Það er búið að vera frekar tjúllað að gera á öllum vígstöðvum undanfarið, vinna heimsóknir og veisluhöld og þessháttar. Þess vegna hefur verið lítið um blogg.

Á fimmtudaginn var haldið upp á Þakkargjörðarhátíðina hér í þessum hluta Ameríku. Við fórum að vanda til Adelene. Ég sver það. Ég frelsaðist í fyrra og síðan í veislunni hennar þá hefur þessi matur verið í algeru uppáhaldi hjá mér. Ég hélt líka að það væri ekki hægt að gera betur. En henni tókst það í ár. Namm! Kalkúnn (fimmtán pund fyrir sjö manns), með sósu, títuberjahlaupi (sko ekkert úr dós, heldur heimatilbúið), grænar baunir með möndlum, sjérrílegnar sætar kartöflur, sítrónuskvass, bakaður kúrbítur með papriku og hvítlaukskartöflumús. Og á eftir var náttúrulega hin hefðbundna graskersbaka. Ég sver það, ég er enn að melta!

Ég var samt svo þreytt í morgun eftir þeytinginn undanfarna daga að ég svaf til hádegis, alveg búin á því og drattaðist ekki í vinnuna fyrr en klukkan eitt! Ég kom þó slatta í verk á labbinu þrátt fyrir slenið sem lá yfir mér og nú er ég sko algerlega tilbúin í slaginn fyrir geðbilun næstu vikna.

(Heh.. ég var að fatta að ég skrifaði þetta eins og ég hefði verið í einhverju þeinksgivingfríji. Ekki alveg. Ég mætti samt ekkert í vinnuna á föstudaginn, en annars er sko búið að vera tjúllað að gera hjá mér... jej!)

Hann Einar skrifar um 50 staði sem maður verður að fara á áður en maður deyr, að mati BBC. Ég bara verð að skrifa um það líka. Maður á greinilega margt eftir ógert, því að ég hef bara komið á átta af þessum stöðum. Mér finnst líka gaman að sjá að við Einar höfum komið á svipað marga staði, en samt eru nær engir þeirra sameiginlegir....

En það gleymast algerlega staðir eins og Antarktíka og Lappland á listanum. Hvað þá Grænland. Kannski er bara ekkert gaman að fara á kalda staði....

En, allavegana, hér eru staðirnir sem ég hef komið á af þessum lista:

Gullna hofið í Amritsar. Ég kom þangað á ferð minni um Indland árið 1996. Gisti meira að segja í hofinu. Hofið er nokkuð magnað, svona úr skíra gulli og allt saman. Svo voru byssukúlugöt útum allt eftir átökin sem áttu sér þar stað á níunda áratugnum. Það var fallegast í sólsetrinu þegar appelsínugulir geislar sólarinnar endurvörpuðust af hofinu og það hreinlega glóði eins og það logaði eldur í því...

New York: Ehm... ég þarf sennilega ekki að segja neitt mikið um þennan stað. Nema kannski að ég hef gist í New York, rétt eins og ég svaf á fyrsta staðnum á listanum, hinu gyllta hofi Amritsar.

Taj Mahal: Nei, ég gisti ekki í Taj Mahal, enda má það ekki. Ég set sjaldan byggingar ofarlega á lista hjá mér yfir það sem mér hefur fundist skemmtilegast að sjá um ævina. Oftast finnst mér stórskorin náttúrua vera verðugri. Hins vegar eru einhverjir töfrar umvafnir Taj Mahal. Ég varði undursamlegum eftirmiðdögum á tröppum og syllum hofsins og horfði yfir Yamunu og spjallaði við Indverja um heima og geima. Það eru ótrúlegir töfrar yfir staðnum, seiðmagnað andrúmsloft. Að labba inn um hliðið og inn í garð þess er eins og að labba inn í aðra veröld. Pínu eins og að sjá málverk á vegg og að vera svo allt í einu kominn inn í málverkið.

Yosemite National Park. [1] [2] Gisti þar líka.

