið að vera montin. Ég var alveg veik þegar kom að því að fara, og Mörður þurfti að hafa hemil á mér og næstumþví draga mig úr brekkunni.

Æji, þetta var bara svo frábær dagur. Vakna snemma, grútfúl, eisa byrjendanámskeiðið, sitja og hlæja og masa saman í lyftunni, renna sér á fullu niður byrjendabrekkuna, innan um jafnt stóra sem smáa, borða ruslmat í kaffiteríunni og hvíla svo lúin bein í rútunni og horfa á Vertical Limit saman.

Við erum að fara á skíði í fyrramálið. Ég er ekkert smá spennt. Það er tilboð á Hunter Mountain, lyftupassi fyrir þrjá daga á tímabilinu ásamt byrjendatíma á svaka hagstæðu verði. Við þurfum að vakna mjög snemma, rútan leggur af stað klukkan sex neðan úr bæ, þannig að við þurfum að leggja af stað upp úr fimm að heiman! Og hér sit ég klukkan hálfeitt og blogga. Hvað er ég að spá!

Ég hef aldrei lært á alvöru skíði. Ég reyndi einhvern tíman að fara á skíði þegar ég var tólf ára, en vissi ekki að skíðin sem ég var á væru stórhættuleg. Ég var sumsé á gömlu fjallaskíðunum hans Óla frænda, en þau eru ætluð til göngu og væntanlega gætu færir menn telemarkað á þeim. En ég ákvað að renna mér niður brekku, fór fram af hengju, þannig að ég stökk svakalegt stökk og svo stungust skíðin lóðrétt niður í skaflinn fyrir neðan brekkuna, með fótunum á mér föstum í þeim, af því að þetta voru náttúrulega gönguskíði, en þau losna sko ekki af manni sjálfkrafa. Það snérist upp á annan fótinn á mér í nær hundrað og áttatíu gráður, það eina sem bjargaði mér var að skórnir voru of stórir á mig þannig að fóturinn var ansi laus í. En ég fann til í hnénu í marga mánuði á eftir og fór ekki á skíði aftur í fimmtán ár. Það var ekki fyrr en löngu seinna að ég fattaði að þetta voru bara gönguskíði með gormabindingum.

Við Mörður fórum svo á telemarknámskeið hjá Íslenska Alpaklúbbnum fyrir nokkrum árum síðan. Það var mjög gaman, en nú er kominn tími til þess að ég renni mér niður brekkur á einhverju öðru en gönguskíðum, því ég hef aldrei stigið fæti á svigskíði. Og ég hlakka ekkert smá til! Ætli ég verði nú samt ekki marin og blá þegar ég kem heim annað kvöld...

Enn einn góður dagur í höfn. Mikið er það nú annars bara gott!

Ég pantaði inn efni í nýju frumuræktirnar mínar í dag fyrir um þúsund dollara, hvorki meira né minna. Nú á sko að bretta upp ermarnar og fara að rækta keratínócytur, eða húðfrumur í þartilgerðum diskum.

Þetta er reyndar alveg hreint svakalega kúl system. Maður tekur húðfrumur og sáir þeim í disk ofan á fíbróblasta (gawd, sorrý, kann ekki líffræði á íslensku lengur). Svo skipta frumurnar sér á billjón þangað til að þær þekja diskinn. Þegar því stigi málsins er náð, þá bæti ég kalsíum út í ætið hjá þeim, litlu skinnunum (no pun intended), og lyfti þeim þannig að þær séu í snertingu við loft. Og viti menn, hvað gera þær þá? -Þær fara að hrúgast upp og verða að ósvikinni húð í krukku.

Ég er svo spennt að ég er að farast. Verst að insúlínið handa frumunum var ekki til hjá Sigma og ég fæ það ekki fyrr en eftir þrjár vikur, þannig að ég þarf að bíða aðeins áður en ég get hafist handa. Það líða örugglega líka nokkrir mánuðir áður en þetta fer allt að virka hjá mér.

