Jæja, það beið mín smá glaðningur þegar ég kom heim. Ég fékk meistaragráðuna senda í pósti í dag. Þetta er næstumþví eins og að hafa fengið blessaða gráðuna í seríóspakka, eins og ég hef áður sagt. Ég var bara ekkert búin að spá í þetta síðan ég fattaði að ég hafði gleymt að tilkynna skólanum að ég væri alveg til í að fá master í haust.

Ég er víst líka búin að vera meistari í fimmtán daga, hvorki meira né minna, en ég bara vissi ekkert af því. Bömmer maður.

Æji, það var einhver stressdagur hjá mér í dag. Það kemur mjög sjaldan fyrir að ég sé eitthvað stressuð, venjulega er bara gaman í vinnunni og þeim mun skemmtilegra eftir því sem það er meira að gera.

En í dag er eins og ég hafi farið öfugum megin frammúr. Að minnsta kosti voru vísindin eitthvað skrýtin við mig. DNAið mitt meltist ekki, þannig að ég þarf að fresta suðurblettuninni um viku, og svo fékk ég neikvæða niðurstöðu í tilraun sem ég er búin að vera að baksa við. Það góða við það er nú samt að ég fékk niðurstöðu, spurningunni var svarað og ég get spurt næstu spurningar, en samt, pínu svekk. Og svo þurfti ég að vera að vesenast við allskonar skriffinnsku, sem var alls ekki gaman.

Ég fór því bara snemma heim og eldaði kvöldmat og núna er ég algerlega búin á því. Ég eldaði reyndar alveg svaka góðan mat. Svona suðuramerísk tómathrísgrjón, svartbaunarétt með fennel og fleiru góðu, soðið dökkt kál og svaka sterka tómat-lauk-chillisósu. Yum.

Og núna er ég alveg afvelta, stressið alveg bráðið af mér og ég er að klára litscan á PNAS fyrir morgundaginn...

Ég þarf að huxa hratt núna, því ég þarf að finna eitthvað gervi fyrir hrekkjavökuna á föstudaginn. Ég var að spá í að vera vísindamaður og mæta í hvítum slopp með hlífðargleraugu, en það væri nú eiginlega ekki grímubúningur að mæta svona næstumþví í vinnufötunum. Mörður sagði mér að ég ætti bara að leika mús, en mér finnst það pínu ósmekklegt. Huh.. Kannski ég ætti bara að vera jólakötturinn, en það myndi náttúrulega enginn fatta þann brandara og ég myndi þurfa að útskýra söguna svo oft að ég fengi gubbuna.

Bleh.. ég hlýt að fatta upp á einhverju =)

Oh, nú er ég aftur orðin aumingjabloggari. Búin að uppfæra nær daglega í tvö ár og ég held ég sé bara orðin uppiskroppa með bloggefni! Hah!

Þannig að í dag ætla ég að blogga um lögin sem ég hlusta á þegar ég fer út að hlaupa og þegar ég rústa þrekstiganum í gymminu.

Lögin eru eftirfarandi:

Marilyn Manson - The Dope Show
Marilyn Manson - Tainted Love
Marilyn Manson - Get your Gunn
Marilyn Manson - The Beautiful People
NIN - Lapdance (remix)
NIN - The perfect drug
NIN - Deep (Full real version)
System of a Down - American Dream
System of a Down - Deer Dance
System of a Down - Chop Suey
System of a Down - Sugar
System of a Down - Fuck the System
System of a Down - Prison Song
System of a Down - Science
System of a Down - Shimmy
Dead Kennedys - Holiday in Cambodia
Dead Kennedys - California Uber Alles
Rammstein - Heirate Mich
Rammstein - Zwitter
Rammstein - Engel (speed metal mix)
Rammstein - Haleluja
Rammstein - Stripped
NIN - Head Like A Hole
Offspring - I wanna be sedated
Placebo - Bulletproof Cupid

Svo stilli ég MP3 spilarann minn á að spila þetta allt í random röð og þeysi um Manhattan í algerri rokkfrenzy. Jesús hvað það er skemmtilegt, mig langar bara að fara strax út að skokka við tilhugsunina!

Næsh.. við græðum klukkutíma í dag. Líkaminn segir mér að klukkan sé rúmlega hálfníu, en hún er rúmlega hálfátta í alvörunni. Flest fólk sefur auka klukkutíma í dag, en mér finnst það alger sóun. Ég vaknaði því á sama tíma og venjulega og er að lesa vísindagrein sem mér finnst meiriháttar spennandi og sötra kaffi með. Fullkominn sunnudagsmorgun að mínu mati!