Paris. Ég heimsótti Herdísi vinkonu til Parísar þegar ég var au pair í Køben. Það var sko algerlega á skóreim, það ferðalag, en ég náði að sjá alveg ótrúlega margt og skemmta mér konunglega með Herbie. Ég gisti hjá Sillu sem var með okkur í MR?

Himalayas - Nepal: Ég labbaði aðeins í rótum Annapurna, þegar ég var í Nepal. Ég fór ekki langt eða neitt, en náði samt að upplifa fegurðina og háfjallaloftið. Yndislegt, góð gisting.

San Fransisco. Ég held að San Fran sé hinn staðurinn í BNA sem ég væri til í að búa á. Ýkt krúttleg borg. Mætti kannski vera minni þoka. Fínerís gisting alveg.

Iceland: Fæddist þar og yfirgaf ekki staðinn fyrr en á nítjánda vetri. Ég er kannski ekki alveg hlutlaus, en það eru ekki margir staðir sem ná að komast með tærnar þar sem Iceland hefur hælana í náttúrufegurð. Það væri þá kannski Yosemite. Að minnsta kosti er himininn þar jafnblár og á Fróni. Ég hef oft gist þar, á Æsland sko.

Ég verð nú bara að segja að mér finnst að Kaupmannahöfn hefði alveg mátt vera á listanum. Það er líka spurning hvort maður drepist ekki áður en maður kemur á alla þessa staði. Maður þarf líka að passa að fara síðast af öllu til Kambódíu, þannig að ef maður er drepinn þar þá sé maður samt búinn að klára listann....

Jeg må da sige at jeg er da bare helt forvirret i øjeblikket.... Ég byrjaði daginn á því að tala íslensku við Mörð og svo íslensku við Krissa bróður hans Einars, sem er hjá okkur núna með kærustunni sinni. Svo hringdi pabbi og ég talaði smá íslensku við hann og talaði ég dönsku við Susanne og fór í vinnnuna og talaði ensku þar. Þegar Krissi og Susanne komu aftur var það meiri danska og íslenska, enska svo aftur við Melissu.... Á veitingastaðnum áðan gat ég barasta varla pantað af því að ég vissi ekki hvað ég átti að segja...

Það hjálpaði heldur ekki að í gær stóð ég sjálfa mig nokkrum sinnum að því að vera í hrókasamræðum við vini mína og hugsa virkilega "hvaða tungumál erum við að tala", ég þurfti virkilega að hugsa áður en ég vissi hvort að ég væri að tala ensku eða íslensku, orðin bara ullu út úr mér, og það var ÁÐUR en að Krissi og Susanne komu í bæinn.

Púff.. það góða er að ég er búin að æfa dönskuna slatta. Það er ekki laust við að ég sé með pínu hjemveh..

Leik Mexíkó og Íslands í knattspyrnu var rétt að ljúka. Mexíkómenn voru mun betra liðið í leiknum en íslenska vörnin og Arason stóðu fyrir sínu og héldu hreinu.
0-0

Ég er búin að vera alveg svakalega andlaus eitthvað í dag. Það var ekkert að gera á labbinu hjá mér, þannig að ég sat bara og las á milli þess sem ég skipti um lausnir á mótefnalituninni minni. Ég las reyndar fjórar greinar, sem er nú nokkuð vel af sér vikið miðað við hvað ég les hægt.

Ég dreif mig svo snemma heim, en viti menn, ég var lyklalaus og nær tveir tímar þar til Mörður var væntanlegur heim. Ég er alveg sérstaklega slæm með að gleyma lyklum heima á haustin, þegar ég þarf ekki að vera í jakka á hverjum degi. Lyklarnir eru þá ekki alltaf á sama stað, þannig að mér sést yfir að taka þá með. (Sko, á veturna er þetta mikið auðveldara, því að lyklarnir eru alltaf í úlpuvasanum, og á sumrin eru þeir alltaf í bakpokanum).

Ég dreif mig því bara út í bókabúð, fékk mér sæti í hægindastól við blaðarekkann og las The Economist í einn og hálfan tíma. Fínt blað þessi Economist, aðeins hlutlausara en aðrir fjölmiðlar hér...