En það er kannski alveg í lagi, því að í næstu viku fæðast fyrstu erfðabreyttu mýsnar mínar.

Dagurinn í dag var með besta móti. Þegar ég vaknaði var fullt af snjó úti, en það fylgir því sá lúxus að búa á Manhattan, að allar stéttir eru ruddar jafnóðum og því þurfti sko ekki að klofa snjóinn hér. Nóg var af kvartandi fólki samt. Hvenær lærir fólk að það þýðir ekkert að kvarta yfir veðrinu? Ég held að ég hafi verið hamingjusamasta manneskjan á austurströnd Bandaríkjanna í dag, af því að mér tókst að sjá annað en bara hörmungar í því að það hafi snjóað tíu sentimetrum í nótt.

Fyrir nokkrum árum síðan ákvað ég að taka hann föður minn mér til fyrirmyndar og hætta að kvarta yfir veðrinu. Ef maður spáir í því, þá er veðrið nær aldrei svo slæmt hvort sem er. Jú, stundum er kalt og þá klæðir maður sig vel. Stundum er sleipt og þá fer maður í skó með grófum botni. Stundum þarf maður að klofa snjó og þá klofar maður snjó og hlustar kannski á hann braka í leiðinni og spáir kannski í því líka hvað maður sé heppinn að getað vaðið snjó upp á læri yfirleitt. Og ef veðrið er á annað borð þannig að klofa þurfi snjó þá er best að skella sér barasta á skíði eða snjóþrúgur.

Það vill nefnilega svo til að þegar maður er kominn út, er veðrið yfirleitt ekkert jafnslæmt og það virðist út um gluggann. Alla vegana tjóir lítið að kvarta yfir því. Það hraðast ekkert á umferðinni fyrir vikið. Það eina sem gerist er að það fara af stað neikvæðar bylgjur í hausnum á manni við allt kvartið.

Lesandi góður, ef þú er fastur í þeim vítahring að láta veðrið stjórna skapi þínu, verð ég að ráða þér heilt. Gerðu bara eins og ég og pabbi. Segðu við sjálfa/-n þig að veðrið sé barasta alltaf alveg ágætt og vittu til!

Þá er maður búinn að linka á Mumma hérna til hægri. Hann er í doktor í Sviss. Kíkið á hann!

Snjónum kynngir niður hérna í stóra eplinu. Veðrið er alveg frágært, nær enginn vindur og svona æðislegur póstkortasnjór. Þegar ég lagði af stað heim af labbinu um sjöleytið var rétt byrjað að snjóa, flygsurnar voru risastórar og það var gaman að sjá hvernig þær gerðu gangstéttarnar flekkóttar.

Við ákváðum að breyta ekkert áætlan okkar að fara út að hlaupa í kvöld, en við höfðum reyndar vitað af því lengi að það ætti að snjóa, því að það hefur varla verið talað um annað í fjölmiðlum undanfarið. Við skelltum okkur bara stutta hlaupahringinn í Riverside park. Það var alveg stórkostlegt. Það var enginn á ferli þannig að það sáust varla spor í snjónum og hann brakaði skemmtilega undan fótum okkar. Það var líka hressandi að fá snjó í andlitið til að kæla sig aðeins niður. Ég var nú samt ekki gæfuleg þegar inn kom:

Fjölmiðlarnir eru náttúrulega algerlega að fara yfirum núna, því að það er búið að snjóa í nokkra klukkutíma samfleytt, og flestir skólar eru nú þegar búnir að tilkynna að það verði snjódagur á morgun, en hér kallast það snow day þegar kennsla fellur niður vegna snjóþyngsla. Enda er varla annað hægt, fólk getur ekki mætt í skóla í sex tommu jafnföllnum póstkortasnjó.

Ætli við Mörður séum ekki eina fólkið sem er himinlifandi með þessa þróun mála. Við fílum bæði snjóinn í tætlur og það skemmir ekki fyrir að við erum á leiðinni á skíði á Hunter Mountain á laugardaginn.

