Mörður kallinn þekkir mig nú vel, hann má eiga það! Hann fékk þessa fínu hugmynd að jólagjöf handa mér um daginn þegar ég fór út að hlaupa í Central Park með GPS tækið mitt til þess að mæla hvað hringurinn væri langur.

Eins og ég minntist á í síðustu færslu, gaf hann mér GPS-púlsmæli. Hvílík hamingja! Græjan lítur út svona bara eins og venjulegur púlsmælir, sem maður vefur utan um brjóstkassann á sér, nema það fylgir GPS-nemi með líka, en hann á að hafa á upphandleggnum eða að næla hann í buxnastrenginn. Svo nemur úrið gögnin frá báðum nemunum og segir hvað maður fer hratt, hvað maður sé búinn að fara langt og hversu hratt hjartað í manni slær. Einnig er hægt að láta græjuna reikna út hámarkshraða og hámarkspúls ogégveitekkihvað.

Svo er restin af gjöfinni á leið í pósti, en það er einn neminn enn. En hann nemur, rétt eins og úrið, merkið frá púlsmælinum og GPS-tækinu, en þessa græju er hægt að stinga í samband við tölvu og fá svo nákvæman prófíl yfir hlaupið. Oh.. það er svo gaman að vera nörd.

Ég lít líka alveg svakalega gáfulega þegar ég fer út að hlaupa með allar þessar græjur. Fyrir utan það að vera með púlsmæli um bringuna er ég líka með MP3-spilara, GPS-nema og bráðum, gagnasafnara í buxnastrengnum. Ég er mest hissa á því að það skrölti ekki í mér á hlaupunum.

Svona græju fylgir samt einn galli. Núna verð ég að hætta að ímynda mér að ég hafi verið að hlaupa ótrúlegar vegalengdir. Ég verð að hætta að hlusta á röddina inni í mér sem klappar mér á bakið að hlaupi loknu og sannfærir mig um að þetta hljóti nú bara að hafa verið heilir sjö kílómetrar sem ég hljóp. Því nú stendur það svart á hvítu á armbandsúrinu mínu. Sjökílómetrahringurinn er 6.6 kílómetrar, hvorki meira, né minna. Hringurinn minn minnkaði allt í einu um heil fimm prósent.

En það gerir lítið til. Aukna þyngdin sem ég ber utan á mér í græjum, til þess að komast að þessari niðurstöðu, gerir það örugglega að verkum að ég brenni fimm prósent fleiri kaloríum á kílómetra. -Er það ekki annars?

Jæja, orkubúskapurinn er aðeins að rétta við sér núna og ég get loksins hugsað mér að fara að blogga aðeins! Desembermánuður er eins og í móðu í minningunni, eintómt stress og kjaftæði, en núna er ég búin að slappa aðeins af.

Við áttum alveg frábær jól. Ég tók mér aðfangadag í frí og varði honum við eldamennsku. Við buðum Binnu og Björku í mat og elduðum kalkún með tilheyrandi meðlæti. Ég byrjaði að elda klukkan tíu um morguninn, af því að bóndinn hafði skellt sér í Fairway og keypt tuttugu og eins punda kalkún í jólamatinn. Það var samt mér að kenna, því að ég bað hann að kaupa svona tólf þrettán punda kalkún, ekki minni, því að þeir vilja verða þurrari við eldun. En það voru því miður bara til átta punda kalkúnar, lífrænt ræktaðir og ósmjörsprautaðir, og svo bara yfir tuttugu punda skepnur, þannig að úr varð að kaupa einn stóran. Því varð eldamennskan að hefjast svona snemma.

Ég sauð líka rauðkál með eplum, kanil og rúsínum, gerði "candied yams" að hætti Moosewood, hvítlaukskartöflustöppu, trönuberjahlaup með kanil og engifer og grillaði tómats-kúrbítsblöndu í mintukryddlegi. Ég fyllti líka kalkúninn með fyllingunni hennar mömmu. Þegar ég fann lyktina af fyllingunni, komu jólin, svo tilheyrandi var hún.

