Úff, búin að læra heima í dag, fyrir morgundaginn. Ég er alveg gersamlega ónýt í því að læra heima, ég steigleymdi því eiginlega bara alveg þartil í dag, en ég á að skrifa og skila inn gagnrýni á tvær vísindagreinar á morgun.
En ég steypi bara og bullaði smá hérna áðan og, hókus pókus fílírókus, út prentuðust tvær bullumsullum samsuðukjaftæðisgagnrýnir á þessar greinar.

Þannig að núna er ég með tandurhreina samvisku hvað heimalærdóm varðar og þar að auki líka hvað líkamsþjálfun varðar, því að ég fór í fyrsta spinningtíma annarinnar áðan. Eftir tíman labbaði ein kvennanna úr tímanum skælbrosandi að mér og sagði við mig: "En hvað það er frábært að þér finnist líka gaman að öskra í tímum sko, gerir þetta miklu skemmtilegara". Þannig að já, ég er búin að æfa raddböndin nokkuð í dag og er því líka með hreina samvisku hvað það varðar.

Það er kannski viðeigandi að gaurinn sem skrifaði greinina sem ég er að lesa heitir Sanjay Garg.

Ég er að fá útrás fyrir skriffinnskugeðvonskuna með því að hlusta á smá rokk. Guði sé lof fyrir heddfóna, því að Mörður er ekki alveg sammála því að Dead Kennedys séu brjálæðislega skemmtilegir. Hann hefur bara aldrei heyrt í þeim áður...

Úúúú... Ég hlakka ekkert smá til að dánlóda þeim á MP3 spilarann minn og fara út að hlaupa með "California uber alles, California uber alles, uber alles California...." dúndrandi í eyrunum. Og svo náttúrulega System of a Down, gömlu lögin, sko sem eru þokkalega þétt og fá mann til þess að hlaupa á milljón til að vera í takt.

Og mikið þoli ég ekki Form.is. Síðan er alveg óendanlega hæg og þar að auki liggur hún alltaf niðri eða er biluð að einhverju leyti þegar við þurfum að nota hana. Drasl.

Í dag eru bæði skjalamöppurnar mínar og hans Marðar óaðgengilegar og þar að auki, þegar Mörður reyndi að fá nýtt lykilorð, þá sagði kerfið honum að þessi kennitala væri ekki á skrá og bauð honum að stofna reikning.

Það er alltaf svona vesen á þessum vef, en á maður kannski bara að búast við því af svona ríkisreknu apparati...

Djöfulli er Lánasjóður íslenskra námsmanna siðlaust apparat. Sérhæfa sig í því að taka námsmenn í afturendann.

Í fyrra tók ég námslán til þess að sjá fyrir Merði. Þá hljóðuðu reglurnar upp á það að útreikningur námsláns yrði gerður í íslenskum krónum og ef að námsmaður væri með erlendar tekjur skyldi reikna gengið skv. fastsettum degi í apríl, sem jafnframt var veikasti dagurinn í gengi krónunnar í fyrra. Svo aftur er lánið borgað út á gengi útborgunardags, þannig að það var alltaf gefið mál að tekjurnar væru reiknaðar út á hærra gengi en lánsfjárhæðin og því var tekjuskerðingin hlutfallslega há.

Nú ber svo við að gengið til útreiknings var fastsett á fimmta maí í ár, þar sem gengi krónunnar var tiltölulega sterkt. LÍN-fólk vendir því kvæði sínu í kross og ákveður að það skuli reikna lánin í mynt námslands og yfirfæra tekjur sem aflað er á Íslandi, á þessu lága gengi. Aftur verða tekjurnar hlutfallslega hærri, því að þær eru reiknaðar á öðru gengi en útborgunin.

Starfsfólk LÍN á enga virðingu skilið!

Það er bara rólegheitastemmning hér þessa dagana. Ekkert brjálað að gerast, og það er líka bara alveg ágætt. Ég er að kýla á lestur fyrir verkefnin mín, þannig að ég er búin að sitja hér heima í allan dag og lesa og Mörður fór á bókasafnið í Baruch.

Ég fór reyndar út í sportvöruverslunina hérna á horninu og keypti mér svona stóran bolta til að gera æfingar á, það er nefnilega svo gott fyrir alla búkvöðvana að gera æfingar og þurfa að halda jafnvægi í leiðinni, en það eru einmitt þessir jafnvægisvöðvar sem eru hvað aumastir í mínum búk. Þannig að ég skellti mér út áðan, þrátt fyrir brjálaðar harðsperrur, og hljóp 5K og gerði nokkrar boltaæfingar eftirá, að forskrift SHAPE. Ég er líka að hugsa um að nota þennan bolta við skrifborðið hjá mér, í stað skrifborðsstóls, til þess að bæta enn frekar líkamsstöðuna, sem þó hefur batnað til muna undanfarið ár.

Í kvöld eru svo meiri rólegheit plönuð, Binna ætlar að kíkja í smá hangs og ég ætla að elda smá pasta handa okkur og kannski kaupa nokkra bjóra. Ekkert villt, enda langar mig að lesa meira á morgun.

Ég var að koma að ofan frá Josh og Melissu, þar sem við horfðum á fyrsta þáttinn í nýrri West Wing þáttaröð. Ég segi það nú bara að það var alveg greinilegt að Sorkin er farinn og þátturinn var eiginlega bara eitt væm út í gegn.. Hmu. Möddi er enn uppi að horfa á Law and Order, samkvæmt hefðinni, og að borða afmælisköku Meagan og Alison, en ég þarf að vinna. Litscan á morgun og ég kláraði bara helminginn í gær þannig að það liggja fyrir nokkrar greinar sem ég þarf að skanna fyrir morgundaginn. Cave er kominn í heddfónana og ég er búin að bretta upp ermarnar.....

P.s. Ég sver það, ég fæ alltaf tár í augun og ég veit barasta ekki hvað þegar ég hlusta á Rock of Gibraltar með Cave og félögum. Það er mjög, mjög, mjög langt síðan ég hef heyrt lag sem nær svona svakalega til mín. Ég á eiginlega varla orð yfir það hvernig mér líður við að heyra þetta lag.

Ég sit heima og þykist vera að skrifa stutta ritgerð í enskunámskeiðinu. Rás 2 getur verið alveg einstaklega góð útvarpsstöð, á um það bil hálftíma er búið að skpila lög með Madonnu, Hallbirni Hjartarsyni, Led Zeppelin og fleirum góðum.

