Það er svo ótrúlega næs veður úti. Það er frekar hlýtt, 15 stiga hiti og nær enginn vindur og smá þoka. Ég bara stóðst ekki mátið að fara út að hlaupa þegar ég kom heim í dag. Ég hljóp inn í Riverside Park, sem er nú kannski ekki svakalega góð hugmynd eftir að það dimmir, en fyrir klukkan sjö er það alveg fínt, því að það eru enn hundaeigendur úti að viðra krílin sín.

Það var nú samt pínu annarleg stemning á einum staðnum rétt við innganginn í garðinn hér við Kólumbíuhálskóla, en það fanns hasslykt langar leiðir á sígnum og svo hljóp ég framhjá hópi af krökkum sem létu eina feita ganga laumulega á milli sín.

Þessi hlaupatúr var ótrúlega næs og ég fékk svaka nostalgíutilfinningu, en þetta minnti mig bara svo á þegar ég var au pair í Köben um miðjan síðasta áratug og fór út að hlaupa nokkrum sinnum í viku eftir vinnu. Þá var iðullega komið myrkur og ekki mjög margir á ferli og oft hálfgerð þoka í röku loftslagi Kaupmannahafnar.

Oh, dæs, ég vildi að ég væri oftar komin nógu snemma heim til þess að fara út að hlaupa.

Annars er búið að vera á stefnuskránni hjá okkur hjónunum að vakna snemma á morgnana og trítla saman í smá skokk. Það hefur þó lítið orðið úr því, enda verðum við seint kölluð morgunhanar skötuhjúin. Í morgun vakti Mörður mig til dæmis og klukkan orðin hálf átta og allt of margt til þess að fara út að hlaupa. Ég hafði þó sofnað fyrir klukkan hálfellefu og var enn steinsofandi. Mig var bara að dreyma svo svakalega vel að ég bara rumskaði ekki þrátt fyrir birtuna í herberginu. Möddi þurfti alveg að hrista mig, en mig var að dreyma að ég væri á labbinu og að ein samstarfskona mín væri að skera þessa líka svakalega fallegu og vellyktandi gulrótaköku í sneiðar. Ég vaknaði sumsé rétt áður en ég ætlaði að gæða mér á undaðssemdunum. Þannig að það fyrsta sem Mörður heyrði í morgun var: -Þú áttir ekki að vekja mig, mig langaði í gulrótarköku.