Júhú! Nú er ég komin í frí!!! Ég er ekkert smá ánægð, enda er að verða komið heilt ár síðan að ég tók mér meira en stakan dag í frí frá vinnunni og náminu. Það var samt mjög næs að mæta á labbið í morgun og vinna úr gögnum, gefa frumunum smá næringu og endurtaka eina tilraun. Ég hjólaði í þvílíkri rjómablíðu, ég held að í dag sé besta veðrið sem hefur komið hér í ágúst, um 30 stiga hiti og mjög lítill loftraki.

Nú erum við hins vegar að undirbúa ferðina okkar og erum alveg á seinustu stundu eins og venjulega, en þetta reddast allt saman, eins og venjulega.

Ég er svakalega spennt fyrir gönguferðinni okkar og ég er líka mjög spennt fyrir því að koma aftur til baka eftir tíu daga. Þá verða nefnilega mýsnar mínar komnar og bara sex vikur þangað til að ég geti opinberlega byrjað á aðal-doktorsverkefninu mínu!

Ihhh! Það er svo gaman að hafa svona margt að hlakka til!

Ég var að koma heim úr síðasta tímanum í ABE prógramminu. Það er mér mikill léttir að þessu sé lokið. Þetta hefur verið mikil tímasóun og ég held ég hafi lært lítið sem ekkert. Í þeim tímum þar sem átti að þjálfa mann í að skrifa var miklum tíma varið í að kenna okkur að gera beinagrind að ritgerð, okkur var kennt að skrifa framan á umslög!!!!! Í einum tímanum var farið í það hvernig á að fá hugmyndir og síðar flokkuðum við tímarit eins og NYT, Forbes, Newsweek og fl. niður eftir því hvort þau séu fyrir almenning, fjárfesta eða stjórnendur. Einnig var farið mjög nákvæmlega í það hvernig á að gera heimlidaskrá og hvernig eigi að vitna í heimildir. Litlum tíma var varið í skriftir þangað til í síðustu vikunni, þá áttum við að skila 10 - 20 síðna ritgerð og á meðan allir voru að vinna í því á fullu var sturtað yfir okkur fullt af verkefnum. Öll þessi vitleysa var reyndar bara hjá einum kennara. Hinn kennarinn var að þjálfa framburð og talmál. Hans tímar voru sérlega skemmtilegir, sérstaklega þótti mér áhugarverðir fyrirlestrar nemenda um heimahagi og venjur. Ég öðlaðist smá innsýn í heim Kínverja og Tævana, sem mér þótti afar áhugavert, sérstaklega þar sem ég er nú ekki mjög fróður um Asíu.

Í bekknum mínum voru Kínverjar, Tævanir, Pólverji og ég. Þetta var afar góður hópur ég get ekki séð að maður hefði lifað þetta af ef svo hefið ekki verið.

Eftir rúma viku tekur alvaran við en í millitíðinni ætlum við Erna að skella okkur til Yosemite þjóðgarðsins í Kaliforníu. Það verður gaman.

Lífið er svo til alveg komið í réttar skorður eftir rafmagnsleysið á fimmtudaginn. Það var nokkuð ævintýralegt að upplifa borgina án rafmagns. Ég var að tala við Mörð í símann þegar rafmagnið fór, klukkan rúmlega fjögur á fimmtudaginn, svo að við vissum það strax að rafmagnsleysið var útbreitt. Ég fór svo bara heim þegar búið var að ganga í skugga um að allir frystar og frumuhitaskápar væru komnir á varaafl. Ég tók bara rútuna sem ég tek venjulega á milli kampusanna og það tók bara fimm mínútur. Umferðin í norðurátt var hins vegar geðveik, allir á leiðinni af Manhattan um George Washington brúnna, þannig að ég þakkaði mínum sæla fyrir að vera á suðurleið.

Ég fór svo bara heim og hlustaði á útvarpið og beið eftir Merði. Hann var nefnilega í skólanum niðri á tuttugasta og fjórða stræti og Lex og þurfti að labba heim þaðan. Það var víst alveg frábær skemmtun, því að fólkið streymdi út á göturnar, ekkert panik í gangi, fólk yfirleitt með bros á vör að búa sig andlega undir að ganga heim. Svo voru ljósmyndarar út um allt með sólheimaglott á andlitinu að taka myndir af fólkinu úti á götu.