Á eftir fer ég í enskutíma, strax að honum loknum ætla ég að skella mér á Nevadasmiths og sjá Liverpool leikinn. Að honum loknum fer ég í tíma í reikningshaldi. Þá fer ég heim og upp til Josh og Melissu og horfi á fyrsta þáttinn í nýrri West Wing seríu.

Gæti orðið góður dagur.

Allamallah... Dagurinn í dag var frekar geðbilaður á labbinu. Sem var alveg frábært. Fyrsti svona mjúltítask dagurinn í langan tíma. Ég vann í samtals fjórum tilraunum í dag, þannig að það var span á mér.

Ég verð nú samt að segja að ég er algerlega komin úr mjúltítaskæfingu, því að það misheppnuðust tveir hlutir hjá mér og ég var orðin gersamlega dauð klukkan hálf sex, en vann til hálfátta. Ég þarf greinilega að vinna upp þolið, síðasta vetur gat ég alveg unnið þrjá fjórtán tíma vinnudaga í röð án þess svo mikið sem depla auga.

En nú er ég sumsagt komin heim og er að fara að læra heima. Þarf að lesa tvær greinar og skrifa gagnrýni á aðra þeirra og skila inn á morgun. Brjálað stuð. Ég held að ég þurfi að komast á fertugsaldurinn áður en ég fæ að hætta heimalærdómi fyrir kúrsa.

Annars er ég líka þokkalega ánægð með fyrrum starfsfélaga mína í Díkód í dag. Bara á forsíðunni á Times, und alles. Lífvísindin rúla, það er nokkuð ljóst!

Til hamingju með afmælið Nick.

Ég fór með Adelene í dag á fyrirlestur Dalai Lamans í Central Park, en hann (sko Dalai Lamann), er búinn að vera hér í New York í um vikustund.

Það var mjög margmennt í garðinum, en það var frekar næs að sitja og sleikja sólina ásamt hundrað þúsund örðum New Yorkerum og hlusta á ræðu um frið, kærleika og samkennd.

Hann er líka bara svo mikið krútt, alltaf að grínast og svona, þannig að hann nær mjög vel til fólks.

Það var líka mjög gaman að skoða annað fólk sem var á staðnum (people watching er eiginlega það skemmtilegasta sem hægt er að gera í þessarri borg). Það var mjög mikið af fólki sem var svona frekar hippalega klætt, hafði dregið út indverska dressið sitt og sett upp bhindi, ég held að ég hafi ekki séð jafnmikið af mussuklæddu fólki samkomnu síðan ég var á Indlandi. Svo var líka svo gaman að sjá tíbetönsku munkana út um allt, skælbrosandi að vanda í rauðu og appelsínugulu kuflunum sínum.

Það kom mér líka á óvart hvað það er mikið af Tíbetönum í borginni, en ég varð fyrst vör við það í gær á götufestivalinu sem var hér úti á Broadway, því að tíbetönsku konurnar sem voru á ferli voru allar klæddar í svokallaðan chuba, sem er þjóðbúningurinn þeirra, en það eru afskaplega fallegir, einfaldir, síðir ermalausir kjólar með röndóttir svuntu við.

Ég fór svo á labbið seinnipartinn, það er svo fínt að verja sunnudagseftirmiðdögum á labbinu að undirbúa sig fyrir vikuna. Ég felldi líka DNA með ísóprópanóli, en það er einmitt það sem Dalai Lamann er að gera á myndinni hér. Ég verð að segja að það að sjá þessa mynd fyllti mig samkennd með Lamanum.

Nææsh morgun. Mmmm.. ég sit hér við tölvuna og hlusta á meistara Cave, og hita mig enn frekar að innan með heitu sterku kaffi sem bóndinn lagaði áður en hann rauk niður í bæ að horfa á fótbolta. Þannig að hann situr sennilega yfir bjórkrús núna á meðan ég sötra kaffið.

Mörður tók á móti matarsendingunni okkar og vakti mig og ég gekk frá matnum. Ljúft, að þurfa ekki að verja klukkutíma í matvörubúðinni í dag. Fá bara allt inn á gólf hjá sér. Það getur sko sannarlega verið þægilegt að búa á þessarri blessaðri eyju hér.

Ég er alveg að fara í vinnuna, en mér finnst bara svo notalegt að sitja hérna heima og skanna litteratúrinn, lesa mér til um hitt og þetta sem fórst fyrir í vikunni, bara svona aðeins að taka því rólega og njóta þess pínu að það sé helgi.

Það er gaman að sjá að það eru ekki allir Kanar jafnþröngsýnir þegar kemur að hvalveiðum. Loksins viðurkennir einhver alla hræsnina sem er í gangi.

Vindinn er aðeins að herða hérna á Manhattan, en það er spáð aftakaveðri í nótt, þegar Isabella kemur í heimsókn. Samt verður sennilega ekki jafngeðbilað veður og er í Suðurríkjunum núna.

Það var samt frekar fyndið seinnipartinn, því að það var orðið frekar hvasst þegar tvær stelpur af labbinu voru að fara heim. Það var samt ekkert kalt, tuttugu stiga hiti, og bara hvasst, ekki svakalega hvasst. Og þær kveinuðu og börmuðu sér yfir að vera ekki með jakka, eins og þær væru að fara út í blindbyl.

Svo þegar við vorum bara nokkur eftir á labbinu um sjöleitið horfði Tævanski póstdokkinn á mig með hálfgerðri skelfingu í augunum: -Hjólaðirðu nokkuð í vinnuna, Erna? Ég flýtti mér að fullvissa hana um að ég væri ekki búin að fá nýja dekkið á hjólið í pósti, þannig að ég hefði ekki getað hjólað.
Þá bætti hún við: -Já, það er náttúrulega líka orðið svo kalt þessa dagana að þú hjólar kannski ekki mikið upp úr þessu. (eh.... kalt, já kannski á Tævanskan mælikvarða; tuttugu gráður, en skýjað!). Það tísti náttúrulega í mér og ég skemmti mér við að segja henni frá því að ég ætti nagladekk á hjólið mitt og að mér þætti gaman að hjóla í snjókomu og ætlaði nú bara að halda áfram að hjóla í vetur.

Ég hef stundum frekar gaman af því að vera Íslendingurinn á labbinu, af því að alltaf þegar það er heitt, þá tékka þau á því hvernig mér líður og svo alltaf þegar það er mjög kalt, þá spurja þau mig hvort að mér sé kalt. Og ef mér er kalt, þá eru þau sko alveg: -Naunaunau, það hlýtur að vera kalt fyrst Ernu er kalt! En ef mér finnst ekkert svakalega kalt, þá hafa þau mjög gaman af því líka, ranghvolfa augunum í vantrúnaði, og ég sé alveg fyrir mér þanka þeirra þegar þau reyna að ímynda sér veðrið á Íslandi.

