Stundum væri bara svo mikið þægilegara að vera heima á Íslandi. Ég er búin að vera lasin af ofnæmi undanfarna daga. Mín kenning er að það sé birkitré í bakgarðinum heima hjá mér, því að ég finn mest fyrir þessu heima. Ég hef heldur aldrei verið eins slæm af ofnæmi, augun í mér hálfsokkin og hausinn fullur af hor. Það versta er að ég fæ ekki tíma hjá lækni til að fá lyf við þessu fyrr en í næstu viku. Frekar fúlt af því að ég veit nákvæmlega hvaða lyf virkar.

Það væri líka hægt að redda þessu öðruvísi ef að símasamband milli Ameríku og Íslands væri stöðugt. Ég reyndi í síðustu viku að hringja í lækni á Íslandi út af þessu, en náði aldrei sambandi. Reyndi aftur núna í morgun og fékk heldur ekki samband. Þetta er svo fáránlegt. Eiginlega efni í heila færslu, hvernig það er bara happa glappa hvort að maður geti hringt heim eða ekki. Stundum virkar bara að hringja í farsíma, eins og greinilega í dag, stundum virka bara heimasímar.

Klukkan er orðin hálfþrjú og ég þarf að koma mér í vinnuna, þrátt fyrir kránkleika. Það að vera með frumur í rækt er eins og að eiga börn. Í augnablikinu er ég einstæð móðir griplufruma sem bíða eftir mér í hitaskáp úti í bæ. Ég vildi að þær væru feðraðar, þá þyrfti ég ekki að sinna þeim sjálf....