Æji, það er eitthvað svo kalt hérna inni núna og eitthvað döpur stemning. Ég ætlaði að vera dugleg og elda mat en það varð ekkert úr því, ég er bara eitthvað svo búin á því eftir erfiðan dag.

Stundum vildi ég óska að ég væri ekki frá Íslandi. Ef ég væri bara frá einhverju öðru landi ætti ég að minnsta kosti smá von um að geta komið aftur heim og búið nálægt fjölskyldu og vinum og samt stundað þann starfa sem mig hefur dreymt um alla ævi og sem ég er að mennta mig til. En í staðinn er maður frá þessu skeri í Norður-Íshafi og þar af leiðandi þarf maður að velja. Á maður að mennta sig í tíu ár og fara svo aftur heim og vinna við eitthvað fjarskylt, eða á maður að búa í útlöndum og njóta þeirra tækifæra sem ekki bjóðast á Íslandi?

Ég held að flestir skilji ekki það sem ég í raun á við. Og ég skil það varla sjálf. Mér finnst það oft frekar vera bölvun en blessun þessi fjárans forvitni sem ég var fædd með. Allt frá því ég var lítil stelpa hef ég séð vinnu á rannsóknarstofu í einhverjum dýrðarljóma. Ég man þegar ég var tólf ára og var að tala við Siggu vinkonu um það sem við ætluðum að verða þegar við yrðum stórar. Ég man ekki orðin sem okkur fóru á milli en ég man eftir þeirri mynd sem ég sá fyrir mér af mér í hvítum slopp á rannsóknarstofu. Einhvern veginn fannst mér alltaf að vinna við vísindarannsóknir væri yfir grámóskulegan hversdagsleika hafin, ég myndi ekki beint vinna heldur fylgja ákveðinni eðlishvöt á hverjum degi. Hvötinni til að skilja hvernig heimurinn er samsettur, hvernig hann virkar, hvernig við erum gerð og hvernig við virkum, hvernig hin agnarsmáu tannhól lífsins núast saman og drífa áfram tilveruna.

Og einhvern veginn er það nú þannig að það er bara hreinlega ekkert annað í öllum heiminum sem ég væri til í að gera. Ég skil það eiginlega ekki sjálf, en það er einhvert ótrúlegt afl inni í mér sem segir mér að þetta sé það sem mér er ætlað að gera. Og ekkert að ég sé endilega eitthvað besta manneskja í heimi til þess eða neitt, heldur er bara eins og að mitt líf sé best nýtt í samhengi alheimsins ef ég bara kemst að einhverjum nýjum sannleik um náttúruna.

Ég veit að þetta hljómar ferlega klikkað, en þetta er það sem dregur mig á fætur á morgnana og fær mig til þess að steypa enn eitt agarósagelið, endurtaka PCRið í fimmta skiptið og lesa allan þennan bunka af vísindagreinum. Ef að ég bara gæti bætt við svosem eins og einu nýju púsli í stóru ráðgátuna sem hún er þessi veröld.

Mér er eiginlega alveg sama hvort að það heiti doktorsgráða eða mastersgráða eða þetta eða hitt, titlatog er langt frá því að vera ástæðan fyrir þessu puði mínu. Mjög langt frá því. En hins vegar eru mjög margir sem hafa þessar sömu mótívasjónir og ég og það gerir pressuna meiri og samkeppnina harðari. Það dugar ekki að hafa háleitar hugsjónir og vera dugleg að vinna, það eru allir í kringum mig þannig, fluggáfað og duglegt fólk. Þannig að það dugar ekki að sitja í sínu horni með sínar pælingar, maður þarf að sanna sig. Og það er þar sem titlatogið kemur inn. Ef maður fær viðeigandi titil eykst vonin um að fá að starfa sem vísindamaður áfram.

Og einhvern veginn finnst mér mjög leiðinlegt að hugsa til þess að eftir nokkur ár þurfi ég að velja hvort að ég vilji áfram tilheyra þessum akademíska heimi, eða hvort ég vilji flytja aftur heim til Íslands og vera nálægt vinum og fjölskyldu en á móti gera kaflaskil í lífinu og leita að nýjum draumum og nýrri tilveru fjarri hugsjónum sem hingað til hafa drifið mig áfram.