Og svo þegar ég fór að segja þeim frá því að þegar það kæmu eldgos, þá drifum við okkur öll útúr bænum til að fara og skoða, varð þeim nú öllum lokið.

Dagurinn í dag var eiginlega alveg frábær. Brjálað að gera á labbinu, gersamlega allt á hvínandi, bullandi fart, mótefnalitaði 40 sýni fyrir FACS í fimm mismunandi kombínasjónum og hlustaði á Cash, Waits og Cave á meðan. Það var eiginlega pínu sorglegt að hlusta á Cash aftur svona í fyrsta skipti eftir að hann lést. Tommi Waits sér nú alltaf fyrir sínu og Nick Cave klikkar náttúrulega ekki, það voru allir ýkt spenntir að vita hvað ég væri að hlusta á af því að ég var öll á iði, en málið er að ég hlusta yfirleitt ekki á tónlist í græjunum á labbinu af því að það þekkir yfirleitt enginn hérna tónlistina sem ég hlusta á og finnst hún eiginlega bara frekar skrýtin. Það kom mér því ekkert á óvart að það vissi enginn hver Cave væri.

Ég sver það ég hitna öll að innan þegar ég hlusta á Nocturama. Þessi tónlist er svo nautnafull, ástríðufull og sexý, hlaðin einhverri ótrúlegri kynngi. Nick Cave lagði mig í álög þegar ég sá hann á sviði á Hróarskeldu '97 og ég held að álagafjötrarnir hafi endanlega umvafið mig þegar ég sá hann í sumar í Roseland Ballroom. Úff, maðurinn er prótótýpa fyrir kynþokka, þvílík er útgeislunin...

... þannig að ég var bara í þvílíkum gúddí í dag, hlý að innan og litaði frumur í litlum túpum og dillaði mjöðmunum í takti við meistarana Waits, Cash og Cave.

Það er varla fjallað um annað en fellibylinn Isabel í fréttum í dag. Ég get varla beðið, ég hef aldrei upplifað fellibyl áður er alveg tilbúinn að prufa það. Come on Isabel, show me what you got!

Hvad i værden er det her for noget? Jeg har da bare aldrig set det der produkt för! Hvað er Kipper snacks? Og hvað er íslenski fáninn að gera á dósinni?

Þegar vísindaferilinn fer í köku, ætla ég að gerast kokkur. Það skemmtilegasta sem ég geri er að elda. Mér finnst svo gaman að elda góðan og hollan mat handa mér og mínum. Ég sé mig líka alveg fyrir mér þegar ég verð orðin stór, verjandi öllum laugardags og sunnudagseftirmiðdögum eldandin ofaní fjölskylduna mína.

Ég gerði það reyndar líka alltaf þegar ég var ekki í skóla síðast. Þá bakaði ég venjulega brauð á laugardagseftirmiðdögum og eldaði svo eitthvað gómsætt til þess að borða með brauðinu. Núna geri ég það alveg, en ver ekki alveg jafnmiklum tíma í það.

Mér finnst líka alveg svakalega gaman að blaða í uppskriftabókunum mínum og ákveða hvað ég ætli að elda næstu vikuna þannig að ég geti pantað allt hráefnið fyrirfram. Þá get ég bara mætt heim og eldað, þarf ekkert að pæla í því að kaupa í matinn seint á kvöldin.

Núna er ég að gera kjúklingabaunakarrí með brúnum hrísgrjónum, jömmí.

Og ég er að hugsa um að verja kvöldinu í að ákveða hvað ég ætla að elda í næstu viku (já ég er geðbiluð). Þannig get ég pantað allt á Fresh Direct í kvöld og fengið það sent á laugardaginn. Jömmí.

Ef svo ólíklega vill til að það sé farið að selja butternut squash á haustin heima á Íslandi, þá mæli ég með því í allskonar pottrétti. Maður þarf bara að skera það í tvennt og hita í örbylgjuofni í svona tuttugu mínútur, og svo getur maður bara skúbbað því inn úr skinninu, sett í matvinnsluvél og maukað og skellt í alls konar rétti. Þetta er algerlega í uppáhaldi hjá mér núna =) Það fer mjög vel að krydda squashið með karrí, eða bara salti og pipar og smá chilli.

Ég var ekker smá heppin í dag. Jerry sorteraði allar mýsnar mínar og tók skottsýni fyrir genótýperingu, svo að ég er alveg óbitin. Svo komu prímerarnir mínir og þar að auki dreif ég mig með sýni í sneiðingu, þannig að brátt verður kátt í höllinni. Jafnvel niðurstöður á næsta leiti, sérstaklega ef ég verð dugleg að pjé sjé erra í vikunni, inn á milli tilrauna sem ég er að gera með Miriam.

Svo er bara skemmtileg greinin sem ég á að lesa fyrir kúrsinn/journal clubbinn á morgun, ónæmisfræði er barasta nokkuð heillandi.

Ég er hins vegar bara svo svakalega löt þessa dagana, við að lesa sko, þannig að ég er ekki neitt búin að hugsa upp annað verkefni til að vinna við. Ef einhver hefur hugmyndir um hvernig væri sniðugt að nota Blimp-1 floxed mús með CD19 Cre, til að rannsaka hlutverk Blimp í B-frumuþroska, endilega að láta mig vita. Ég veit það, ég er nörd. En ég hugsa að fólk eigi eftir að skilja alveg jafnmikið í þessari færslu og ég skil þegar tölvunördar bloggheims blogga um tækniatriði síns tilverustigs.

Í öðrum töluðum orðum fæ ég nú bara nostalgíukast á því að lesa að hún Brynja sé að byrjá á sérverkefninu sínu.

Ég vaknaði með hálsbólgu........ snökt, og ég sem ætlaði að byrja í spinning í kvöld. Ég missti af fyrstu spinningvikunni út af bakinu á mér og núna er hálsinn að hrjá mig. Ég ætla nú samt að pakka spinningfötunum, því að venjulega er hálsbólgan verst á morgnana.

Annars nenni ég varla í vinnuna, því að í dag bíða engar spennandi tilraunir, heldur músaumönnun. Mýsnar sem ég er að sjá um fjölga sér eins og bavíanar og ég þarf að taka sjötíu mýs takk fyrir og taka karlana frá konunum svo að þær verði nú ekki ófrískar greyin og að ég sitji uppi með fimmhundruð mýs í næsta mánuði. Ó, vísindin, alltaf jafnskemmtileg. Sérstaklega þegar maður er með músarbit á vísifingri.