Adelene kíkti líka til okkar áður en hún flaug til Hong Kong, og skálaði með okkur í freyðivíni og spjallaði. Þáttaka hennar í kalkúnabakstrinum var ómetanleg, en hún lánaði mér pinna til að loka fyrir fyllinguna, pensil til þess að smyrja hann með og gaf mér mörg góð ráð. Rétt eins og mamma, en hún sendi mér uppskriftina sína, sem ég fór eftir að mestu. Þannig að þetta var eiginlega kalkúnn að hætti Ragheiðar og Adelene!

Binna og Björk komu svo um sjöleytið, en kalkúnnin var ekki til fyrr en um hálfníu. Og svo tók okkur þrjú korter að borða mat sem hafði tekið nær hálfan sólarhring að elda. Hann var ljúffengur þó að ég segi sjálf frá. Það fyndna var að við vorum alveg að springa eftirá, öll fjögur, en höfðum það samt rétt af að borða helming annarrar bringunnar, restin stóð óhreyfð. Það verða kalkúnaafgangar í matinn hjá okkur næstu vikur get ég sagt ykkur!

Við erum svo bara búin að taka því rólega, ég fór að vísu í vinnuna á jóladag, en svo fórum við út að borða á víetnamska staðinn Monsoon, sem er í miklu uppáhaldi hjá okkur og fórum svo til Binnu og Bjarkar og spiluðum Matador við mikla gleði og fögnuð.

Svo erum við líka bara búin að vera að njóta borgarinnar, rölta um Kínabæ, borða tíramísú í Litlu-Ítalíu og svo erum við að fara á mettið seinnipartinn.

En fyrst ætlum við að fara út að hlaupa, því að ég verð að prófa nýja púlsmælinn með GPS-staðsetningarkerfinu sem Mörður gaf mér í jólagjöf!

Hver stundar nú hið mesta aumingjablogg norðan Mexíkóflóa þessa dagana? Það skyldi þó ekki vera yðar einlæg Erna dóttir Magnúsar, sonar Ingólfs? Og hvað veldur þessari vítaverðu vanrækslu á tryggum lesendum bloggsins? Það skyldu þó ekki vera jólin, með öllu sínu annríki?

Jú, jólin eiga víst hluta af sök, en þar með er ekki allt talið. Það vildi nefnilega svo skemmtilega til að á sama tíma og ég þurfti að kaupa allar jólagjafirnar, þurfti ég að útbúa rétti fyrir hin og þessi jóaboð og doktorsvarnarboð, mæta í þessi sömu boð, töfra fram vísindagögn fyrir fyrirlesturinn sem ég hélt í Data Club og lesa greinar og skrifa umsagnir um greinar í kúrsinum sem ég er víst að taka. Til að bæta gráu ofaná svart, eignuðust allar mýsnar mínar unga í sömu vikunni, þannig að það varð alveg brjálað að gera.

Ástandið á mér var ekki gott alla síðustu viku, ég var á labbinu til ellefu á kvöldin, komst ekki í gymmið, hvað þá út að hlaupa og bakið á mér ákvað að mótmæla allhressilega. Á endanum var ég farin að vakna þreyttari en þegar ég fór að sofa og lufsaðist einhvernveginn í gegnum dagana.

Núna stendur þetta hins vegar allt til bóta, ég svaf alveg til níu í gær og mætti ekki á labbið fyrr en á hádegi og þó ég hafi verið þar til nær ellefu, þá var það nú bara til þess að skrifa ritgerð, ekki til að stunda neinn tilraunahamagang. Í morgun svaf ég svo til tíu og dreif mig á labbið til þess að sækja tölvuna mína og lesa eitt gel í fosfórlesaranum.

Nú er ég komin heim, er að hlust á jólalög og drekka heitt kakó og er að undirbúa mig fyrir síðasta slaginn fyrir jól. Ég þarf að klára að skrifa rannsóknaráætlun út frá einni af greinunum sem við lásum í ónæmisfræðikúrsinum.

Og ég get sagt ykkur það að þetta er algerlega "back to basics". Fimm blaðsíður fyrir utan heimildir. Hvorki meira né minna, eitt línubil. Hver veit nema ég breikki spássíurnar. Ég hringdi í Mörð í gær og sagði honum að ég væri að verða búin með tvær blaðsíður af fimm og hann sprakk úr hlátri. "Nú, það er bara svona, verið að taka EmmErr pakkann á þetta?"