Hún Brynhildur hefði átt að verða líffræðingur. Að minnsta kosti las hún úrdráttinn úr "dactyplasíugreinninni" með alveg einstöku innsæji! Ég sá að minnsta kosti greinina ekki svona dramatískt fyrir mér...

Í kvöld er gott kvöld. Það sem veldur því er aðallega tvennt. Í fyrsta lagi, þá er ég að borða plokkfisk, sem út af fyrir sig væri nóg til að gera hvert meðalkvöld að afbragðsgóðu kvöldi. Í öðru lagi ákvað ég að sjúga upp í nefið og hætta að vorkenna sjálfri mér yfir því að eiga eitt valfag eftir og skella mér bara á kúrs í erfðafræði spendýra.

Eftir mikið hringl komst ég að því að allir auðveldu kúrsarnir væru annað hvort ekki kenndir, eða pössuðu ekki inn í prógrammið hjá mér, þar sem ég þarf að vera viðstödd fundi og fyrirlestra á nær hverjum degi vikunnar. Það er því tvennt til ráða. Annað hvort að bíða í ár og taka auðveldan kúrs á næsta vormisseri, eða bara að drífa í þessu, en taka tímafrekari kúrs í staðinn. Það síðasta sem ég vil gera er að vera á fjórða ári í náminu og þurfa að vera að hamast við einhver skilaverkefni þegar það eina sem ég vil er að klára rannsóknina mína. Ég verð bara að bíta í það súra epli núna að hafa ekki drifið þetta af í fyrra og bara kýla á hlutina.

Þess vegna ætla ég að verja kvöldinu í að lesa eftirfarandi greinar:

Sidow A, Bulotsky MS, Kerrebrock AW, Birren BW, Altshuler D, Jaenisch R, Johnson KR, Lander ES.
A novel member of the F-box/WD40 gene family, encoding dactylin, is disrupted in the mouse dactylaplasia mutant.
Nat Genet. 1999 Sep; 23(1): 104-7.

og

Ho AM, Johnson MD, Kingsley DM.
Role of the mouse ank gene in control of tissue calcification and arthritis.
Science. 2000 Jul 14; 289(5477): 265-70.

Og vona að ég verði eitthvað vitrari á eftir.

Við vorum að koma af myndinni Touching the Void, leikinni heimildarmynd um eina frægustu fjallklifurferð síðarri tíma. Ég held að við bæði hjónin séum mjög sátt bara.

Við lásum bókina bæði fyrir um fjórum árum síðan, en samt sem áður var myndin mjög spennandi. Reyndar vissi maður líka þegar maður las bókina að Joe Simpson hlyti að hafa lifað af til þess að segja söguna, en samt sem áður þorði maður varla að blikka augum við lesturinn, svo spennandi var hún. Ég tók líka "allnighter" á hana á sínum tíma, því að það er vonlaust að leggja þessa bók frá sér fyrr en maður er búin með hana.

Það kom ákveðið augnablik í myndinni, þar sem ég varð að leggja kókið mitt frá mér, því að mér fannst ég vera svo fyrirlitleg að sitja inni í hlýjum bíósal, sötrandi sódapopp, skemmtandi mér yfir því þjáningum Joe Simpsons á Siula Grande. Það segir kannski margt um hvað ég lifi mig alltaf inn í þessa frásögn.

Ég mæli óhikað með bókinni fyrir alla þá sem hafa gaman af frásögnum af fjallaleiðöngrum. Fyrir mína parta er það skemmtilegasta við að horfa á myndina að sjá Joe og Simon segja frá sjálfa, eftir að ég hafði lifað mig svona inn í bókina. Þannig að ég mæli með því að fólk lesi bókina fyrst og sjái myndina svo.

Oh. Tölvan át póstinn minn! Ég var búin að skrifa alveg óendanlega langan póst um labbfundinn minn í dag og hvað það var gaman og skemmtilegt að sýna gögnin mín og hvað allt væri gott og tjúllað og hvað það væri æðislegt að vera vísindamaður. En hér fáið þið bara stuttu útgáfuna í staðinn...