Jæja, best að skella meiri ferðasögu inn á bloggið... Fyrri hlutinn er sumsé hér.

Nóttina áður en við gengum af stað gistum við í Tuolumne Meadows. Nágrannar okkur komu að máli við okkur þegar við vorum að elda og báðu okkur að fara mjög varlega og ekki skilja nokkurn mat eftir í bílnum eða tjaldinu, því að tjaldstæðið okkar væri víst á miðjum bjarnarslóða og að það hefði sést til bjarnar á svæðinu kvöldið áður.

Við grilluðum okkur pulsur og nutum þess að vera í almennilegri útilegu, en fórum snemma að sofa til þess að vera vel hvíld fyrsta göngudaginn. Við ætluðum að ganga sem leið lá á milli Tuolumne Meadows, langleiðina að Vogelsang High Sierra Camp, að vatni sem kallast Boothe Lake, um sjö mílur í burtu. Hér má sjá gróft kort af svæðinu.

Við gengum af stað um ellefu á þriðjudagsmorgninum, eftir að hafa leigt svokallaðar bjarnardósir fyrir allan mat og annað lyktandi. Það gekk nú ekki betur en svo að við villtumst eftir aðeins hálftíma göngu og gengum tvo þrjá kílómetra of langt framhjá stígnum upp að Vogelsang. Við létum það samt ekki á okkur fá og óðum yfir á nokkra og enduðum á réttum stíg að lokum.
Það var frekar erfitt svona fyrsta daginn að ganga í svona mikilli hæð, þannig að við vorum frekar þreytt þegar við komum á leiðarenda um sjöleitið.

Við slógum upp tjaldi, elduðum mat í flýti og drifum okkur svo í háttinn þegar myrkraði um átta leytið, eftir að hafa gengið vel og vandlega frá öllum mat í bjarnardósirnar. Bakpokana okkar, með öllum öðrum farangri, geymdum við svo í fortjaldinu.

Tveimur tímum síðar vaknaði ég svo við það að tjaldið lék á reiðiskjálfi en Mörður sagði mér síðar að hann hefði vaknað við það að hann heyrði í birni þefandi af tjaldinu, hann hreinlega vaknaði við þungan andardrátt dýrsins. Ég vaknaði svo ekki fyrr en að björninn hóf hrammann á loft og sló í gegnum fortjaldið og byrjaði að draga bakpokana okkar út og Mörður æpti á mig að við þyrftum að drulla okkur út.

Ég hef aldrei á ævinni verið jafnhrædd. Aldrei nokkurn tíman! Ég var gersamlega frosin í nokkrar sekúndur, en svo henti ég mér á útganginn sem var í öfugum enda við björninn og reyndi að renna frá, en það var svo mikið panik á mér að ég eiginlega bara hékk í rennilásnum, og Mörður var stjarfur við hliðina á mér.

Eftir nokkrar sekúndur (sem virtust sem heil eilífð), þá mundi ég allt í einu eftir því að maður á að reyna að hræða birnina í burtu með hávaða, en ekki að flýja. Ég snéri mér að Merði og sagði við hann: -Mörður, við verðum að öskra. Frekar fyndið, því að ég hafði fyrir því að segja honum frá því í öllu panikkinu í staðinn fyrir að öskra bara!

Ég var sko búin að vera að hugsa allan daginn um það hvað ég myndi gera ef ég sæi björn, og ég ákvað með sjálfri mér að ég myndi nota grimmustu röddina sem ég gæti framleitt, til þess að öskra á björninn.

Þannig að ég gargaði eins hátt og ég mögulega gat: -BURTU MEÐ ÞIG SKEPNAN ÞÍN! Og ég heyrði röddina bergmála í klettunum í kring og svo hverfa út í niðdimma nóttina.

Það góða var að björninn fór. Mörður gargaði svo eitthvað líka og ég öskraði aftur, en björninn var á bak og burt. Þetta gerðist allt á svona hálfri mínútu, en mér fannst það frekar vera eins og nokkrir klukkutímar. Við sátum svo og héldum niðri í okkur andanum, algerlega varnarlaus, í miðju tjaldinu og vissum ekki hvað við áttum af okkur að gera. Ég man að ég hugsaði bara um hvað það væri óendanlega dimmt úti og hvað það væru óendanlegar víðáttur í kringum okkur og að við vissum bara ekkert hvað væri á seiði úti í þessu þykka myrkri, algerlega berskjölduð og lítil eitthvað. Eftir um tuttugu mínútur voguðum við okkur svo að kíkja út og björninn var á bak og burt, tjaldið rifið, bakpokinn minn hálfur út úr tjaldinu og pokinn hans Mödda lengst úti í móa.

Mörður manaði sig upp, tók höfuðljósið og sótti pokann sinn, eftir smá skraf og ráðagerðir um það hvort að það væri ráðlegt. Ég hefði fyrr dáið en að fara út úr tjaldinu, ég var enn svo skelfingu lostin. Ég held að hjartað í mér hafi slegið á tvöföldum hámarkspúls.

Það sem eftir lifði næturinnar sváfum við nú ekki mikið, en klukkan var bara ellefu þegar bjössi kom í heimsókn! Í hvert skipti sem annað okkar hreyfði sig, kipptist hitt við.

Dæmigerðar samræður voru:

Erna: Mörður, haltu niðri í þér andanum, þú andar svo hátt og ég held að ég hafi heyrt eitthvað.
Mörður heldur niðri í sér andanum.
Erna: Nei, þetta er allt í lagi, þetta var bara hjartslátturinn í mér.

Eða þá:

Mörður prumpar. Erna hrekkur við og gargar, varst þetta þú?

Daginn eftir uppgötvuðum við svo að við hefðum gleymt sólarvörninni okkar í öðrum bakpokanum, og björninn rann sennilega á lyktina af henni. Þessi dýr finna víst lykt af mat sem er enn í óopnuðum niðursuðudósum!

Það er fyndið að hugsa til þess núna að við erum orðin hluti af þessari statistík! En þegar þetta er skrifað eru ennþá uppi tölur frá vikunni sem við vorum þarna.