Þegar ég kom út aftur var farið að rigna, og ég rölti út í búð og keypti þistilhjörtu og tómata út á sallat kvöldsins. Þegar út úr búðinni kom, var hins vegar komin hellidemba. Á þeim fimm mínútum sem tók mig að labba heim náði ég að verða algerlega gegndrepa og það var farið að safnast vatn í innkaupapokann. Ég þurfti að stoppa undir þakskegginu og láta vatnið renna af mér áður en ég fór inn. Sem betur fer var Mörður heima, þannig að ég komst beint inn að skipta um föt.

Nú er málið bara að lesa meira og fara svo snemma að sofa til að vera hress í skokkinu í fyrramálið. Mörður er hins vegar að fara að horfa á Ísland-Mexíkó á einhverri spænskri stöð rétt bráðum....

Ahhhhhhhhhhhhhh... næsh... Við vorum að koma inn, en við fórum á fætur uppúr sex og hlupum sjö kílómetra. Það tók smá tíma að mana sig upp í þetta, en loksins varð morgunhlaupatúrinn að veruleika. Það var líka pínu skrýtið að vakna í myrkri, en það hefur ekki gerst í tvö ár, hjá mér allavegana!
Veðrið var náttúrulega algert æði, átta stiga hiti, og bara pínu gola.

Svo er bara að sjá hvernig gengur að vakna á fimmtudaginn....

Þetta er hræðilegt. Ég bara veit ekki hvernig ég á að bregðast við. Þegar ég vaknaði í morgun bjóst ég við því að þetta yrði bara venjulegur dagur. Ég las nokkrar greinar um hársekki í morgun á meðan ég sötraði kaffi og svona, svo tók ég smá til og dreif mig svo í gymmið um þrjúleitið. Þar sem ég ætlaði beint í vinnuna eftir það, ákvað ég að fara í sturtu í gymminu og taka bara föt með mér til skiptanna. Til þess að minnka umstangið á mér ákvað ég að vera ekkert að taka auka skó með heldur fara bara í hlaupaskónum í vinnuna.

Ég spretti úr spori á brettinu og tók nokkur sett í kraftlyftingartækjunum, svona til þess að stækka nú kannski smá.. teygði og fór í sturtu.

Þegar ég var svo að verða búin að klæða mig dundi áfallið yfir: Ég stóð sjálfa mig að því að virða hvítu hlaupaskóna fyrir mér á fótunum á mér og hugsa hvað þeir færu nú bara vel við ljósu gallabuxurnar mínar. Já, þetta er hræðilegt! Ég er búin að vera hérna nógu lengi til þess að finnast kúl að ganga í hvítum strigaskóm við ljósar gallabuxur.

Ég er í öngum mínum, algerlega ráðþrota, hvað get ég gert?

Það er svo ótrúlega næs veður úti. Það er frekar hlýtt, 15 stiga hiti og nær enginn vindur og smá þoka. Ég bara stóðst ekki mátið að fara út að hlaupa þegar ég kom heim í dag. Ég hljóp inn í Riverside Park, sem er nú kannski ekki svakalega góð hugmynd eftir að það dimmir, en fyrir klukkan sjö er það alveg fínt, því að það eru enn hundaeigendur úti að viðra krílin sín.

Það var nú samt pínu annarleg stemning á einum staðnum rétt við innganginn í garðinn hér við Kólumbíuhálskóla, en það fanns hasslykt langar leiðir á sígnum og svo hljóp ég framhjá hópi af krökkum sem létu eina feita ganga laumulega á milli sín.

Þessi hlaupatúr var ótrúlega næs og ég fékk svaka nostalgíutilfinningu, en þetta minnti mig bara svo á þegar ég var au pair í Köben um miðjan síðasta áratug og fór út að hlaupa nokkrum sinnum í viku eftir vinnu. Þá var iðullega komið myrkur og ekki mjög margir á ferli og oft hálfgerð þoka í röku loftslagi Kaupmannahafnar.

Oh, dæs, ég vildi að ég væri oftar komin nógu snemma heim til þess að fara út að hlaupa.

