Dagurinn í dag var með besta móti. Þegar ég vaknaði var fullt af snjó úti, en það fylgir því sá lúxus að búa á Manhattan, að allar stéttir eru ruddar jafnóðum og því þurfti sko ekki að klofa snjóinn hér. Nóg var af kvartandi fólki samt. Hvenær lærir fólk að það þýðir ekkert að kvarta yfir veðrinu? Ég held að ég hafi verið hamingjusamasta manneskjan á austurströnd Bandaríkjanna í dag, af því að mér tókst að sjá annað en bara hörmungar í því að það hafi snjóað tíu sentimetrum í nótt.
Fyrir nokkrum árum síðan ákvað ég að taka hann föður minn mér til fyrirmyndar og hætta að kvarta yfir veðrinu. Ef maður spáir í því, þá er veðrið nær aldrei svo slæmt hvort sem er. Jú, stundum er kalt og þá klæðir maður sig vel. Stundum er sleipt og þá fer maður í skó með grófum botni. Stundum þarf maður að klofa snjó og þá klofar maður snjó og hlustar kannski á hann braka í leiðinni og spáir kannski í því líka hvað maður sé heppinn að getað vaðið snjó upp á læri yfirleitt. Og ef veðrið er á annað borð þannig að klofa þurfi snjó þá er best að skella sér barasta á skíði eða snjóþrúgur.
Það vill nefnilega svo til að þegar maður er kominn út, er veðrið yfirleitt ekkert jafnslæmt og það virðist út um gluggann. Alla vegana tjóir lítið að kvarta yfir því. Það hraðast ekkert á umferðinni fyrir vikið. Það eina sem gerist er að það fara af stað neikvæðar bylgjur í hausnum á manni við allt kvartið.
Lesandi góður, ef þú er fastur í þeim vítahring að láta veðrið stjórna skapi þínu, verð ég að ráða þér heilt. Gerðu bara eins og ég og pabbi. Segðu við sjálfa/-n þig að veðrið sé barasta alltaf alveg ágætt og vittu til!