Oh.. svekk, svekk, svekk. Haldið þið ekki bara að hann Mörður hafi bara rekist á hann Philip Seymour Hoffman hér útí í apóteki. Ég er ekkert smá svekkt að hafa misst af því, því að mér finnst Philip vera sætasti Hollívúddleikarinn. Ég ætlaði varla að ná mér eftir það í gær þegar Mörður sagði mér að hann hefði séð hann. Mér finnst þetta ósanngjarnt, því Möddi ber ekki mikið skynbragð á kynþokka þessa manns.

Ég var að koma heim af Fulbright-kokkteilnum hjá IIE. Það var ekkert smá gaman, ég spjallaði við fólk frá Japan, Kína, Úkraínu, Svíþjóð, Noregi, Argentínu, Danmörku, Brasilíu og Perú.

Skyrtertan mín sló í gegn. Við vorum báðar (ég og skyrtertan) merktar Íslandi, þannig að það var ekki erfitt fyrir fólk að finna út hver hafði búið hana til og allan tíman var fólk að koma til mín og segja mér hvað tertan væri góð. Ég var náttúrulega svaka upp með mér, en það besta var að tertan var alger æsbreiker á samræður, þar sem fólk kom til mín til þess að tala um tertuna og svo spunnust af því ýmsar samræður.

Ég fékk meira að segja bónorð út á tertuna blessaða, því að þegar Jakob hinn danski smakkaði hana, spurði hann mig hvort að ég vildi ekki bara giftast sér. Ég svaraði bara "Desværre, men jeg er allerede gift."

Mér finnst alltaf gaman að koma inn að IIE, en stofnunin er staðsett á United Nations Plaza, beint á móti byggingu Sameinuðu Þjóðanna. Eftir boðið ákvað ég að labba alla leið inn á Times Square í staðinn fyrir að taka skuttluna frá Grand Central. Ég kem svo sjaldan svona "midtown", maður er annað hvort hér uppfrá, eða fer alla leið suðreftir. Það er eitthvað bara svo klikkað að ganga þarna á milli skýjakljúfanna og koma svo inn á yfirþyrmandi ljósadýrðina við Times Square. Þessi borg er svo klikkuð. Hún getur verið allt sem maður vill að hún sé, maður þarf bara að hafa sig eftir því. Eða eins og klisjan segir: "New York is a state of mind".

Ég var að koma frá Adelene, en ég fékk mér kvöldmat með henni og Yin Mei og þær sýndu mér myndir frá Íslandi og við borðuðum mat frá heimalandi foreldra þeirra, Malasíu.

Ég fékk líka að eiga allar Bingólakkrískúlurnar hennar Adelene, henni fannst þær of harðar undir tönn. Heppin ég =). Við fengum líka lítra af brennivíni, rjómasúkkulaði og svo fékk ég mynd af mömmu, Hrafnkeli, Ástu, Gísla og Guðnýju með þeim Adelene og Yin Mei. Ég er nú ekki búin að sjá fjölskylduna í meira en ár, svo það var gaman að sjá þau alla vegana svona á mynd!

Þær virtust hafa skemmt sér mjög vel á Fróni stelpurnar, voru alveg í skýjunum með lundaveisluna, smökkuðu líka hval, sáu fullt af fossum, skriðjökul, fóru á hestbak, sáu svarta fjöru, lentu í íslenskri rigningu eins og hún gerðist best, sáu goshveri og hlustuðu á íslenska tónlist.

Ég er ekkert smá abbó!

Ég las pistil í Nature Reviews Cancer í dag þar sem fjallað var um rannsókn sem gerð var á rúmlega eittþúsund karlmönnum. Þeir voru einfaldlega spurðir spurninga um kynhegðun og svo voru svörin þeirra flokkuð og borin saman við tíðni blöðruhálskrabbameins hjá körlunum.

Niðurstaðan var einföld. Eftir því sem að karlmenn fróa sér oftar fyrir fimmtugt, þeim mun minni líkur eru á að þeir fái blöðruhálskirtilskrabba síðar á ævinni. Sérstaklega var tekið fram að ef karlmenn á þrítugsaldri hafa sáðfall fimm sinnum eða oftar í viku að jafnaði, virðist dragast verulega úr sjúkdómslíkum. Ástæðan fyrir þessu er talin vera að við sáðfall hreinsist óhreinindi og skaðleg efni úr kritlinum og minnki því hættu á skaðlegum stökkbreytingum í erfðaefni blöðruhálskritilsfrumanna.

Þannig að strákar: Go for it!

Dagurinn í dag var pínu öfugsnúinn. Ég kom reyndar mikið fleiru í verk en ég hélt ég myndi gera, en það gekk svona upp og ofan. Það góða í dag var að labbfélagarnir féllu alveg fyrir skyrtertunni, þannig að mér er óhætt að taka hana með á Fulbrightmóttöku á fimmtudaginn. En það var ýmislegt annað sem gekk ekki einsvel í dag...