Annars er búið að vera á stefnuskránni hjá okkur hjónunum að vakna snemma á morgnana og trítla saman í smá skokk. Það hefur þó lítið orðið úr því, enda verðum við seint kölluð morgunhanar skötuhjúin. Í morgun vakti Mörður mig til dæmis og klukkan orðin hálf átta og allt of margt til þess að fara út að hlaupa. Ég hafði þó sofnað fyrir klukkan hálfellefu og var enn steinsofandi. Mig var bara að dreyma svo svakalega vel að ég bara rumskaði ekki þrátt fyrir birtuna í herberginu. Möddi þurfti alveg að hrista mig, en mig var að dreyma að ég væri á labbinu og að ein samstarfskona mín væri að skera þessa líka svakalega fallegu og vellyktandi gulrótaköku í sneiðar. Ég vaknaði sumsé rétt áður en ég ætlaði að gæða mér á undaðssemdunum. Þannig að það fyrsta sem Mörður heyrði í morgun var: -Þú áttir ekki að vekja mig, mig langaði í gulrótarköku.

... og er að reyna að hugsa um eitthvað til þess að skrifa um greinarnar góðu. Hins vegar sækja mun sterkar að mér hugsanir um glóbalíseringu, iðnað, dýrabú nútímans sem hún Sif kallar kjötverksmiðjur í kommenti hjá Herdísi. Hvalveiðar, afgogganir og ég veit ekki hvað!

Númer eitt, hvaða tilgangi þjóna afgogganir (e. debeaking) á hænsnabúum?

Númer tvö, ég get ekki annað en velt því fyrir mér sem ég heyrði á CSPAN (ríkissjónvarpinu hér í Ameríku), í umræðu um klónun. Einn af möguleikum klónunnar sem ég heyrði var að það yrði jafnvel bráðum hægt að rækta dýr sem væru ekki með heila og þess vegna þyrftu þau ekki að kveljast, við gætum bara framleitt endalaust magn af skinlausum skepnum án nokkurs samviskubits.

Númer þrjú. Mér finnst allt í lagi líka að veiða dýr sér til matar og er nokkuð sammála henni Sif að ég á erfitt með að skilja það þegar fólk veiðir dýr sér til skemmtunar. En hins vegar, hvar á maður að setja mörkin? Hvar eru veiðarnar orðnar of iðnvæddar og komnar of langt frá náttúrunni?

Númer fjögur. Hér í BNA er alltaf að eflast hin svokallaða "Slow Food Movement", sem snýst um það að maður eigi að elda matinn sinn og að borða mat ræktaðan í nágrenni sínu, helst lífrænt ræktaðann. Ég er ekkert smá hrifin af þessarri fílósófíu, og þó ég tileinki mér hana ekki 100%, þá reyni ég að elda oft og borða organískt og ég held að minnsta kosti hluti af organískri sendingu vikunnar komi héðan úr nágrenni New York borgar.

Ég var frekar pirruð þegar ég kom heim í kvöld. Og ekki alveg að ástæðulausu. Í síðustu viku gerði ég mér grein fyrir að prófessorinn minn átti að sjá um journal clubbinn sem verður á morgun og ég hafði sterkan grun um að hún hefði ekki hugmynd um það, því að hún er búin að vera svo bissí undanfarið. Það hjálpaði heldur ekki að umsjónarmanneskja námskeiðsins er heima hjá sér á Grikklandi að jarða tengdapabba sinn, og því hafði hún ekki minnt Kötu kellinguna á að hennar hluti námskeiðsins væri að hefjast.

Ég ákvað því að banka upp á hjá henni á föstudaginn, ég rétt náði í hana þegar hún kíkti við eftir að hún kom aftur í bæinn. (Hún var sko á einhverjum fundi í nokkra daga). Hún brást ekki mjög vel við (eh.. talandi um að skjóta sendiboðann, hún hefði nú bara átt að vera þakklát, en svona er að vera skapstór kona). Ég gaf það nefnilega líka í skyn við hana að fólk væri að bíða eftir greinum frá henni svo að við gætum byrjað að lesa og skrifa umsögn til að skila inn. Kannski ekki mjög góð hugmynd að reka svona á eftir henni, en hvað átti ég að gera?

Svo leið og beið og aldrei kom greinin, ég tékkaði endalaust á meilinu mínu alla helgina, því að ég vildi ljúka þessu af. En aldrei kom greinin.