Þetta er nefnilega þannig að þessi ritgerð er algerlega neðst í forgangsröðinni hjá okkur öllum. Við vitum ekki einu sinni hvort að við fáum einkunn fyrir þennan kúrs eða ekki og öllum er sama. Við verðum að taka þennan kúrs og þá er eins gott að rumpa þessu af með sem minnstri fyrirhöfn, þannig að við getum varið tímanum í eitthvað mikilvægara, eins og að sinna rannsóknum okkar, nú, eða kannski fjölskyldu og vinum!

Þetta hljómar kannski kjánalega, en ég kann eiginlega ekki að skrifa svona hálfrassalega (e. half-assed) ritgerð, og það er leiðinlegt líka. Það er nefnilega svakalega gaman að sökkva sér ofaní efnið og velta því vel fyrir sér hvernig ónæmiskerfið virkar. Í mínum huga ætti það að vera eitt af sjö undrum veraldar. (En það er efni í aðra færslu.. ) Valið stendur um að sökkva sér ofaní undur ónæmiskerfisins eða að halda jól. Þannig að hálfrassinn verður við lýði hér í dag og hver veit nema ég nái að töfra fram einhverja sennilega hálfrassaáætlun áður en dagurinn er úti.

Við fórum á ROTK í gær. Það eru allir að tala um að þetta sé besta myndin í þríleiknum, en mér þótti þessi mynd ekkert betri en hinar.

Ég kláraði prófin í gær og nú tekur við langt frí. Kennsla hefst ekki aftur fyrr enn 29 janúar. Hvað á maður eiginlega að gera við allan þennan tíma?

Oh.. ég fann loksins gjafalista fyrir nörda eins og mig. The Scientist var með svona lista yfir gjafir fyrir okkur nörrana. Þar á meðal var græni leysigeislabendillinn, sem drífur meira að segja 2.6 km. Ég væri þokkalega til í að mæta í Data Club á morgun með svona bendil!

Svo er það spurning hvort að maður fái sér ekki bindi með einhverjum sýklinum á. Hversu yndislega skemmtilega nördalegt er það ekki að eiga bindi með svarta dauða eða kannski bara berklum? Slær samt ekki út amínósýrubindi ónefnds háskólaprófessors...

Linkur frá SAOVI...

Stóðst ekki mátið og hermdi á eftir Herdísi á meðan ég sat og rehydreraði mig eftir rauðvínsdrykkju kvöldsins.

What Famous Leader Are You?

Hversu kúl er það að vera Gandhi?
Og hversu kúl er það að ég hef þrisvar sinnum sett netpróf hingað inn og eitt þeirra skipta var á sama degi fyrir tveimur árum? Rétt eins og að þrettánda desember fyrir tveimur árum var fyrirsögn færslunnar AAAAAAAAAAAARRRRRRRRRGGGGGGGGG eins og þann þrettánda des. í ár?

Er þetta kannski merki um að ég sé farin að endurtaka mig og eigi bara að hætta að blogga? Ég hef a.m.k. ekki mikinn tíma til þess þessa dagana...

Púff, það er brjálað stress í gangi hjá okkur báðum þessa dagana. Mörður fer í lokapróf í vikunni, tvö á mánudaginn og tvö á fimmtudaginn, en ég á að halda fyrirlestur á miðvikudaginn og skila ritgerð í valkúrsinum mínum á Þorláksmessu og á meðan þarf ég að halda fullum afköstum á labbinu, en þar bætast alltaf á mig verkefnin.. púff. Venjulega finnst mér þetta gaman, en þegar ofaná þetta alltsaman bætast jól verður þetta pínu klikkun... Jól með öllu stressinu mínus afslöppun þegar geðveikin er yfirstaðin, ekki gaman.

Það hefur ansi oft komið fyrir síðan við fluttum til NY að við höfum fengið lélega þjónustu, bæði í verlsunum og þjónustufyrirtækjum. Ég hef ekki tölu á því hversu oft ég hef gengið út úr fyrirtæki og heitið því að fara þangað aldrei, en það hefur komið ansi oft fyrir.