Ég skellti í nokkur PCR í morgun, en þegar kom að því að keyra það á geli tók ég ekki eftir því að annað gelið fór ekki af stað. Ég uppgötvaði það þó í tæka tíð, skipti um kapla og startaði keyrslunni. Tíu mínútum seinna fatta ég að ég hafði sett plúspólinn á efri hlutann og sýnin voru því næstumþví keyrð útaf gelinu. Það reddaðist þó fyrir horn og ég snéri skautunum við. Þegar ég svo loksins skoðaði gelið var eitt PCRið eitthvað dauft, þannig að ég ákvað að keyra annað gel. Það gekk eftir öllu að steypa það, fyrst sauð agarósinn uppúr, næsti skammtur brann við keiluflöskun (ég sver það, ég er ekki að djóka, lausnin var brún, 100mL, tvær mínútur í örraranum), en í þriðja skiptið gekk það betur og ég náði að gera gelið og keyra það aftur.

Þá var komin röðin að því að skrá sig í spinning, og auðvitað var það eftir öllu að það var uppbókað og ekkert spinning fyrir Ernu í kvöld. Ég ákvað því að drífa mig heim og dreif mig útá söbbveistöð og hljóp við fót þegar ég kom út úr lyftunni af því að það var lest á pallinum. Fólkið í lestinni glotti smá þegar ég endasentist inn og hlammaði mér niður, en lestin var nú ekkert á leiðinni af brautarpallinum. Tíu mínútum síðar var tilkynnt að það væri brotin rúða á lestinni og að hún væri komin úr umferð. Næsta lest kom svo tíu mínútum síðar. Ég hefði alveg getað sparað mér tvo dollara og tekið Kólumbíurútuna heim.

Þegar ég kom svo heim uppgötvaði ég hvað var í gangi. Ég var búin að vera í peysunni minni öfugri í allan dag. Ég er viss um að ef að ég hefði farið í hana rétta í morgun hefði allt gengið mun smurðar það sem eftir lifði dags....

Í dag gerði ég skyrtertu, einum og hálfsinnum. Þannig er nefnilega mál með vexti að mér var boðið í kokkteil fyrir Fulbright-nema á fimmtudaginn og við vorum hvött til þess að koma með eftirrétt sem er dæmigerður fyrir okkar heimaland. Ég ákvað því að skella í skyrtertu og sjá hvað sæti.

Ég plampaði því út í búð og keypti skyr og egg og gelatín og bláberjasultu og allt heila galleríið. Svo gerði ég botninn og ákvað að þeyta rjómann strax og láta hann bara sitja í skálinni á matvinnsluvélinni á meðan ég gerði skyrblönduna.

Þetta gekk allt eins og í sögu, sykur, egg, sulta og skyr, allt í eina blöndu og svo skellti ég matarlíminu útí og ætlaði að drífa þeytta rjómann út í á eftir, en vúps. Hann var víst orðinn að sméri, í hinni öflugu Kitchen Aid matvinnsluvél. Ég fór víst aðeins yfir strikið þar.. Nú voru góð ráð dýr og ég endasentist út í ítölsku búðina hér úti á horni, en enginn var rjóminn þar. Ég hljóp þá tvær blokkir í viðbót út í kjörbúðina okkar og keypti tvo pela af rjóma og endasentist heim. En allt kom fyrir ekki, í skálinni var velstífnuð skyrfylling og allt unnið fyrir gíg.

Ég fór því í þriðja skiptið út í búð og keypti meira skyr og fleiri egg og meira gelatín og byrjaði upp á nýtt. Í þetta skiptið þeytti ég rómann mun varlegar og setti ekki matarlímið útí fyrr en að ég sá að rjóminn var passlegur og allt gekk upp í það skiptið og nú eru tvær skyrtertur inni í ísskáp.

Það er nú eiginlega bara fúll tæm djobb að vera á vegum Fulbright hér í New York, a.m.k. á vorin og haustin, því að þá rignir yfir mann boðum í kokkteilpartí. Ég hef nú ekki verið dugleg við að fara en nú skal á því gerð bragarbót.

Í augnablikinu sit ég samt bara og borða skyrtertu í fyrsta skipti á ævinni og nýt afraksturs erfiðisins...

Ég fór á endanum í fötusturtu í gær, hitaði fimm lítra af vatni og hellti þeim yfir mig í baðkarinu og dreif mig í vinnuna.

Þegar ég svo hringdi í Mörð seinnipartinn var ennþá heitavatnslaust og hann og Josh höfðu varið deginum í að reyna að ná í viðhaldsfólk, en þeir fengu símsvara á öllum skrifstofum og Doug húsvörður (yfirleitt kallaður Super Doug), var í fríi. Ástæðan fyrir því að enginn sat við skrifborðið sitt var að í gær var haldið upp á 250 ára afmæli Kólumbíu með stærstu tertu í heimi úti á skólalóð (hnallþóran sú kostaði bara 30 þúsund dollara, eða yfir 4 millur). Allir sem vettlingi gátu valdið voru því úti að éta tertu.