Svo fattaði ég í dag að allir á labbinu nema ég voru með greinina og höfðu fengið meil með henni. Hins vegar er ég eina manneskjan á okkar labbi sem er skráð í kúrsinn, þannig að hinir þurftu ekki að skrifa umsögn. Það bætti heldur ekki úr skák þegar ég uppgötvaði að samnemandi minn á labbinu hafði sent yfirmanni okkar tölvupóstlista sem hann hefði átt að vita að var úreltur og hann hefði átt að vita að ég væri ekki á honum, því að það var svo mikið basl fyrir mig að komast á þennan lista. Hann þurfti því að forwarda á mig greinunum allan september, þangað til að mér var bætt á listann. Til að bæta gráu ofan á svart, sagði hann ekki einu sinni sorry, heldur fór að hafa áhyggjur af því að Kathryn hefði orðið brjáluð af því að hún fékk rangan lista í hendur!

Þannig að klukkan fjögur fékk ég loksins umrætt ímeil, og viti menn, við fengum tvær greinar í stað einnar venjulega. Ég þurfti því að slauffa tilraun sem ég ætlaði að gera í kvöld og þar að auki spinning tíma, já ég sagði SPINNING tíma til þess að fara heim og lesa þessar blessuðu greinar og skrifa um þær. URRRR!

Kaldhæðnin í þessu öllu er að ég hefði alveg komist upp með að segja henni á morgun að ég hefði ekki fengið ímeilið, ef það hefði ekki verið ég sem var að reka á eftir henni! Eina manneskjan sem fékk ekki meilið var manneskjan sem reddaði journal club presentasjón vikunnar og kom í veg fyrir að proffinn sinn gerði sig að kjána fyrir framan collegana!

Sem betur fer hafði hún vit á því að velja tvær alveg svakalega skemmtilegar greinar, þannig að það var nú bara gaman að lesa þær. Þær fjölluðu um stökkbreytingar í genum sem valda því að sómatískar hýpermjútasjónir og class switch gerast ekki í B-frumum og því verður mótefnasvar bilað. (Mjamm, eins og allir vita er ég NÖRD).

Og nú verð ég að gera svo vel að reyna að sofna eftir alla þessa kók-drykkju svo að ég verði í stakk búin til að skrifa blessuðu umsögnina í einum grænum hvelli á morgun.

Þetta er nú búin að vera alveg ágætis helgi barasta. Svona að mestu. Ég lenti á óvæntri gleðistund á föstudagskvöldið og hitti samnemendur mína yfir smá bjór, en málið er að eftir að ég skipti um labb, þá sé ég þau svo sjaldan, þar sem ég er "uptown". Ég hafði til dæmis aldrei borið augum nýju fyrsta árs nemendurna. Ég lærði líka nokkur orð í hollensku og talaði við gaur frá Sýrlandi sem var ljóshærður og bláeygður. Svo bauð Adelene í mat og ég var ekki komin heim fyrr en um miðja nótt. Þess vegna fór ég seint á fætur í gær, fór með Mödda í bröns til Adel og Emily og svo í vinnuna að klára suðurblettunina mína og einangra smá DNA.

Um kvöldið kíktu svo Josh og Melissa á okkur og við pöntuðum mat saman og spjölluðum yfir rauðvínsglasi og þeir sem vildu fengu sér Brennivín. Ég ætlaði mér hins vegar að vera svo dugleg að fara snemma að sofa til að nýta sunnudaginn til náms að ég varla snerti áfengið.

En allt kom fyrir ekki og ég var fárveik í alla nótt. Ég get eiginlega ekki ákveðið hvort að þetta væri svona svakalegt matarofnæmi, eða hvort að það hafi verið einhver padda í matnum sem við pöntuðum. Ég ákvað hins vegar að þegar mig fór að verkja í lungun að þetta hlyti að vera ofnæmi. Ekki skemmtilegt það! Ég svaf því fram að hádegi, og lufsaðist hér eitthvað um, náði nú alveg að vinna í nokkra klukkutíma í verkefninu mínu, og hringdi í mömmu til að óska henni til hamingju með afmælið, sem var í síðustu viku.