Það var nokkuð athyglisvert að labba út á Broadway um sjöleytið, því að það svoleiðist streymdi mannfjöldinn norður eftir götunni. Allir á heimleið sömu leið og venjulega, bara ofanjarðar í stað neðan. Það var nokkuð gaman að sjá það svona svart á hvítu hversu margt fólk hreint og beint streymir um neðanjarðarlestarkerfið á þessum tíma dags.

Mörður kom svo heim um sjöleytið, sveittur en sæll. Stuttu síðar var svo barið að dyrum og Jeff, vinur Josh og Melissu stóð á ganginum. Við urðum nokkuð hissa, en hann hafði verið að flytja þennan dag og ætlaði að verja síðustu nóttunni heima hjá Josh og Melissu, en þau voru í sumarbústað.
Við buðum honum náttúrulega í mat og ég eldaði risotto úr því matarkyns sem til var á heimilinu, með höfuðljósið á enninu, á meðan strákarnir spjölluðu í stofunni. Mikið getur nú stundum borgað sig að vera með gaseldavél.

Svo sátum við fram á nótt og nutum myrkursins og spjölluðum og drukkum vín og borðuðum. Við fórum líka út um nóttina, bara til að sjá borgina myrkvaða. Það var svolítið sérstakt, tungl var nær fullt og það var hálfdraugalegt að sjá bíla keyra löturhægt um göturnar sem voru baðaðar í tunglskininu.

Ég vaknaði svo klukkan sjö við það að prentarinn okkar fór í gang, en hverfið okkar var eitt af fyrstu hverfunum sem fékk rafmagn aftur á Manhattan.

Ég fór ekki í vinnuna fyrr en á hádegi, við fórum fyrst og fengum okkur þynnkuhádegismat með Jeff, á Tom's Restaurant.
Þegar ég kom í vinnuna var mér sagt að byggingin væri lokuð og að ég mætti ekki fara inn nema að ég væri að fara að gera eitthvað svakalega mikilvægt. Ég sagði öryggisverðinum að ég væri að gera mikilvæga tilraun og hún hleypti mér inn. Þegar ég steig upp í lyftuna sagði hún við mig: "Miss, you know the building is closed, you are using the elevator at your own risk". Ég svosem yppti bara öxlum. "At whose risk do I then take it when the building is open?" hugsaði ég með mér (já, ég hugsa á ensku mestallan daginn...).

Ég varð hins vegar hissa að uppgötva að allir nema einn meðlima labbsins míns voru á svæðinu að vinna á fullu! Meira að segja yfirmaðurminn var þar. Kannski þess vegna voru allir líka að vinna, en við máttum það í raun ekki, sem segir svosem sitt um vinnumóralinn á rannsóknarstofunni. Um fimmleitið var meira að segja smá veisla sem hafði átt að vera kvöldið áður til þess að fagna útgáfu greinar í Immunity, sem er virtasta fagtímaritið í ónæmisfræðinni. Ef að öryggisverðirnir hefðu komið upp og séð okkur sötra vín og borða súkkulaðiköku þegar við máttum í raun bara vera inni í byggingunni í nokkrar mínútur, hefði allt orðið vitlaust. En svona erum við nú klikkuð, vísindamennirnir.

Í dag var svo mestallt komið í samt lag í borginni, subwayinn kominn af stað og allt. Reyndar þurfti ég aftur að þrasa til þess að komast inn í vinnunni, en það var það eina sem var ekki venjulegt.

Ég verð hins vegar að segja að ég er ekkert smá ánægð að hafa ekki verið í subway undir East River þegar rafmagnið fór.

Við skelltum okkur á Whitney safnið í gær (það heitir fullu nafni The Whitney Museum of American Art.) Tilefnið var athyglisverð sýning þar sem kallast The American Effect.

Sýningin samanstóð af verkum eftir listamenn allstaðar úr heiminum og höfðu það sameiginlegt að þemað var Ameríka. Markmiðið var held ég að skoða hvernig Ameríka hefur haft áhrif á listsköpun víðsvegar í heiminum.

Ég verð að segja það að mér finnst þetta ansi djarft framtak hjá safninu á þessum síðustu og verstu tímum bandarískrar föðurlandsástar. Verkin á safninu voru fjölbreytt og voru alveg á því að vera beinskeitt pólitísk gagnrýni á Bandaríkin út í það að vera endurspeglun af upplifun fólks af ameríska draumnum.