Loksins seint um seinnipartinn tókst þeim að ná í einhvern sem sagðist ætla að senda viðgerðarmann strax af stað, en ekkert gerðist, viðgerðarmaðurinn hefur sennilega farið á barinn frekar en heim til okkar. Gaurinn sem stjórnaði aðgerðinni hringdi meira að segja í okkur um tíuleitið til þess að segja okkur að við værum komin með heitt vatn, þrátt fyrir að ekki kæmi dropi af því úr krönunum.

Og nú var ég að skríða framúr og auðvitað er ekkert heitt vatn núna heldur. Ég hringdi aftur í viðhaldsliðið og þau sögðu að það væri einhver á leiðinni til okkar. Ég sagði henni kurteisislega að við værum orðin pínu óþolinmóð af því að það hefði verið heitavatnslaust í heilan sólarhring. Svarið sem ég fékk var, já, en það kom manneskja í gær til að laga þetta.

Eins og það hjálpi eitthvað að vita af því þegar allt uppvaskið bíður og svitafýlan angar út handarkrikunum á manni á meðan maður hugsar sig um hvort maður eigi að nenna í aðra fötusturtu...

Brrr... það virðirst ekki vera neitt heitt vatn í húsinu... Að minnsta kosti kemur lítið af því úr sturtunni. Oh. Þannig að annað hvort þarf ég að gefa mér tíma í bucket shower eða fara með hárið út í loftið í vinnuna. Það er bara tólf stiga hiti úti, þannig að mig langar ekki alveg að fara bara í kalda sturtu og plampa svo út.

Annars má segja að haustið hafi komið í þessari viku. Nú eru trén farin að gulna og svona og von bráðar má vænta mikillar litadýrðar í görðum borgarinnar. Hitinn lækkar líka smám saman og vindstyrkurinn eykst. Mér finnst þetta reyndar bara fínt, því að það er auðveldara að fara út að hlaupa í svona veðri en þrjátíu stiga hita. Reyndar er galli að bráðum hættir "daylight savings time", þ.e. við skiptum yfir á EST, eystri staðaltíma eða hvað það nú kallast. Þá verður alltaf orðið dimmt um fimmleytið og ekki sjéns að ég komist út að hlaupa nema um helgar þegar ég er stutt á labbinu.

Já, það er ekki á allt kosið!

Annars mæli ég sko með útihlaupum til að slaka á huganum. Ég kemst oftast í svona eitthvert hugleiðsluástand þegar ég hleyp. Kannski útaf rytmískum andadrættinum í takt við floínk, floínk, floínk... plampið í mér. Og oftar en ekki þar sem ég hef verið að hlaupa í mínu grandvaraleysi hefur góðri hugmynd lostið niður í huga mér, án þess að ég hafi verið að hugsa um nokkurn skapaðan hlut! Ég hef nú reyndar aldrei fengið jafnfrábæra hugmynd á hlaupunum og hún Vala, en hver veit...

Oh.. hvað er meira kósí en að sitja inni í náttbuxunum þegar það er hellirigning úti. Við hjónin erum búin að sitja í sófanum í kvöld og kjafta saman og hlusta á rigininguna dynja fyrir utan gluggann.

Ég eldaði líka svo góða súpu í kvöld. Kartöflu-lauksúpu með fennel og káli (kale, ekki cabbage). Heit súpan tónaði vel við rigninguna og jók kósifaktorinn margfalt.

Við erum nefnilega farin að deila með Josh og Melissu, nágrönnum okkar, lífrænt ræktaða grænmetinu sem þau fá sent í hverri viku frá fyrirtækinu Urban Organics. Þetta virkar þannig að við fáum kassa með grænmeti og ávexti sendan heim á þriðjudögum, en við fáum ekki að ákveða hvað er í kassanum.

Mér finnst þetta mjög sniðugt, bæði af því að maturinn er lífrænt ræktarður og svo útaf "sörpræs faktornum". Reyndar rennum við ekki alveg í blindan sjóinn með innihald kassans, því að innihaldið birtist á netinu nokkrum dögum áður. Þannig að ég var búin að ákveða fyrirfram hvað ég ætlaði að elda og gat því bara drifið í því þegar ég kom heim um níuleytið, en ég hefði aldrei nennt því ef ég hefði fyrst þurft að velta því fyrir mér hvað ég ætti að elda.