Fyrirlesturinn minn endaði á því að verða tveggja tíma langur, að meðtöldum öllum umræðum um gögnin, gagnrýni og tillögum að framhaldi, umræðum um fyrirbærið og svo framvegis. Ég var algerlega í skýjunum eftirá og kitlar þvílíkt í hendurnar og heilann að halda áfram. Ég er líka endanlega aftur komin í réttan ham, búin að finna hina einu sönnu Ernu, sem finnst fátt skemmtilegara en að tala fyrir framan hóp af fólki og útskýra og útskýra og spá og spekúlera.

Nördinn í mér titraði af gleði í dag, ég sver það.

Uhghmrfff...

Ég sit hérna og sötra morgunkaffið, ansi mygluð. Ég fór ekki að sofa fyrr en um klukkan fjögur og fór á fætur rúmlega sjö. Ástæðan fyrir þessari óvenjulegu hegðun af minni hálfu? Jú, ég var að gera tilraunir til þess að sýna á labbfundinum mínum, til klukkan níu í gærkvöld, og byrjaði ekki að semja sjálfan fyrirlesturinn fyrr en um tíuleytið. Og nú þarf ég að skondrast út í búð að kaupa beyglur oní liðið og drífa mig svo af stað...

Æ, hvað það verður gott þegar þetta er búið.

Jæja, loksins reddaðistetta! Bloggið okkar fór í kássu og því var ekkert póstað í um vikustund. Þ.e. síðan með mt.cgi varð allt í einu forboðin og FTP drusslan vildi ekki breyta permissjónum. En góð kona hjá Hosting Matters reddaði þessu á skotstundu, svona þegar ég lufsaðist til þess að biðja um hjálp. Veit ekki hvað klikkaði. Mér dettur svona helst í hug að myndin af mér sem Möddi var að reyna að öpplóda hafi verið svona skjerí...

Annars er bara allt í gúddí. Ég er enn að jafna mig líkamlega á þrítugsafmælinu, en við Mörður skelltum okkur út á lífið á laugardaginn, svona til að fagna gráu hárunum.

Við fórum fyrst og gengum yfir Brooklyn brúna margfrægu, og það var bara alveg ágætt. Svo fórum við á einhvern svakalega hip og nýopnaðan japanskan veitingastað á Efriausturhliðinni (The Upper East Side). Þar borðuðum við túnfisk og fönkí mísósúpu með einhverjum skeljum í forrétt og svo þorsk og halibut í aðalrétt. Matnum skoluðum við niður með fínírís hvítvíni frá Kaliforníu. Þegar svo kom að eftirréttinum kárnaði gamanið, því að ég bað um kaffi og grand og liðið reyndi að selja mér Kontrö í staðinn, svona ef ske kynni að ég væri bæði litblind og bragðblind. Ég fór í fýlu því að mig langaði í grand, þannig að við yfirgáfum pleisið og héldum aftur suður á bóginn. Stefnan var sett á Gotham Comedy Club, með viðstoppi á bar við hliðina á til að sötra bjór, kaffi og Grand Mariner.

Það var alveg stórfínt að fara á svona uppistand. Grínistarnir voru bara þónokkuð fyndnir, minnir mig, en martiniarnir á staðnum voru svo góðir og ólífurnar svo djúsí, að þeir urðu kannski aðeins of margir. Ég man þó aðeins eftir bílferðinni heim, en ég blaðraði út í eitt við Shíkan sem var leigubílstjóri um dvöl mína næturstund í Gyllta hofinu í Amritsar. Gvuð hvað ég held að hann hafi verið feginn þegar bílferðinni lauk.

Þegar heim var komið, beið okkar þetta líka skemmtilega skilti á hurðinni, afmæliskveðja frá Josh og Melissu:

Það hefur nefnilega mikið verið í umræðunni þetta árið og ég hef verið þráspurð að því undanfarið, hvort að ég ætli mér að verða þrítug, því að á síðasta afmæli lýsti ég því yfir að ég ætlaði bara að gera eins og mamma og halda upp á tuttuguogníuára afmælið á hverju ári.