Mér líður hins vegar betur núna, akkúrat þegar það er kominn tími til að fara að sofa. Ég er pínu svekkt yfir því að öll lærdómsfyrirheit helgarinnar hafi farið í vaskinn, en kannski næ ég bara að lesa meira um næstu helgi.....

Ég er fugl, það er gaman að vera FUUUUUUGGGGLLLLLL. Svo að ég vitni nú í systur mína. Hún hafði rétt fyrir sér. Hver hefði vitað að það væri svona gaman að vera fugl.

Fór á gleðistund hjá líffræðideildinni, lærði nokkur orð í hollensku og endaði í kjúlla hjá Adel. Ljúft.

Æji, það er eitthvað svo kalt hérna inni núna og eitthvað döpur stemning. Ég ætlaði að vera dugleg og elda mat en það varð ekkert úr því, ég er bara eitthvað svo búin á því eftir erfiðan dag.

Stundum vildi ég óska að ég væri ekki frá Íslandi. Ef ég væri bara frá einhverju öðru landi ætti ég að minnsta kosti smá von um að geta komið aftur heim og búið nálægt fjölskyldu og vinum og samt stundað þann starfa sem mig hefur dreymt um alla ævi og sem ég er að mennta mig til. En í staðinn er maður frá þessu skeri í Norður-Íshafi og þar af leiðandi þarf maður að velja. Á maður að mennta sig í tíu ár og fara svo aftur heim og vinna við eitthvað fjarskylt, eða á maður að búa í útlöndum og njóta þeirra tækifæra sem ekki bjóðast á Íslandi?

Ég held að flestir skilji ekki það sem ég í raun á við. Og ég skil það varla sjálf. Mér finnst það oft frekar vera bölvun en blessun þessi fjárans forvitni sem ég var fædd með. Allt frá því ég var lítil stelpa hef ég séð vinnu á rannsóknarstofu í einhverjum dýrðarljóma. Ég man þegar ég var tólf ára og var að tala við Siggu vinkonu um það sem við ætluðum að verða þegar við yrðum stórar. Ég man ekki orðin sem okkur fóru á milli en ég man eftir þeirri mynd sem ég sá fyrir mér af mér í hvítum slopp á rannsóknarstofu. Einhvern veginn fannst mér alltaf að vinna við vísindarannsóknir væri yfir grámóskulegan hversdagsleika hafin, ég myndi ekki beint vinna heldur fylgja ákveðinni eðlishvöt á hverjum degi. Hvötinni til að skilja hvernig heimurinn er samsettur, hvernig hann virkar, hvernig við erum gerð og hvernig við virkum, hvernig hin agnarsmáu tannhól lífsins núast saman og drífa áfram tilveruna.

Og einhvern veginn er það nú þannig að það er bara hreinlega ekkert annað í öllum heiminum sem ég væri til í að gera. Ég skil það eiginlega ekki sjálf, en það er einhvert ótrúlegt afl inni í mér sem segir mér að þetta sé það sem mér er ætlað að gera. Og ekkert að ég sé endilega eitthvað besta manneskja í heimi til þess eða neitt, heldur er bara eins og að mitt líf sé best nýtt í samhengi alheimsins ef ég bara kemst að einhverjum nýjum sannleik um náttúruna.

Ég veit að þetta hljómar ferlega klikkað, en þetta er það sem dregur mig á fætur á morgnana og fær mig til þess að steypa enn eitt agarósagelið, endurtaka PCRið í fimmta skiptið og lesa allan þennan bunka af vísindagreinum. Ef að ég bara gæti bætt við svosem eins og einu nýju púsli í stóru ráðgátuna sem hún er þessi veröld.

Mér er eiginlega alveg sama hvort að það heiti doktorsgráða eða mastersgráða eða þetta eða hitt, titlatog er langt frá því að vera ástæðan fyrir þessu puði mínu. Mjög langt frá því. En hins vegar eru mjög margir sem hafa þessar sömu mótívasjónir og ég og það gerir pressuna meiri og samkeppnina harðari. Það dugar ekki að hafa háleitar hugsjónir og vera dugleg að vinna, það eru allir í kringum mig þannig, fluggáfað og duglegt fólk. Þannig að það dugar ekki að sitja í sínu horni með sínar pælingar, maður þarf að sanna sig. Og það er þar sem titlatogið kemur inn. Ef maður fær viðeigandi titil eykst vonin um að fá að starfa sem vísindamaður áfram.