Daginn eftir gengum við svo sem leið lá um Vogelsang pass (og já, það er fuglasöngur í Vogelsang!). Um Lewis Creek að Merced Lake. Veðrið var alveg frábært og útsýnið af Vogelsang pass var stórkostlegt, við sáum meira að segja alla leið suður að Half Dome. Vogelsang pass var líka hæsti punkturinn í göngunni, í um þrjú þúsund metrum, en við lækkuðum okkur um þúsund metra þennan dag þegar við gengum um Lewis Creek að Merced. Síðasti hluti þeirrar dagleiðar var þó mjög erfiður, því að stígurinn sniglaðist niður mjög bratta brekku og var mjög grýttur. Við vorum því aftur dauðuppgefin þegar við komum að Merced um fimmleytið. Við náðum þó að njóta útsýnisins yfir spegilslétt vatnið í kvöldsólinni áður en við elduðum matinn og fórum að sofa.

Í þetta skiptið tjölduðum við á svona opinberu tjaldsvæði, þar sem hægt var að troða dótinu sínu í þartilgerða bjarnhelda stálskápa og við gersamlega stappfylltum bakpokana okkar af öllu því sem við myndum ekki þurfa yfir nóttina, til þess að vera nú alveg örugglega viss um að fá ekki annan næturgest. Bókin sem við höfðum meðferðis sagði nefnilega að ef maður gæti verið viss um að sjá birni einhvers staðar, þá væri það við Merced lake.

Dagur þrjú hófst svo aftur snemma og við töltum af stað um níuleytið í áttina að Sunrise High Sierra Camp. Við höfðum upphaflega ætlað að drífa okkur alla leið til baka að Tuolumne Meadows, en við höfðum ekki passað alveg nógu vel að drekka vatn daginn áður og vorum því pínu tuskuleg á göngunni sem var öll uppímóti. Útsýnið var samt frábært og ég sver það, himininn þarna er alveg jafnblár og heima á Íslandi.

Við gistum síðustu nóttina í Sunrise High Sierra Camp og sátum við varðeld um kvöldið og hlustuðum á söngva og gleði. Síðasta daginn sóttist gangan svo létt, var öll niðri í móti og svona, þannig að við vorum bara nokkra tíma að labba til baka.
Hér er mynd sem við tókum á síðasta spottanum, en við ætlum að setja fleiri myndir inn síðar:

Myndin er líka hér

Við komum þreytt en alsæl til baka til Tuolumne Meadows og fórum bæði í bestu sturtu ævinnar eftir fimm daga án þvottar.
Ég má svona bara til að skella inn einum bjarnarbrandara svona af því að núna finnst mér þetta alveg svakalega fyndið:

Það er mjög gaman að segja Könum frá Íslenska vegakerfinu. Þegar við vorum að keyra saman í sumarbústaðinn hjá prófessornum mínum barst akstur eitthvað í tal og ég sagði þeim frá því að ég hefði ekki enn keyrt hér (sem reyndar hefur breyst núna því að ég keyrði í sumarfríinu okkar.). Í fyrsta lagi af því að ég hef ekki þurft á því að halda, sem er einn kostanna við að búa á Manhattan. En svo útskýrði ég líka fyrir þeim að sem Íslendingur væri maður bara vanur því að þekkja alla vegi sem maður keyrir á, maður þekkir náttúrulega Reykjavík út og inn og að svo séu engar hraðbrautir á Íslandi, og svo rúsínan í pylsuendanum: Vegakerfið á Íslandi samanstendur eiginlega bara af einum vegi sem liggur hringinn í kringum eyjuna og svo eru nokkrir sveitavegir sem liggja útaf þessum aðalþjóðvegi. Þetta er náttúrulega pínu eiföldun hjá mér, en samt ekki svo langt frá sannleikanum. Og fólki finnst þetta alveg bráðfyndið. Einn vegur, númer eitt, hringinn í kringum landið og varla hægt að villast! Stórkostlegt.

Ehm.. næst þegar ég er í einhverju stresskasti yfir labbfundi eða fyrirlestri, þá verð ég nú bara að muna svona í eitt skipti fyrir öll hvað ég á auðvelt með að halda svona presentasjónir og líka, hvað mér finnst það bara ógisslega GAMAN!

Labbfundurinn fór semsé mjög vel og það voru allir svaka mikið að pæla í gögnunum mínum og fólk var mjög áhugasamt um bakgrunnsfyrirlesturinn sem ég hélt, en ég er að fást við verkefni í allt öðru módelsystemi en aðrir á labbinu vinna við. Að minnsta kosti í einu verkefnanna minna, þar sem módelsystemið er húð, en aðrir vinna í ónæmiskerfinu.

Ég var virkilega ánægð með allt fídbakkið sem ég fékk og Kathryn var svakalega ánægð líka. Oh... alltaf gaman þegar það gengur vel sko!

Og nú er stefnan tekin út að borða og að fá sér nokkra bjóra með Íslendingum á Telephone Bar, en þangað hef ég ekki komið síðan í maí, og Möddi ekki síðan í nóvember í fyrra. Stuð! Íslendingar eru svo skemmtilegir alltaf hreint =)

Gawd, mér finnst svo krúttlegt þegar fólk segir bloggur í staðin fyrir blogg. Það er eins og það séu tvær útgáfur af orðinu í gangi, en svona flestir nota hvorugkynið. Enda ekkert sanngjarnt að blogg sé karlkyns, er það?

RRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRr....................................... Það er pínu stress í gangi akkúrat núna. Ég á sko að halda fyrirlestur í fyrramálið. Ég er sko alveg tilbúin og allt, en samt slær hjartað í mér á trilljón og einum. Hvað ef ég segi nú eitthvað bull um griplufrumur? Hvað ef Kathryn verður svakalega pissed yfir því að eg er ekki með runur af gögnum? Ekki það að það sé mér að kenna að músin mín sé í sóttkví.... En hún á það nú alveg til, kellingin að taka smá geðvonskuköst á fólk sem er að presentera. Og þá fer ég örugglega að tala með alveg geðveikum íslenskum hreim og enginn skilur mig. Og hvað ef öllum finnst þetta bara frekar boring af því að það er sama kynning á efninu og í dataklúbbnum í júlí?
Ellefti september... Ætli það sé nokkuð ógæfumerki að halda labbfund þann dag?

Oh... það er svo gaman að vera doktorsnemi... Júhú.

Vá, hún Herdís virðist vera að upplifa ansi geðbilaða önn! (sorrý að ég linka á bloggið, en það er ekki hægt að linka á einstakar færslur hjá henni....)
Ekki amalegt samt að búa svona nálægt Niagra fossunum og kanadískum outlet-mollum!! Væri alveg til í að skella mér þangað um helgina *roðn af öfund*.