Sörpræs faktorinn er góður að því leyti að ég hefði aldrei gert kartöflusúpu í kvöld, en fyrst að ég fékk kartöflur þurfti ég að finna eitthvað til að gera úr þeim og endaði á því að smakka eitthvað nýtt. Eins hefði ég ekki eldað "candied yams", eða sæta kartöflustöppu úr sætum kartöflum með kanil og negli, sem meðlæti með acorn squash pottréttinum sem ég útbjó á laugardaginn. (Ég biðst velvirðingar á slettunum, en ég bara kann ekki íslensk orð yfir svona grænmeti og Ensk íslensk orðabók Arnar og Örlygs kann þau ekki heldur).

Þannig að undanfarið er ég búin að elda slatta af réttum sem ég hef ekki prófað áður, til þess að koma lífrænu ávöxtunum og grænmetinu fyrir kattarnef. Í gær var grænmetið samt búið og ég borðaði bara karríkúskús með rúsínum, eldað á fimm mínútum. Mörður lét nú ekki bjóða sér þannig hænsnafóður og fékk sér seríós og M&M's í kvöldmat. Geri aðrir betur.....

Jæja, kominn tími á blogg! Ég bloggaði alveg svaka góða færslu á laugardaginn, en tölvan mín bara át hana með húð og hári.

Það gerðist markvert um helgina að ég komst yfir ákveðinn þröskuld í líkamsásigkomulagi. Í fyrsta sinn síðan ég rústaði á mér bakinu í júní í fyrra fór ég út að hlaupa og leið eins og ég væri fis, fannst ég geta hlaupið endalaust og hljóp sjö kílómetra eins og að drekka vatn og var bara ekkert þreytt eftirá, hefði getað haldið áfram. Ég hljóp niður að bátahöfninni á sjötugasta og níunda stræti, (við búum á hundrað og þrettánda), meðfram Hudson ánni og heim aftur. Það var komið myrkur á bakaleiðinni og það var klikkað að hlaupa í myrkrinu með brjálað pönk í eyrunum og horfa á græn og hvít ljósin á George Washington-brúnni.

Ég er annars að lesa mjög skemmtilega bók þessa dagana. Mörður gaf mér ævisögu Madelene Albright um daginn, ég hafði minnst á það við hann að mig langaði að lesa hana, en tímdi ekki að kaupa hana fyrr en á næsta ári þegar hún kæmi út í vasabrotsútgáfu. Kallinn mætti bara með bókina handa mér nokkrum dögum seinna. Þetta er önnur ævisagan sem ég les, en sú fyrri var ævisaga Indiru Gandhi. Mæli með þeirri bók líka.

En nú þýðir ekki að prókrastínera lengur. Ég þarf að slubba saman einhverri umsögn um Journal Club grein vikunnar.

Við vorum að koma af Radiohead tónleikum í Madison Square Garden. Þeir voru helvíti flottir.

Arnold mættur á svæðið með stæl.

Ég er eins og Flugleiðavél þessa vikuna, algerlega yfirbókuð!

Það var gaman í gær, við hittum hana Marý og vinkonu hennar niðri í bæ og fengum okkur sússí og kjöftuðum. Marý var náttúrulega hress eins og alltaf!

Í kvöld átti ég svo að vera að undirbúa fyrirlestur, en ákvað að skella mér bara í staðinn í spinning, fyrirlesturinn reddast, a.m.k. reddaði ég því að við fengjum aftur ókeypis hádegismat, þannig að fólk verður kannski bara með svo fullan munninn að það getur ekki sett út á það sem ég er að segja....

Annað kvöld var planið að fara út að borða með Em og vinkonu hennar, en þá hafði Guðný Kata vinkona bara samband og sagðist verða í borginni. Ég náttúrulega verð bara að hitta hana og Reyni manninn hennar, hef ekki séð hana í nær tvö ár!

Á miðvikudaginn er svo bara fríkvöld, ekkert planað, nema kannski nokkur sett í bekkpressu og hamagangur á þrekstiga.

Á fimmtudaginn vandast svo aftur málið, því að seinnipartinn er hinn árlegi Fulbright-kokkteill raunvísindadeildar Kólumbíu, spinning, bjórkvöld Íslendinganna og matarboð. Úff.. ætli ég endi ekki bara á því að sleppa þessu öllu í einhverju stresskasti. Vona ekki samt.

Á föstudaginn eru það hvorki meira né minna en Radiohead tónleikar, jibbí skvibbí. Svo var búið að plana djamm eftirá með genginu, en þá bauð hún Lára Sif okkur í afmælispartý, þannig að við kíkjum sennilega bara þangað eftir tónleikana.

Dæmigert samt bara, ha! Ekkert mikið um að vera í síðustu viku og svo er þessi vika bara alger geðveiki. Ég er nú samt ekkert að kvarta, því að þetta er afskaplega gaman allt, að hitta gamla vini, borða úti og fara á tónleika. Ég fékk samt bara smá stresskast yfir þessu í smá tíma í hádeginu, kannsk aðallega af því að ég held líka fyrirlestur á morgun..