Við stóðumst ekki mátið hjónakornin að fá okkur smá bjór eftir að heim var komið. Þannig að segja má að ekki hafi verið mikil hófdrykkja á ferðinni. Og sunnudagurinn varð eftir því. Ég var búin að plana duglegan vinnudag, en hélt mig í grennd við rúmið allan daginn. En hva, maður verður ekki þrítugur á hverjum degi!

Í dag var svo annar í þynnku, en er það ekki bara viðeigandi? Það óskemmtilega sem gerðist í dag var hins vegar það að mér var tilkynnt að það væri búið að svissa labbfundinum mínum. Ég á semsé að halda labbfund á fimmtudaginn. Kathryn reyndi að segja mér að þetta væri ekki mikið mál, þetta væri bara svona dæmigerð "progress report". Eh... nákvæmlega. Ég átti ekki að halda þennan fyrirlestur fyrr en eftir mánuð, eftir að fyrstu arfhreinu mýsnar mínar fæddust í þennan heim. Þannig að það er enginn prógress til að ríporta.

Æ, mig auma!

Við komum heim í gær eftir viðburðaríka helgi. Ferðin hófst með miklum látum á föstudag. Erna fór í vinnuna og ég beið fram að hádegi með að sækja bílaleigubílinn. Þegar ég var kominn með bílinn ók ég heim og byrjaði að hlaða farangrinum í bílinn. Það var ekki laust stæði í götunni þannig að ég doubleparkaði bílnum. Svo hófust hlaup inn og út með farangurinn. Eitt skiptið þegar ég kom út var lögreglukona við bílinn að skrifa sekt, það er víst ólöglegt að doubleparka. Ég spurði konuna hvað ég ætti eiginlega að gera, hvernig ég ætti að koma farangrinum í bílinn öðruvísi en að leggja bílnum svona. Fátt var um svör, annað en að ólöglegt væri að doubleparka. Ég varð frekar fúll. Jæja, ég hélt bara áfram að hlaupa inn og út en þegar allur farangurinn var kominn í bílinn og ég fór út til að tékka hvort nokkuð vantaði var bíllinn horfinn, farinn. Eftir um það bil hundrað símtöl kom í ljós að bíllinn hafði verið dreginn í burtu. Það tók síðan um þrjá tíma að borga sektina og sækja bílinn og við Erna lögðum af stað um níuleytið, en við ætluðum að fara af stað á milli þrjú og fjögur. Ekki góð byrjun.

Aksturinn til Íþöku gekk snuðrulaust fyrir sig og við fundum húsið hennar Herdísar fjótt. Þar sem við komum ekki til hennar fyrr en eftir miðnætti fengum við okkur bara nokkra bjóra og kjöftuðum og fórum í rúmið.

Á laugardeginum fórum við síðan snemma af stað og fengum okkur morgunverð á diner í bænum og gengum síðan um miðbæinn og skoðuðum okkur um.

Við fórum meðal annars í mollið á staðum sem er skemmtilegt, lítið og frekar óhefðbundið. Litlar verlanir sem selja listavörur og annað dót. Við gengum um Cornell campusinn og skoðuðum meðal annars íslenska bókasafnið sem er þar.

Bókasafið er ekki stórt en þar er samt gott úrval af bókum. Morgunblaðið kemur á safnið, sunnudagsblaðið er kannski ekki komið á laugardagskvöldi en samt er gott að geta kíkt í blaðið.

Eftir bókasafnið ókum við út úr bænum og kíktum á skemmtilegan foss. Um kvöldið átum við síðan á Moosewood Resturant. Erna og Herdís keyptu sér svuntur og stuttermaboli með Mossewood merkinu á meðan ég drakk Ithaca bjór. Síðan gengum við á gradstudent barinn í bænum og fengum okkur nokkra bjóra.