Hæ, hó! Bloggið er aftur "up and running", en Hosting Matters voru að færa dót á milli vefþjóna í gær og gleymdu að breyta permissions stillingunum á skjölunum okkar. Það er hins vegar búið að redda því núna. Jibbíjeij.

Ég missti bara einn póst, sem ég póstaði á gamla vefþjóninn, en hann var svosem ekki merkilegur. Eiginlega bara viðbót við þann sem ég skrifaði síðast:

Gleymdi einu enn til þess að gleðjast yfir! Ég er búin með kennsluskylduna, en í fyrra var kúrsunum sem við þurftum að kenna fækkað úr þremur í tvo. Júhú!
No more stupid, whining undergrads!

Ég varð bara að láta hann flakka, því að ef ég er ekki í stuði, þá þarf ég bara að hugsa um hvað ég sé heppin að þurfa ekki að kenna þessu leiðinlega, snobbaða liði hérna aftur, (þessir krakkar eru svo vanir að fá allt upp í hendurnar án fyrirhafnar), og þá hlýnar mér um hjartarætur.

Vei fyrir því!

Annars er ég bara heima núna, mest bara af einskærri leti, en ég er að undirbúa fyrirlestur fyrirmorgundaginn, en það er komin röðin að mér að halda labbfund.

Jæja, er komin á toppinn á geðsveiflunni aftur! Í dag ætla ég bara að skrifa um hluti sem ég er ánægð yfir. =)

Ég nefnilega hef kannski ekki alveg efni á því að kvarta neitt, því að svo margir skólafélaga minna þurfa að taka mikið fleiri kúrsa en ég. En ég er svo sniðug að vera lífefnafræðingur og er því búin með alla stærðfræðina og eðlisefnafræðina og tölfræðina sem aðrir þurfa að taka.

Þar að auki blessaðist þetta valkúrsadæmi sæmilega. Málið er nefnilega að ónæmisfræðilöbbin á kampusnum mínum hittast einu sinni í viku, þar sem við skiptumst á að presentera vísindagreinar fyrir hvort annað. Það er svona eiginlega skyldumæting í þennan journal-club, þó að maður mæti kannski ekki alveg alltaf. Og til að tæla mann að, fær maður ókeypis hádegismat. Virkar alltaf þegar doktorsnemar eru með í spilinu!

Ég fattaði sumsé í gær að ég gæti bara skráð mig opinberlega í þennan Journal Club, og að ég fengi þá einingar fyrir hann fram að jólum. Það eina sem ég þarf að gera auka, er að skrifa eina stutta ritgerð og skrifa mjög stutta krítík í hverri viku um þá grein sem var til umræðu. Himnasæla! Þetta er eins og að fá borgað tvisvar fyrir eitthvað sem maður gerir einu sinni.

Svo í vor ætla ég að taka kúrs um "Sequencing analysis", veit ekki alveg hvað svoleiðis kallast á íslensku, en það er einmitt próflaus áfangi líka. Sweet!

Það er líka kostur við doktorsnámið, eins og Herdís sagði í kommenti hér við síðustu færslu, að það er öllum alveg sama um hvaða einkunnir maður fær. Maður á aldrei eftir að þurfa að sýna nokkrum þessar einkunnir hvort sem er (ehh... ég er farin að hljóma eins og biluð plata, ég er búin að blogga þetta svo oft). Ég veit ekki einu sinni hvort að ég fæ einkunnir fyrir þessa kúrsa. Málið er að hér eftir eru birtingar það eina sem máli skiptir. Algerlega, absolútlí það eina.

Annað til þess að gleðjast yfir er að mig vantar þriðja verkefnið til þess að vinna við. Ég er nú þegar að vinna að griplufrumurannsókn og að rannsókn á hlutverki prótínsins míns í húðfrumum. En þar sem mýsnar fyrir húðverkefnið eru ekki tilbúnar, er ég bara að vinna að einu verkefni flesta daga. Og það er sko bara alls ekki fúll tæm djobb. Þrjú verkefni er passlegt, því að þá eru einhverjar líkur á að eitt þeirra gangi upp, en það er alltaf svo mikið happa glappa í þessum lífvísindum, hvað gengur upp og hvað ekki. Þannig að nú hefst svaka stuð hjá mér við að hugsa upp B-frumuverkefni. Jeij..

Svo er náttúrulega stórskemmtilegt að mýsnar sem ég er búin að vera að bíða eftir í hálft ár komu í dag. En þær þurfa að vera í sóttkví í sex vikur áður en ég get farið að rækta þær, þannig að í janúar get ég byrjað á aðal-doktorsverkefninu mínu, en þá verð ég komin með þriðju kynslóðina og vonandi einhver eintök sem eru homozygotar fyrir erfðabreytingunni. Júhú!!!! Loksins komu þessar elskur!

Nú er ballið sko að byrja. Honnímúnið að doktorsnáminu búið og allt sett á fullt trukk. Science... here I come!

Bleh... Ég þarf víst að skrá mig í eitthvað valnámskeið. Einhvern blessaðan líffræðikúrs. Boring.

Ég er búin að fá mig fullsadda af kúrsum, finnst ég einhvern vegin vera vaxin upp úr því að taka skipulagða kúrsa. Það var fínt þegar maður var í háskólanum heima, því þá þurfti maður á einkunnum að halda. Einfaldlega til þess að komast í framhaldsnám, til þess að getað stundað vísindin....

En núna? Ég þarf ekki neitt á neinum kúrsum að halda, mig langar að rannsaka, ekki verja tíma mínum í einhverjum loftlausum fyrirlestrarsal, hlustandi á misáhugaverða fyrirlestra. Ég þarf ekki á einkunnum að halda til þess að ná næsta stigi á ferlinum, ég þarf að rannsaka, fá niðurstöður og birta þær. Valkúrs í frumulíffræði hjálpar lítið til við að ná því marki. Og ef ég vil og þarf að læra eitthvað fyrir rannsóknirnar, þá bara geri ég það. Það er eitthvað svo svakalega óakademískt við að skylda doktorsnema til þess að taka kúrsa, en svona er þetta ameríska kerfi.

Ég ætla að minnsta kost ekki að taka kúrs sem krefst próftöku, bara massalestur í þrjá mánuði og svo ritgerð og rannsóknartillaga í lokin. Það er þó að minnsta kosti gaman, að semja tilgátur og finna aðferðir til þess að prófa þær.