Mér þótti nú samt merkilegast að leiðsögumaðurinn þurfti nokkrum sinnum að vara okkur við því að fólk hafði orðið reitt og móðgast við að sjá sum verkanna á sýningunni. Ég spyr nú bara hvað sumt fólk heldur ef það fer á sýningu sem þessa og býst ekki við neinni gagnrýni eða verður móðgað og reitt við að sjá hana! Svona er nú áróðursvélin mögnuð, ha!

Bleh.. ég veit eiginlega ekki einu sinni hvar ég á að byrja, það er orðið svo langt síðan að ég bloggaði!

Allavegana, þá var nóg að gera hjá okkur í síðustu viku, svona aðallega við að setja saman IKEA húsgögn og endurskipuleggja skúffupláss og svona....

Þetta byrjaði eiginlega allt saman á þriðjudaginn, þegar við leigðum okkur bíl til þess að fara í nýju IKEA búðina í Paramus, bara 15 mínútur frá George Washington Bridge. Það gekk ekki betur en svo að við villtumst, þegar við keyrðum á röngum stað út af hraðbrautinni og hringsóluðum í tvo klukkutíma og reyndum að finna hvar við værum stödd.

Við komum því frekar seint í búðina, og drifum okkur því af stað í að ákveða hvaða kommóður og hillur yrðu fyrir valinu. Það sóttist þó nokkuð seint, því að eins og allir vita er það pínu áhlaup að komast í gegnum alla ranghala IKEA verslunar. Þess vegna var klukkan orðin tíu og kominn tími til að loka þegar við komum inn á sjálfsafgreiðslulagerinn til þess að sækja það sem við ætluðum að kaupa. Við drifum allt upp á kerruna og lagerstarfsfólkið rak á eftir okkur, pirrað yfir seinaganginum í síðustu kúnnunum. Þegar við ætluðum svo að sækja eldhúsbekk að nafni Groland, í hilluna sína, kom babb í bátinn. Það var enginn kassi eftir á gólfinu, heldur bara uppi á hillu, um einum og hálfum metra frá gólfinu. Við báðum einn lagerguttanna að hjálpa okkur að taka kassann niður, en neibbs, hann þverneitaði. Málið var að hlutir eru aðeins færðir úr hillunni niður á gólf á nóttunni þess á milli er það bannað. Þannig að borðplássið mitt fyrir eldhúsið var rétt við nefið á mér, en ég gat ekki keypt það.

Ég var frekar svekkt og vældi pínu í gaurnum um að redda þessu fyrir mig, en allt kom fyrir ekki. Hann sagði bara við mig að ég yrði að koma daginn eftir, en þá yrði búið að sækja eldhúsbekks-kassann og setja hann á gólfið, í seilingarfæri.

Ég var því frekar pirruð þegar við gengum út, vitandi það að ég þyrfti annað hvort að leigja bíl aftur eða borga helming af verði gripsins í sendingarkostnað til að fá hann sendan heim.

Daginn eftir vorum við svo eitthvað að velta því fyrir okkur hvort okkar ætti betra með að skila bílnum, en ákváðum svo bara að drífa okkur aftur inn í IKEA, áður en bílaleigan lokaði. Ég gat því aftur tekið gleði mína, með von um meira eldhússborðpláss í hjarta, þar sem við brunuðum eftir þjóðvegi 80 í áttina að Paramus.

Þegar við gengum um búðina í annað skiptið á sólarhring flugu ófáir brandarar okkar á milli um það hvað við myndum til bragðs taka ef borðið væri enn úr seilingar-/kaupfæri. En okkur grunaði ekki að þegar við kæmum á lagerinn aftur yrði ekki búið að mjaka borðinu svosem eins og einn millimetra frá þeim stað sem það lá kvöldið áður.

Við urðum því sko barasta aldeilis hlessa þegar við komum aftur að stæðu 9, hillu 24 á lagernum og komumst að því að gripurinn góði sat sem fastast á sinni hillu, fjarri nokkurri snertingu við gólfið.

Mér varð alveg hreint nóg boðið og vatt mér að lagerstjóranum með mitt væl og mínar kvartanir. En eins og við var að búast yppti hann bara öxlum og sagði mér að koma daginn eftir. Ég ætlaði nú ekki að gefa mig, en allt kom fyrir ekki, hann varð ekki að neinu gagni, þannig að ég dreif mig yfir í "customer service", þar sem ég fékk alveg dæmigerða New Yorkur kúnnaþjónustu, starfsfólkinu var svo sama um allt og alla að það reyndi ekki einu sinni að vera kurteist. Þar sem ég stóð við afgreiðsluborðið og beið eftir því að einhver myndi leysa vanda minn kom Mörður hlaupandi:

"Erna, ertu nokkuð með 20 dollara á þér?" Ég varð frekar hissa og bað hann að koma og bíða með mér, en hann neitaði: "Ég er sko búin að redda þessu, þetta er komið, mig vantar bara 20 dollara". Þá höfðu málin æxlast þannig að hann mútaði gaurnum sem hafði afgreitt okkur kvöldið áður til þess að ná borðinu niður úr hillu, og hann fékk tvo kollega sína í lið með sér, annan til þess að standa vörð, ef yfirmaðurinn kæmi aðvífandi, og hinn til þess að hjálpa við að ná borðinu niður.