Við gerum mikið að því að kaupa vörur á netinu og til þess notum við oftast Amazon. Kosturinn við það að versla svona á netinu er að maður þarf ekki að díla við heimskt og óþolandi starfsfólk og einnig að vörurnar eru oftast til. Þar eð maður þarf ekki að hafa áhyggjur að því að varan sé ekki til á lager. Gott dæmi um slíka reynslu er ferð til Ikea í ágúst.

Svo er líka afar þæginlegt að fá vöruna beint heim í stofu. Stundum kemur USPS með pakkann en stundum UPS. UPS gaurinn er ansi fínn gaur, maður kjaftar alltaf smá við hann, svona tilgangslaust small talk bull um ekki neitt. Hann sér um hverfið sem við búum í og því er það alltaf sami garuinn sem kemur. Nema hvað í dag var ég að ganga heim götuna okkar og var á Broadway horninu þegar ég heyri þetta líka svakalega gól. Slíkur var krafturinn að ég leit við og sá UPS bílinnUPS gaurinn kalla á mig "I have a delivery for you!". Ég gekk að bílnum, hann náði í pakkann og ég kvittaði, illa sáttur og þakkað ofur-kærlega fyrir mig. Þetta kalla ég góða þjónustu.

Það er reyndar stefna hjá UPS að delivery fólkið hjá þeim sé svona vinalegt. Brosi, kjafti og svo framveigis. Allir eiga alltaf að vera ágnægðir þega UPS kemur með pakka. Það kom UPS svo sannarlega í koll fyrir einhverjum árum síðan. Delivery fólkið vildi hærri laun og að sjálfsögðu, eins og við öll þekkjum, vildi UPS ekki greiða hærri laun. Nema hvað að úr varð verkfall og svolítið sniðugt gerðist. Þar sem allri fíla UPS heimsendingarmanneskjuna þá stóð allur almenningur í Bandaríkjunum með delivery fólkinu sínu. Vegna þrýstings gafst UPS upp og veittu þeim launahækkunina. Stundum getur gott plan snúist illa í höndumum á mönnum.

Hér eftir mun ég alltaf standa með mínum UPS manni.

Það var alveg geðveikt veður hér um helgina, eins og lesendur hafa ekki farið varhluta af. Eins og ég hafði lofað sjálfri mér fór ég út og hljóp átta kílómetra hringinn minn í Central Park á laugardaginn, í snjókomu og skafrenningi. Ég átti einhvern veginn aldrei von á því að upplifa skafrenning á Manhattan, en það hefur nú komið fyrir nokkrum sinnum nú þegar og ég er bara búin að búa hér í rúm tvö ár.

Það var alveg frábært í garðinum á laugardaginn og mikið af fólki á ferli, þrátt fyrir að fjölmiðlar reyndu að ljúga því að okkur að borgin lægi í lamasessi og það væri bara ekki hundi út sigandi. Það var eiginlega alveg ótrúlega margt fólk í garðinum. Ég öfundaði allt gönguskíðafólkið sem leið um garðinn og líka krakkana sem þeystust niður brekkurnar á sleðum, snjóþotum og sambrotnum pappakössum. Það var líka pínu rómantískur fílíngur í gangi með allan þennan snjó og það voru fjölmörg pör sem gengu um og héldust í hendur og nutu veðursins. Það voru reyndar ekki margir hlauparar á ferli þegar ég var þar, enda var það löngu eftir að hlaupakeppni Road Runners klúbbsins var um garð gengin.

Ég hljóp ansi greitt, var eitthvað svo uppveðruð af stemningunni og veðrinu, fannst ekkert smá gott að fá kaldan skafrenninginn í andlitið, en ég hafði búið mig vel og var því frekar heitt en kalt. Ég hljóp hringinn á þremur mínútum lengri tíma en ég er vön, sem er ekkert smá gott, því að það var oft erfitt að ná spyrnu á götunum og það var mikill snjór á stígnum í kringum vatnsbólið. Ég er hins vegar að borga fyrir það núna, þar sem ég er öll að stífna upp og að fá harðsperrur, samt kannski aðallega eftir allar armbeygjurnar sem ég gerði í kjölfar hlaupsins.