Ég verð líka bara að hugga mig við það að þegar ég verð búin með þessa bévítans kúrsa (á samtals tvo eftir), þá fæ ég víst mastersgráðu númer tvö. M.Phil. Það er nú samt svosem ekki til þess að auka gildi þessara meistaragráða að spreða þeim svona um. Hvað hefur maður að gera við meistaragráður og kúrsatökur ef allt sem maður vill er að stunda rannsóknir og fá doktorspróf?

Ferðasöguna já! Um að gera að skrifa hana hér áður en að maður bara gleymir henni.

Sumsé, einu sinni fyrir langa löngu, eða nánar tiltekið sunnudaginn tuttugasta og fjórða ágúst, vorum við Mörður stödd í úthverfisbæ nokkrum kölluðum Hayward, rétt fyrir utan Oakland og San Fran.

Við keyrðum um þennan auma bæ og sáum varla hræðu á ferð og komum loksins auga á dæner, þar sem við settumst inn, pöntuðum ruslmat við hæfi og hófum að skipuleggja ferðina til Yosemite. Talandi um að vera á síðustu.

Við komumst að því að okkur langaði mest að fara upp á "High Sierra" svæðið í garðinum og byrja að ganga frá Tuolumne Meadows, á milli nokkurra svokallaðra "High Sierra Camps".

Þegar sú ákvörðun var úr vegi, átti bara eftir að kaupa nesti til fararinnar. Við fengum alveg hreint svakalegt víðáttubrjálæði í aðal-ofurmarkaði Haywardbæjar, því að sem Manhattan-rottur, erum við ekki vön því að það sé hægt að keyra kerrur um matvörubúðir, hvað þá að allar vörurnar sem mann vanti séu innan seilingar og að ekki þurfi að biðja starfsmenn að koma með stiga til þess að sækja varninginn upp í hillu. Við þurftum líka að hemja okkur að kaupa ekki súperstórar pakkningar af öllu, en svoleiðis er ekki heldur til í matvörubúðum hér í okkar últimeit kosmópóli, þar sem allt er til nema hillupláss. Talandi um kúltúrsjokk! Mér leið eiginlega bara eins og ég væri í íslenskri matvörubúð.

Okkur tókst sem betur fer að hemja allan æsinginn og klukkutíma síðar, eða um fimmleytið vorum við komin á þjóðveginn, á leið til Yosemite. Það var mjög gaman að keyra uppi í fjöllum um hlykkjótta vegina. Við komum upp í Yosemite klukkan átta og eftir að hafa borgað okkur inn og kíkt á kortið urðum við ásátt að keyra sem leið lá upp á Tuolumne Meadows, þar sem gangan átti að hefjast. Það var komið myrkur og það var ansi mikið ævintýri að keyra í gegnum skóginn, með grenitrén (eða hvað sem þessi tré hétu, fyrir Íslending er tré bara tré, er það ekki?) eins og virki sitt hvorum megin við okkur, svona eins og að keyra í gegnum gljúfur í gegnum skógarþykknið. Á einum staðnum, þegar við vorum komin nokkurn vegin yfir trjálínu, fundum við alveg svakalega brunalykt og stuttu síðar sáum við appelsínugulan bjarma í dalnum fyrir neðan. Við stöðvuðum bílin og stigum út og horfðum á bjarmann frá skógareldi nokkra kílómetra frá. Það var þvílíkt magnað, mér leið einhvern vegin eins og ég væri í miðri Hringadróttins-sögu og að allt væri mögulegt. Eldurinn var frá hinu illa Mordor.... ehm.. kannski ekki alveg.

Við slitum okkur frá eldinum, en þegar við keyrðum aftur fram á hann síðar í ferðinni var búið að setja upp skilti á staðnum þar sem við höfðum staðnæmst, til þess að útskýra eðli skógareldanna í þjóðgarðinum. Málið er að eldarnir kvikna víða um skóginn vegna eldinga og ef að ekki stafar nein hætta af eldunum og ef að þeir verða ekki óeðlilega stórir, er þeim leyft að ganga sér til húðar, sem hluti af hinni náttúrulegu hringrás skógarins. Við gengum líka nokkrum sinnum á göngunni í gegnum brunnin svæði og það var líka svakalega gaman einhvern veginn að sjá alla hringrásina í kringum sig, gömul tré, brunnin tré, nýr trjágróður, fúin tré og fallin tré (sem eru alveg einstaklega þægileg til nestisáts).

Þegar við komum inn að Tuolumne Meadows var tjaldstæðið fullt og við þurftum að keyra í korter í viðbót, út úr garðinum norðaustan megin til þess að finna tjaldstæði. Við tjölduðum í svarta-myrkri, vissum ekkert hvar við vorum, borðuðum kvöldmat í tjaldinu og rotuðumst svo.

(Tuolumne stendur fyrir ánnað hvort "fólk hellanna" eða "fólk steinanna" og er nafn á indjánaættbálkunum sem byggðu svæðið. Síðari þýðingin er talin sennilegri þar sem litið er um hella á svæðinu).

Okkur varð nú pínu kalt um nóttina, enda nýju svefnpokarnir okkar aðeins með 30°F einangrun, en það er c.a. -1°C, en um morgunin var frost á tjaldinu. Við lærðum af þessu og renndum pokunum saman eftir þetta. Ekkert smá næs að kúra saman í einum stórum svefnpoka!

Það var líka nokkuð stórfenglegt að skríða út úr tjaldinu um morgunin, út í háfjallaloftið og alla dýrðina. Hjartað í mér tók hreinlega kipp við að sjá vatnið sem við vorum við og að sjá morgunsólina glampa á tindunum og svo aftur tindana speglast í vatninu. Það var meira að segja spriklandi fiskur í læknum nokkra metra frá okkur. Við áttum líka eftir að sjá það betur síðar að það er allt spriklandi af lífi á svæðinu, fuglar, íkornar, dádýr, fiðrildi og eðlur, svo eitthvað sé nefnd hlaupa stöðugt um, yfir og meðfram göngustígunum.