Á sunnudeginum fórum við í gönguskíðaferð á skíðasvæði rétt fyrir utan bæinn. Þetta var mikil hættuferð og ekki fyrir hvern sem er að fara þá leið sem við völdum. Hætturnar á leiðinni voru margar og við erum þakklát fyrir að hafa komist úr þeirri ferð óslösuð.

Um kvöldið átum við á Cajun matsölustað bæjarins.

Við fórum héldum af stað heim snemma á mánudagsmorgunn og vorum komin heim um hádegi. Góð ferð, kærar þakkir Herdís.

Það er tuttugu og fjögurra stiga frost í Íþöku í augnablikinu. En, sem betur fer, enginn vindur. Spurning hvort maður eigi ekki að taka dúnúlpuna með!

Júhú! Á morgun ætlum við að bregða okkur norður til Íþöku að heimsækja hana Herdísi stutthærðu! Við erum til í tuskið, búin að pakka að mestu, aðallega útivistargræjum og svona, en það lenti líka ilmvatn og maskari í töskunni. Hver veit nema maður fari líka út á skverinn..

Við ætlum að leggja af stað eftir hádegi á morgun og bruna sem leið liggur öppsteit, en það eru um 250 milur, sirka jafnlangt og frá Reykjavík til Akureyrar. New York fylki er nefnilega akkúrat jafnstórt og Ísland. En aðeins fjölmennara...

Við hlökkum ekkert smá til helgarinnar, bæði náttúrulega til þess að skipta um umhverfi og svona, en náttúrulega aðallega til þess að hitta hana Herdísi og sjá hvernig hún býr!

Vá, hvað ég er komin úr bloggæfingu! Það er nú löngu orðið við hæfi að óska lesendum gleðilegs árs og svona!

Héðan er allt fínt að frétta barasta. Ekkert merkilegt á seyði svosem. Um næstu helgi ætlum við hins vegar að bregða okkur bæjarleið í heimsókn til hennar Herdísar vinkonu í Íþöku. Það verður stuð skal ég segja ykkur! Vegna þessa ferðalags, vann ég báða dagana þess helgi, þannig að allt sé klappað og klárt um næstu helgi.

Ég ákvað líka að byrja á áramótaheitinu, sem mun vera að koma sér í betra form. Líkamsásigkomulag undirritaðrar man nefnilega sinn fífil fegurri. Tveimur vikum áður en við Mörður vorum pússuð saman man ég að ég hljóp fjórtán kílómetra án þess að blása úr nös. Í dag tel ég mig góða ef að ég skreiðist stynjandi sjö kílómetra án þess að stoppa á leiðinni.

Ég gerði tilraun til úrbóta í haust, en skipulagði mig ekki alveg nógu vel, þannig að ég endaði á því að vinna of lengi flesta daga og vera of þreytt og svöng til þess að komast í ræktina. Ég var orðin að svokölluðum helgarhermanni (weekend warrior), hafði bara helgarnar til þess að hrista á mér rassinn. Og svo síðustu vikurnar í desember varð geðbilunin bara of mikil og ekki sekúndubrot til þess einu sinni að hugsa um gymmið.

Þannig að nú skal gerð á bragarbót. Ég dreif mig því í ræktina í dag. Hvílík himinsæla, svona þegar litlu undergrad-ormarnir og business-school liðið er enn í jólafríi. Maður átti staðinn bara fyrir sig!

Ég ákvað að byrja á fullum krafti og rifjaði upp lyftingaprógrammið sem að ég notaði haustið '96, það var svo dúndur-massað. Súpersett á eftir súpersetti. Jedúddamía mín! Það er alveg ljóst að ég hef elst um sirka sjö ár síðan haustið það. En þetta kemur allt. Bráðum verð ég tuttugu og þriggja aftur! Hehehe....

Og nú á sko að taka þetta með krafti, vakna snemma á morgnana og fara út að hlaupa, eða vera mætt snemma á labbið til þess að komast nógu snemma í gymmið.

Og því ætla ég að skríða upp í flet mitt og sjá hvort að ég sofni ekki.