Oh... ég er svo sybbin, en ég get ekki sofið. Ég er búin að velta mér fram og til baka í rúminu í þrjá klukkutíma en ákvað svo að drífa mig bara fram og kíkja aðeins í bók og blogga og svona. Þetta er reyndar búin að vera mjög pródúktíf andvaka svo að ég segi ekki meir.

Ég kom eftirfarandi í verk:

- Skipulagði (í huganum) fyrirlesturinn sem ég held í Data Club þann 17. des. Reyndar með þeim forsendum að tvær tilrauna minna gangi eftir.

- Samdi umsögn/gagnrýni (í huganum) um vísindagreinarnar sem að við tökum fyrir í Journal Club á þriðjudaginn. Þetta voru tvær frekar flottar greinar frá því í sumar úr Immunity og ég var eitthvað búin að hiksta á að krítísera þær, en það gekk eftir með smá skammti af andvöku.

- Fékk hugmynd að rannsóknartillögu fyrir lokaritgerðina í ónæmisfræðikúrsinum mínum, en ég á að skila henni í lok næstu viku.

- Skipulagði tilraunir sem ég ætla að gera á þriðjudaginn.

- Velti fyrir mér heillengi hvað ég ætti að elda fyrir doktorsvarnarpartý samstúdents míns á miðvikudaginn. Komst ekki að nokkurri niðurstöðu. Góður forréttur -anyone?

- Ákvað endanlega að skyrterta yrði fyrir valinu sem rétturinn sem ég geri fyrir jólapartýið í næstu viku.

- Gerði örvæntingarfulla tilraun til þess að finna tíma til þess að pakka inn öllum jólagjöfunum sem við sendum heim til Íslands. Af hverju þurfti ég endilega að lenda með Data Club og ritgerðarskil í sömu vikunni og það rétt fyrir jól?

Það er kannski ekki svo slæmt að vera andvaka annað slagið. Að minnsta kosti virðist það ekki bara hafa sína galla....

Og enn snjóar! Ef ég verð dugleg næstu tvo-þrjá tímana næ ég að fara út að hlaupa í Central Park. Það lítur örugglega allt út þar eins og í ævintýri um snædrottninguna. Hestakerrurnar búnar að setja blæjurnar upp og sennilega ekki margir á ferli. Það var reyndar kapphlaup í garðinum í dag, á vegum New York Road Runners Club og það voru nokkur hundruð manns sem mættu og hlupu. Ég get nú ekki verið eftirbátur þeirra er það?

Það er allt á öðrum endanum hér í stórborg stórborganna í dag. Það er nefnilega búið að snjóa nokkuð stanslaust frá því á hádegi. Tuttugu sentímetra jafnfallinn snjór í Central Park og allt!

Kaninn tekur þessu náttúrulega af sama æðruleysi og áður. Við vorum að horfa á fréttir og fréttastofurnar eru með fólk sitt hér og þar um borgina til þess að flytja fréttir af storminum (les snjókomunni, þetta kallast nú ekki bylur af manneskju sem ólst upp á Jökuldal). Það eru strax komnir svaka treilerar "Watch CBS news and stay updated on everything you need to know about the weather and conditions outside this weekend". Svo voru sýndar myndir af fólki sem stóð í röðum í stórmarkaði við það að skanka að sér mat til að vera nú við öllu búið ef veðrið skyldi endast alla helgina. Og það vour engin smá innkaup í gangi. Kassagaurinn sagði að margir hefðu verið að kaupa mat fyrir fimmhundruð dollara.

Þetta er alveg ótrúleg árátta fólks hérna. Það er sama hvað gerist, fólk er alltaf hrætt við að svelta. Þessi ofboðslegi matarkvíði kemur aðallega fram í því að þegar það gerir vont veður eða rafmagnsleysi, keppist fólk við að hreinsa út úr hillunum í stórmörkuðunum, eins og það eigi ekki eftir að komast út fyrir hússins dyr í nokkra mánuði. Þegar hryðjuverkaáróðurinn var sem mestur í fyrra voru allir hvattir til að eiga nóg af gasgrímum og náttúrulega vatni og dósamat til þess að lifa af í einangrun í nokkrar vikur.