Og einhvern veginn finnst mér mjög leiðinlegt að hugsa til þess að eftir nokkur ár þurfi ég að velja hvort að ég vilji áfram tilheyra þessum akademíska heimi, eða hvort ég vilji flytja aftur heim til Íslands og vera nálægt vinum og fjölskyldu en á móti gera kaflaskil í lífinu og leita að nýjum draumum og nýrri tilveru fjarri hugsjónum sem hingað til hafa drifið mig áfram.

Það var tómlegt að koma heim í gærkvöldi, Mörður í skólanum og Sigga og Finnbogi farin. Þetta var náttúrulega alveg þrusuhelgi, en við vorum frekar framlág hér í gærkveldi eftir ósköpin! Við enduðum á því að fara bara eldsnemma að sofa.

Það kom mér þægilega á óvart í morgun þegar ég vaknaði að ég er enn á sumartíma, þannig að ég vaknaði klukkan sjö eins og á hverjum degi í síðustu viku. Þetta á algerlega eftir að vinna mér í hag þessa vikuna líka!

Veðrið er búið að leika við okkur þessa helgina, yfir tuttugu stiga hiti, sól og blíða. Það er náttúrulega ekkert smá viðeigandi, því að foreldrar Marðar eru í heimsókn, þannig að við erum búin að plampa alla borgina þvera og endilanga.

Það er eiginlega á svona helgi sem maður lærir að meta hvað þessi borg er klikkuð, endalausar uppákomur í gangi, allt frá litlum röppurum og dönsurum að sýna listir sínar í gosbrunni í Washington Park upp í maraþon að klárast í Central Park. Mannlífið er svo fjölskrúðugt hérna. Það var heldur ekki verra að þau komu að kvöldi Halloween þannig að þau sáu New York búa skarta sínu fríðasta í grímubúningum á leiðinni um bæinn.

Við plömpuðum líka um suðurodda eyjunnar á laugardaginn, fórum í Chinatown, borðuðum klikkaðan víetnamskan mat í Doyer's street og fengum svo alvöru ítölsk sætindi og ís í littlu Ítalíu. Við erum sko búin að borða víetnamskan, amerískan, perúskan, eþíópskan, ítalskan, indverskan og tyrkneskan mat um helgina.

Það eru líka svo ótrúlegar andstæður alls staðar í borginni, maður er kannski hættur að taka eftir því, en þegar maður fær gesti, sér maður borgina aftur í gegnum augu ferðamannsins. Elsti hluti borgarinnar er suður í fjármálahverfinu, en þar má sjá skýjakljúfa tróna yfir borginni, en inn á milli eru ævagömul lágreist hús með sögulegt gildi, eins og uppáhalds pöbbinn hans George Washington, heil gata með byggð í gömlum hollenskum stíl, en það voru náttúrulega Hollendingar sem byggðu fyrst borgina og hét hún þá Fort Amterdam. Þannig að á stuttum tíma getur maður eiginlega verið á Ítalíu, í Kína og á Hollandi.

Svo er náttúrulega klikkað að kíkja upp á Times Square og sjá alla ljósadýrðina, en það er svo yfirþyrmandi að fólk fellur yfirleitt bara í stafi. Og eins að fara í Central Park og njóta garðarins, en líta svo við og sjá skýjakljúfanga tróna yfir garðinum. Frekar klikkað!

Við Mörður erum búin að vera í alveg jafnmikilli utanlandsferð um helgina og foreldrar hans, en það er eins og ég segi alltaf. Að búa í þessarri borg er oft eins og að vera í stöðugri utanlandsferð. Hún hættir aldrei að koma manni á óvart, það er alltaf eitthvað nýtt að sjá, nýr matur að borða og nýjar uppákomur. Það eru engin smá forréttindi að fá að búa hér í nokkur ár!