Við vorum að koma af myndinni Touching the Void, leikinni heimildarmynd um eina frægustu fjallklifurferð síðarri tíma. Ég held að við bæði hjónin séum mjög sátt bara.

Við lásum bókina bæði fyrir um fjórum árum síðan, en samt sem áður var myndin mjög spennandi. Reyndar vissi maður líka þegar maður las bókina að Joe Simpson hlyti að hafa lifað af til þess að segja söguna, en samt sem áður þorði maður varla að blikka augum við lesturinn, svo spennandi var hún. Ég tók líka "allnighter" á hana á sínum tíma, því að það er vonlaust að leggja þessa bók frá sér fyrr en maður er búin með hana.

Það kom ákveðið augnablik í myndinni, þar sem ég varð að leggja kókið mitt frá mér, því að mér fannst ég vera svo fyrirlitleg að sitja inni í hlýjum bíósal, sötrandi sódapopp, skemmtandi mér yfir því þjáningum Joe Simpsons á Siula Grande. Það segir kannski margt um hvað ég lifi mig alltaf inn í þessa frásögn.

Ég mæli óhikað með bókinni fyrir alla þá sem hafa gaman af frásögnum af fjallaleiðöngrum. Fyrir mína parta er það skemmtilegasta við að horfa á myndina að sjá Joe og Simon segja frá sjálfa, eftir að ég hafði lifað mig svona inn í bókina. Þannig að ég mæli með því að fólk lesi bókina fyrst og sjái myndina svo.