Dagurinn í dag var pínu öfugsnúinn. Ég kom reyndar mikið fleiru í verk en ég hélt ég myndi gera, en það gekk svona upp og ofan. Það góða í dag var að labbfélagarnir féllu alveg fyrir skyrtertunni, þannig að mér er óhætt að taka hana með á Fulbrightmóttöku á fimmtudaginn. En það var ýmislegt annað sem gekk ekki einsvel í dag...

Ég skellti í nokkur PCR í morgun, en þegar kom að því að keyra það á geli tók ég ekki eftir því að annað gelið fór ekki af stað. Ég uppgötvaði það þó í tæka tíð, skipti um kapla og startaði keyrslunni. Tíu mínútum seinna fatta ég að ég hafði sett plúspólinn á efri hlutann og sýnin voru því næstumþví keyrð útaf gelinu. Það reddaðist þó fyrir horn og ég snéri skautunum við. Þegar ég svo loksins skoðaði gelið var eitt PCRið eitthvað dauft, þannig að ég ákvað að keyra annað gel. Það gekk eftir öllu að steypa það, fyrst sauð agarósinn uppúr, næsti skammtur brann við keiluflöskun (ég sver það, ég er ekki að djóka, lausnin var brún, 100mL, tvær mínútur í örraranum), en í þriðja skiptið gekk það betur og ég náði að gera gelið og keyra það aftur.

Þá var komin röðin að því að skrá sig í spinning, og auðvitað var það eftir öllu að það var uppbókað og ekkert spinning fyrir Ernu í kvöld. Ég ákvað því að drífa mig heim og dreif mig útá söbbveistöð og hljóp við fót þegar ég kom út úr lyftunni af því að það var lest á pallinum. Fólkið í lestinni glotti smá þegar ég endasentist inn og hlammaði mér niður, en lestin var nú ekkert á leiðinni af brautarpallinum. Tíu mínútum síðar var tilkynnt að það væri brotin rúða á lestinni og að hún væri komin úr umferð. Næsta lest kom svo tíu mínútum síðar. Ég hefði alveg getað sparað mér tvo dollara og tekið Kólumbíurútuna heim.

Þegar ég kom svo heim uppgötvaði ég hvað var í gangi. Ég var búin að vera í peysunni minni öfugri í allan dag. Ég er viss um að ef að ég hefði farið í hana rétta í morgun hefði allt gengið mun smurðar það sem eftir lifði dags....