Bara verst að þetta hafi ekki dreifst á tvær vikur, þannig að ég gæti gert þetta allt...

Ég dreif mig loksins í klippingu í dag, enda tími kominn til, ég var næstumþví dragandi hárlufsurnar á eftir mér...

Ég hringdi því í Dramatics og ætlaði að panta tíma hjá eina klipparanum sem hefur virkilega klippt mig almennilega hér í borginni, henni Gemini. Mér brá því allsvakalega þegar afgreiðsludaman sagði mér að hún væri barasta hætt hjá Dramatics. Og auðvitað var ekki hægt að toga upp úr henni hvar hún Gemini ynni núna.

Nú voru góð ráð dýr. Ég vildi ekki fara aftur til Dramatics, því að fyrir utan Gemini eru aðrir klipparar þar algerir strípu-pusherar, maður lendir jafnvel í að þræta um það hvað eigi að gera við hárið á manni. Það er ekki alveg auðvelt að útskýra það fyrir hinum meðal-ameríska klippara að mér finnist strípur ekkert svakalega flottar, eiginlega bara frekar klént dæmi, án þess að vera dónó.

Eftir smá umhugsun ákvað ég að fara bara aftur á aðeins dýrari stofu, Scott J. þó að það væri sko ekkert garantí á betri klippingu. Ég hringdi þangað og bað um einhvern sem væri ekki óhræddur að klippa mig mjög stutt og fékk tíma korteri seinna. Ég rauk náttúrulega út, með smá hnút í maganum yfir að þurfa kannski að koma heim klukkutíma seinna með einhverjar fáránlegar lufsur á hausnum, eða kannski bara lítandi út eins og loðaldin.

Mér fannst heldur ekki vita á gott að gaurinn sem ég átti pantaðan tíma hjá virtist frekar svona fýldur. Hann sat eitthvað svo hlussulega á kolli þarna, svona frekar frjálslega vaxinn og hreyfði sig eitthvað svo luralega. Ég hefði einhvern veginn séð hann betur fyrir mér sem afgreiðslumann í kaffibúðinni á neðri hæðini, Starbucks.

En ég herti upp hugann og sagði honum að vera bara óhræddan við að klippa mig virkilega stutt, frá eyrunum, knallstutt að aftan og svo framvegis. Hann var nú ekki ræðinn, stundi upp úr sér eftir korter hvort að ég væri að fara að gera eitthvað spennandi um kvöldið. Njéih.. bara undirbúa fyrirlestur sko, læra heima, en þú? -No, I'm not doing anything exciting, I'm a boring person.....

En klippingin var alveg hápunktur dagsins. Ég er svo sæt núna með stutta flotta strípulausa hárið mitt. Og svo var þetta ekkert svo dýrt, þrjátíuogsjö fyrir klippinguna, fjórir dollarar í tips fyrir hárþvottastelpuna og svo fimmtán í tips handa Nicolai. Og nú er bara að vona að hann haldist í vinnu þarna svo að ég geti farið aftur þangað í næsta mánuði!

Ég dreif mig loksins í klippingu í dag, enda tími kominn til, ég var næstumþví dragandi hárlufsurnar á eftir mér...

Ég hringdi því í Dramatics og ætlaði að panta tíma hjá eina klipparanum sem hefur virkilega klippt mig almennilega hér í borginni, henni Gemini. Mér brá því allsvakalega þegar afgreiðsludaman sagði mér að hún væri barasta hætt hjá Dramatics. Og auðvitað var ekki hægt að toga upp úr henni hvar hún Gemini ynni núna.

Nú voru góð ráð dýr. Ég vildi ekki fara aftur til Dramatics, því að fyrir utan Gemini eru aðrir klipparar þar algerir strípu-pusherar, maður lendir jafnvel í að þræta um það hvað á að gera við hárið á manni. Það er ekki alveg auðvelt að útskýra það fyrir hinum meðal-ameríska klippara að mér finnist strípur ekkert svakalega flottar, eiginlega bara frekar klént dæmi, án þess að vera dónó.

Eftir smá umhugsun ákvað ég að fara bara aftur á aðeins dýrari stofu, Scott J. þó að það væri sko ekkert garantí á betri klippingu. Ég hringdi þangað og bað um einhvern sem væri ekki óhræddur að klippa mig mjög stutt og fékk tíma korteri seinna. Ég rauk náttúrulega út, með smá hnút í maganum yfir að þurfa kannski að koma heim klukkutíma seinna með einhverjar fáránlegar lufsur á hausnum, eða kannski bara lítandi út eins og loðaldin.