Við kipptum saman tjaldinu og fórum aftur inn að Tuolumne Meadows til þess að fá gönguleyfi. Ég er mjög ánægð verð ég að segja, með allt skipulag á hlutum í þessum þjóðgarði, Kanarnir vita sko alveg hvað þeir eru að gera. það voru til góð kort af öllum gönguleiðum í kofanum þar sem við fengum gönguleyfin og við þurftum að segja nokkuð nákvæmlega frá því hvar við ætluðum að ganga, sem er skiljanlegt, því að t.d. var auglýst eftir manni þarna á plakati, en hann hafði lagt af stað í göngu og ekki sést til hans meir, fyrir tveimur mánuðum síðan.
Skógarvörðurinn leigði okkur líka svokallaðar bjarnadósir, en það eru plastdúnkar sem maður á að setja allan mat og snyrtivörur, tannkrem, sólarvörn, allt sem lyktar, í. Þessar dósir eru bjarnheldar og maður á að hafa þær um hundrað fet eða lengra frá tjaldinu sínu á nóttunni. Þannig að ef að skógarbirinir renna á lyktina, þá geta þeir ekki opnað dósirnar og snúa á braut. Það var mikið lagt upp úr því í garðinum að maður skildi hvergi eftir mat, t.d. brjótast birnirnir auðveldlega inn í bíla ef úr þeim finnst matarlykt. Þessar varúðarráðstafanir eru ekki síður bjarnanna vegna en okkar fólksins, því að ef birnir fara að tengja mat og fólk saman, fara þeir frekar að ráðast á fólk til þess að ná sér í mat, og um leið og þeir fara að lifa á mannamat fer heilsu þeirra að hraka.

Við gengum þó ekki af stað strax á mánudeginum, heldur ákváðum að fara niður í Yosemite dal og sjá svona það sem var að sjá þar, slappa aðeins af og taka því rólega og leggja svo af stað á þriðjudeginum.

Ég er búin að komast að þeirri niðurstöðu að það sé algert rugl að vera alltaf að baða sig. Málið er nefnilega að eftir gönguferðina í síðustu viku er húðin á mér búin að vera eins og silki. Ég er alveg sannfærð um að ástæðan sé sú að ég þvoði mér nær ekkert (nema um hendurnar), í rúmlega fimm sólarhringa á meðan á göngunni stóð. Og eftirá glóði húðin á mér, ég hefði getað leikið í hvaða kremauglýsingu sem er.

Ég hlýt því að komast að þeirri niðurstöðu að líkamsþvottur sé virkilega ofmetið fyrirbæri og svei mér þá ef að hann er ekki bara fundinn upp af snjöllu markaðssetningarfólki sápuskúmsfyrirtækja jarðarinnar. Ég held að við værum mikið betur sett ef við lifðum og hrærðumst í kúltúr sem gerði ekki ráð fyrir að við böðuðum okkur nema einu sinni í viku. Og þvílíkur sparnaður sem þar að auki hlytist af, minni vatnsnotkun og sápunotkun, nauðsyn handklæðafjárfestinga hyrfi eins og dögg fyrir sólu, og þar að auki myndi maður hætta að finna svitalykt af fólki, því að það væri sterk lykt af öllum og við myndum bara venjast því.

Ég held að ég sé búin að hugsa upp hina fullkomnu útópíu.

Ætli ég myndi líka komast hjá því að finna kúkalyktina á söbbveistöðinni á 168?

Lífið er svona að komast aftur í sínar horfur eftir fríið. Ég reyndar fór í bakinu í hádeginu í gær þannig að ég er lítið búin að geta sofið eða unnið, en ég er með manneskju í málinu, nýja Suður-Afríska sjúkraþjálfan minn sem virkaði bara mjög vel á mig, mér er strax farið að líða mikið betur og stefni að því að vera byrjuð í spinning í næstu viku. Þvílík hamingja að geta horft á þessa bakverki með jákvæðu attitjúdi, ég verð nefnilega aldrei veik, fæ aldrei flensur eða neitt og þá náttúrulega kannski getur maður ekki kvarta þó að maður sé frá vinnu í nokkra daga á ári út af bakinu á sér. Hver hefur sinn djöful að draga.

Rodney Yee er líka búinn að vera duglegur að hjálpa mér að losa um eymslin, esselska.

TACLI klúbburinn (við stelpurnar erum sko The Arts and Crafts, Lounging and Island club), hittist áðan yfir mat og flissi og ég sagði nokkrar ferðasögur og heyrði ferðasögur hinna. Það er orðið pínu langt síðan við hittumst allar svona í einum hóp, sennilega höfum við ekki allar verið saman síðan í júní.

Ég þarf líka að grípa í rassinn á sjálfri mér og kannski svara einhverjum ímeilum og svo segja einhverjar ferðasögur hér á blogginu eins og ég lofaði...

Á morgun... segir sá lati...

Það eru bara allir að blogga um San Fran í kvöld. A.m.k. Árdís og Siggi og svo náttúrulega ég, (ehm.. nema ég þurfti náttúrulega líka að taka smá "Kanar eru skrýtnir"-kast....)

Allavegana, þá er ég alveg sammála Sigga með að borgin sé vinaleg. Ég tók líka eftir Daunillu Rósinni sem Árdís talar um, frekar fyndið nafn á veitingastað. Nú sé ég eiginlega eftir því að hafa ekki borðað þar, en maður gerir náttúrulega ekki allt á einum og hálfum degi....

Jamm og jæja! Þá erum við komin heim úr fríinu, hress og endurnærð. Lífið lék við okkur í Kaliforníu, við vörðum nær sex dögum í Yosemite, þar af fjórum á göngu. Ég á varla orð til þess að lýsa fegurðinni þarna uppi í fjöllunum og við rötuðum í ýmis ævintýri. Ég segi betur frá því síðar.

Við stöldruðum líka við í San Francisco í einn og hálfan dag áður en við fórum aftur heim. Ég er svakalega skotin í San Fran. Sérstaklega kaffihúsamenningunni sem fær mann til þess að líða eins og maður sé í Evrópu, ekkert boring, sterílt Starbucks kjaftæði** þar á ferð eins og annars staðar í BNA, heldur ALVÖRU kaffihús!

Við löbbuðum borgina þvera og endilanga, enda ekki erfitt, þar sem hún er alveg pínkulítil, og borðuðum alveg hreint ljúffengan mat og nutum sólarinnar og náttúrulega þokunnar! Við enduðum svo á því að keyra úr borginni um Golden Gate brúnna, en hefðum alveg getað sleppt því af því að við sáum hana varla fyrir þokunni.

Og nú erum við komin heim, þreytt en sæl og tilbúin í slaginn, fyrir reikningshald og vísindauppgötvanir vetrarins.

** Maður hefur það oft á tilfinningunni að Bandaríkjamenn séu hræddir við að líða eins og að þeir séu að ferðast, vilji bara vera eins og þeir séu heima hjá sér og fara bara á sama kaffihúsið og veitingastaðina og heima hjá sér. Ég meina vá, fara til annarar borgar og tékka á Cheesecake Factory og Starbucks! Er í alvörunni hægt að finna leið til þess að kynnast nýrri borg minna?