Mörður þurfti svo að koma peningnum til gaursins án þess að nokkur sæi og krumpaði tuttugu dollara seðil saman í lófann á sér og tók í höndina á lagergaurnum, til þess að þakka honum fyrir "frábæra þjónustu". Við drifum okkur svo út með nýja húsgagnið okkar, eins hratt og við mögulega gátum, svona hálfstressuð yfir að verða staðin að verki fyrir ólöglegar mútugreiðslur.

Núna erum við búin að lakka gripinn og nota hann við eldamennskuna og erum alveg hæstánægð, þó manni líði svona næstum því eins og að hafa stolið húsgagninu, þrátt fyrir að hafa borgað tíu prósent hærra verð en aðrir kúnnar IKEA.

Æji, hvað ég er nú orðin eitthvað löt við að skrifa hér. Meira aumingjabloggið þessa dagana.

Annars er bara allt í góðu. Við hjónin skruppum saman út að hlaupa í gær og uppgötvuðum fljótt að það er kannski ekki auðveldast í heimi að hlaupa í 85% loftraka, þó að ekki sé sólskin. Hreint eins og að hlaupa í gufubaði. Það "skemmtilega" er að svitinn gufar varla af manni, þannig að maður lítur út fyrir að hafa verið að æfa geðbilað vegna þess að fötin manns verða alveg gegnblaut af svita.

Mörður er farinn í skólann núna og ég er alveg að fara, rétt svona að undirbúa mig fyrir kvöldið, því að við ætlum að leigja bíl og fara í IKEA að kaupa meira skápapláss svo að ég þurfi ekki að geyma peysurnar mínar ofaná kommóðunni og svo að Mörður fái pláss fyrir skólabækurnar... Og svo síðast en ekki síst, þá erum við að fara að kaupa meira borðpláss fyrir eldhúsið. Jeij... þá getur maður kannski farið að elda eitthvað alminnilegt!

Jæja, vinnan bíður..

Helgin var stórfín hjá okkur, þrátt fyrir að í dag sé bara venjulegur mánudagur hér í New York.

Á föstudagskvöldið ákváðum við að vera pínu flott á því og skella okkur á uppáhalds veitingastaðinn okkar hér í nágrenninu, hinn tyrkneska Turquas, og við urðum ekki fyrir vonbrigðum. Maturinn þar er alltaf jafngóður og stemningin frábær.

Á laugardaginn fórum við svo með Adelene og Neemu á kajak í Delaware ánni. Veðurspáin var frekar slöpp, rigning og læti, en við ákváðum að taka sjensinn og skella okkur. Við urðum ekki fyrir vonbrigðum, því að þegar við komum á staðinn var komið glaðasólskin og það var mjög þægilegt í hitanum að róa í köldu vatninu og fá gusurnar af árunum yfir sig. Við rérum sem leið lá átta mílur niður ána, fengum okkur sundsprett og borðuðum nestið okkar á miðri leið, en nutum þess annars bara að vera úti í náttúrunni.

Í gær skelltum við Mörður okkur svo á útsölu hjá North Face búðinni hér og urðum ekki fyrir vonbrigðum. Í gærkvöld bauð Adelene svo í ljúffengan Fresh Direct kvöldverð og við komum heim afvelta af seddu eftir að hafa gætt okkur á laxi, kjúklingapasta og ostaköku í eftirrétt og skolað þessu öllu niður með hvítvíni frá Long Island.

En nú er málið bara að drífa sig í vinnunna og koma vísindunum í gang aftur....

Þetta var stuttur dagur í dag. Einn fyrirlestur um upplýsingasamfélagið, efni fyrirlestrarins verður notað í umræðum í næstu viku. Tók því rólega niðri í bæ eftir tímann fór í eina búð og fékk mér kaffi á Union Square og skoðaði ferskmetið sem selt er á útimarkaðnum meðan ég sötraði kaffið.