Mér fannst heldur ekki vita á gott að gaurinn sem ég átti pantaðan tíma hjá virtist frekar svona fýldur. Hann sat eitthvað svo hlussulega á kolli þarna, svona frekar frjálslega vaxinn og hreyfði sig eitthvað svo luralega. Ég hefði einhvern veginn séð hann betur fyrir mér sem afgreiðslumann í kaffibúðinni á neðri hæðini, Starbucks.

En ég herti upp hugann og sagði honum að vera bara óhræddan við að klippa mig virkilega stutt, frá eyrunum, knallstutt að aftan og svo framvegis. Hann var nú ekki ræðinn, stundi upp úr sér eftir korter hvort að ég væri að fara að gera eitthvað spennandi um kvöldið. Njéih.. bara undirbúa fyrirlestur sko, læra heima, en þú? -No, I'm not doing anything exciting, I'm a boring person.....

En klippingin var alveg hápunktur dagsins. Ég er svo sæt núna með stutta flotta strípulausa hárið mitt. Og svo var þetta ekkert svo dýrt, þrjátíuogsjö fyrir klippinguna, fjórir dollarar í tips fyrir hárþvottastelpuna og svo fimmtán í tips handa Nicolai. Og nú er bara að vona að hann haldist í vinnu þarna svo að ég geti farið aftur þangað í næsta mánuði!

Ég ákvað að taka mér smá pásu frá lærdómnum áðan og settist í reiðuleysi mínu í sófann og ákvað að kíkja á sjónvarpsfréttir. Ég hitti akkúrat á einu fréttina sem algerlega hristi upp í heilanum á mér og dreifði huganum.

Maður nokkur hér í Harlem, kom inn á slysavarðstofu í gær með mikil sár og sagði læknum að hann hefði verið bitinn af bolabít. Eitthvað trúðu læknarnir honum ekki og hringdu á lögregluna. Löggan fór heim til mannsins, sem býr í blokk, engu einbýlishúsi með bílskúr sko, og kom í ljós að í íbúðinni var krókódíll og fullvaxið Bengal-tígrisdýr. Geri aðrir betur.

Svo var sýnt þar sem lögreglumaður seig úr íbúðinni fyrir ofan, niður að stofuglugga mannsins, og þegar lögreglumaðurinn kom að glugganum, sást þar sem tígrisdýrið stökk að honum og sló í gegnum rimlana á glugganum (svona rimlar til þess að passa að börnin detti ekki út). Löggan slapp þó og skaut tveimur deyfihylkjum í dýrið til að svæfa það og svo var skepnan, sem vóg 800 pund borin út, ásamt krókódílnum.

Þegar nágranninn var beðinn um viðbrögð gat hann bara sagt "WOW".

Ég skellti mér á bókasafnið í dag. þar hitti ég kennarann úr enskuprógamminu sem ég sat í ágúst. Hann sagði mér frá Því að hann hefði séð Elton John um daginn. Siðan bætti hann því við að ég væri ótrúlega líkur Elton. úffa. Ég áttaði mig ekki á því hvort það væri gott eða slæmt og slátraði umræðuefninu undir eins. Þegar ég gafst upp á lestrinum rölti ég niður á Union Square. Þar voru blökkustrákar að hipp hopp breika ég fylgdist aðeins með því og fór í Virgin Mega Store. Eftir ég hafði skoðað mig um í smá stund rakst ég á Elton rekkann og áður en ég vissi var ég kominn með fangið fullt af öllum diskum Eltons. Afgreiðslumanneskja kom til mín og spurði hvort hún gæti aðstoðað. Ég sagði já, veistu nokkuð símanúmerið hjá Elton John, það er maður sem ég þarf virkilega að ræða við. Afgreiðslumanneskjan sagðist því miður ekki geta hjálpað mér með það og forðaði sér. Á leiðinni að kassanum mundi ég að mér finnst tónlist Eltons ekkert sérstök og ákvað því að leggja alla diskana frá mér á góðum stað. Að því loknu fór datt mér í hug að það væri sniðugt að rifja upp gömul og góð kynni við Pogues. Þeir voru alltaf góðir. Ég fór og fann einn best of Pogues disk, tók hann úr rekkanum og gekk að afgreiðslukössunum. Þar voru auðvitað hundrað manns í röð þannig að ég hætti bara við allt saman og gekk út. Þegar ég kom aftur út á Union Square voru blökkustrákarnir hættir að dansa en tvær stelpur spiluðu tónlist, önnur á kontrabassa og hin á saxafón. Ég hlustaði á þær í nokkar mínútur. Áður en ég fór niður í subwayinn á Union Square tók ég Nick Cave úr geislaspilaranum og setti Verve í. Það voru ágætis skipti, en Nick Cave er samt betri. Þegar ég kom á brautarpallinn rann express lestin inn og ég illa sáttur fór þar inn, þetta er flott hugsaði ég með mér. Eittvhað var ég þó annars hugar því ég fór óvart úr lestinni á Penn station í stað Union square og þurfti því að bíða eftir næstu lest. Annars gekk heimferðin bara vel.