Ég velti því stundum fyrir mér hvort að þessi árátta Bandaríkjamanna til þess að búast við sulti og seyru og einangrun í eigin húsakynnum eigi rætur að rekja til alls áróðursins sem var í gangi á tímum kalda stríðsins. Ætli það sé ekki búið að hræða fólk duglega í nokkra áratugi á að það sé alltaf yfirvofandi hætta á að hörmulegir atburðir eigi sér stað og þar af leiðandi býst fólk alltaf við hinu versta. Þannig þarf ekki nema rafmagnsleysi og við tekur hálfgerð paranoja.

En svona burtséð frá taugastrekktum innfæddum Amríkönum, þá finnst mér borgin alveg frábær þegar það snjóar. Það er mjög hentugt að vera ein af fáum New Yorkerum sem fíla snjó. Það verður allt svo hljótt þegar það flýta sér allir til síns heima frá öllum þessum hræðilega kalda og blauta snjó. Borgin breytir algerlega um svip, svona umvafin hvítri fönninni og það er erfitt að ímynda sér að maður hafi gengið um sömu göturnar fyrir bara nokkrum vikum síðan í stuttbuxum og sandölum, alveg að kafna úr hita.

Herdís skrifar um það hvernig meðleigjendur hennar skynja haustið hér. Það er mjög fyndið að sjá hvað fólk ber mismunandi skynbragð á hita/kulda.

Hér eru allir skjálfandi á beinunum, enda fór hitinn niður fyrir 40F um helgina. Svo bíða líka allir spenntir eftir því að mér verði kalt, en ég held að vinnufélagar mínir séu að testa mig.

Ætli þau séu ekki með veðmál í gangi, svona þú veist; Við hvaða hitastig fer Erna að kvarta yfir kulda... sá sem kemst næst því fær pottinn....

Það er líka mjög áhugavert að líta út um gluggann hér í New York svona á fyrstu haustdögum, því að maður getur engan veginn giskað á það hver hitinn sé úti á klæðaburði fólks. Sumir eru í stuttbuxum og hlírabol og aðrir vafra um í dúnúlpu með ullarhúfu og svo er allur skalinn þar á milli. Kannski ekki við öðru að búast af borg sem samanstendur að mestu af fólki frá fjarlægustu heimshornum!

Ahh... ég var að koma heim af labbinu, eftir fjórtán tíma törn. Ég kom ekkert smá miklu í verk í dag og það var alveg æðislega gaman í vinnunni. Ég játa það líka alveg að mér finnst ljúft að vera síðust eftir á labbinu og dunda mér eftir að aðrir eru horfnir til síns heima. Mér finnst alveg svakalega gaman að vinna.

Þegar ég var á leiðinni heim með lestinni minntist ég fyrsta ársins míns í lífefnafræðinni heima. Það eru mjög góðar minningar. Ég lifði örugglega vel undir fátækramörkum, ég man að í febrúar árið '97 hafði ég nákvæmlega 28 þúsund krónur á milli handanna. Helmingurinn fór í leigu og svo borðaði ég bara hafragraut og hrísgrjón á milli þess sem ég fór í gymmið og lærði. Ég lærði ekkert smá mikið og það var ekkert smá gaman. Heimur efnafræðinnar, líffræðinnar og lífefnafræðinnar opnaðist fyrir mér og ég var alveg gersamlega hugfangin.

< diss>
Það var reyndar nóg af fólki sem reyndi að "hafa vit fyrir mér" og var endalaust að segja mér að ég lærði of mikið. Svona eins og það sé bara stórhættulegt að læra og alveg hræðilega leiðinlegt. En svona er það, þetta var sennilega ekkert illa meint, en samt leiðinlegt þegar annað fólk þykist vita betur en maður sjálfur hversu mikið maður þarf að læra! < / diss>

Ég vildi oft óska þess núna að ég hefði jafnmikinn tíma og þessa daga til að sitja bara og læra. Lesa og lesa og lesa. Oh.. those were the days...