Nú eru Adelene, Melissa og Laura í heimsókn og Erna er að elda handa þeim. Vonandi fæ ég eitthvað líka.

Nú er haustið komið hingað til New York, það er bara sjö stiga hiti núna. Samt er allt ennþá grænt, en ég hlakka ekkert smá til þegar haustlitirnir fara að koma. Þá verður geggjað að fara í göngutúr upp á Breakneck og njóta þeirra...

Ég fór aftur í spinning í gær, en það var svolítið skondið, því að ég var að tala við aðra stelpu sem er alltaf í tímum líka (þessa sem finnst líka gaman að öskra úr sér lungun í tímunum), og hún var eitthvað að tala um hvað það væri gaman að hjóla, en það væri bara orðið allt of kalt til þess í ár...

Ég náttúrulega stóðst ekki mátið að segja henni að ég ætti nagladekk á fjallahjólið mitt og að það væri svaka gaman að hjóla í snjó, þ.e. ef það væri ekki of mikill snjór til að komast áfram.. Uh.. ég er náttúrulega alger sko, en mér finnst bara svo gaman að segja þetta við fólk þegar það er að hrylla sig yfir kuldanum í tíu til fimmtán gráðum..

En ég ætla nú samt að gefa lærunum á mér smá frí í dag og taka söbbann í vinnuna, ég var svo þreytt eftir spinning í gær og að hjóla heim á eftir að ég bara hrundi niður í rúmið mitt, alveg máttlaus =)

Einhverra hluta vegna er ég búin að vera með eftirfarandi línur úr Morrisey laginu "Hold on to your friends" á heilanum í allan dag:

But now you only call me
When you’re feeling depressed
When you feel happy I'm
So far from your mind
My patience is stretched
My loyalty vexed

.. og svo man ég ekki meir...

Dekkið rokkaði feitt, a.m.k. komst ég hjólandi alla leið í vinnuna í morgun. Ég vildi eiginlega að það væri aðeins lengra að fara í vinnuna hjá mér, því að ég kófsvitna á þessum korters hjólatúr, en einhvern veginn finnst mér korter svona algerlega lágmarks svitnunartími til þess að það sé þess virði að fara í sturtu. Kannski ég fari að taka smá aukasprett norður í Bronx eða eitthvað til þess að gera sturtuna þess virði =)

Það er greinilega mjög spennandi líf sem ég lifi þessa dagana, því að ég er að blogga um dekkið á hjólinu mínu!

Ég ætti kannski að orða það þannig að það sé bara mjög gaman hjá mér þessa dagana, ég er að lesa á fullu um frumurnar sem ég vinn með og svona og svo er allt að fara á fullt í vinnunni og svona. Svo er ég aftur komin á fullt skrið í gymminu, í fyrsta skiptið fyrir alvöru síðan eftir bakmeiðslin, og ég er ekkert smá ánægð með það.

Ég er búin að fá flestar vinkvenna minna til þess að byrja að lyfta lóðum með mér og svo skiptist ég á að fara út að hlaupa með þeim og að fara í spinning með líffræðinemunum "uptown" þannig að ég fæ alveg slatta félagslíf út úr líkamsræktinni í leiðinni....

Vúps, en nú þarf ég að rjúka!

Úje.. ég var að fá sent dekkið á hjólið mitt, þannig að nú get ég þeyst á fáknum góða í vinnuna. Það er reyndar bara 13°C hér, komin vetur eiginlega bara ha...

Ég gerði engan smá díl og keypti nýtt afturdekk á 25 dollara, svona fjórðung þess sem það kostar að kaupa eitt stykki í borginni. Það er orðið fátt sem maður kaupir ekki á netinu, það er líka mjög hagstætt, af því að ef maður kaupir af verslun sem er í öðru fylki en maður sjálfur, borgar maður ekki skatt. Gömul póstlistalög frá síðustu öld segja svo til um og þau gilda líka fyrir netverslun. Þannig keyptum við okkur nýja tölvu um daginn, og fengum hana eftir fjóra daga, beint í faðminn frá Dell, alveg skattfrjálst! Reyndar er Fresh Direct í sama fylki og við þannig að við þurfum að borga skatt af þeim matvælum sem eru skattskyld, svona eins og bjór til dæmis. (Já, bjór er matvæli og það er enginn smá lúxus að fá hann bara sendan heim í stofu!). Flest heimilistækin okkar eru líka keypt "online" og sama má segja um alla jóga-DVD diskana mína.

Vei fyrir að þurfa aldrei að fara út úr húsi.....