Mér var að berast svokallaður skúbbauki. Það er mynd sem ýtir undir skúbbið í síðustu færslu. Siggi vinur okkar tók þessa snilldarmynd á laugardaginn. Er ekki bara fögur sjón að sjá þá Ragga Kjartans og Jón Gnarr sitja og baða sig í sólinni í Central Park, umvafna fögrum fllóðum?

Myndin er líka hér. Gawd, þetta er náttúrulega ekki hægt sko, ég er að verða svona hverjir voru hvar bloggari...

Úúúú.. ég er svo mikil pæja. Við skvísurnar skelltum okkur í fótsnyrtingu áðan. Það er barasta ekki hægt að vera á ósnyrtum tásunum í sandölum alla daga alveg hreint. Ég held að fæturnir á mér hafi aldrei verið jafnmjúkir og ég er með flottasta blórauða naglalakk í heimi á tánöglunum =)

Vá! Ég er búin að skemmta mér svo vel um helgina að það er engu lagi líkt. Þvílíkt gott að þurfa ekki að hugsa um próf og svoleiðis!

Á föstudaginn fórum við stelpurnar á tónleika í Carnegie Hall, að sjá sjálfan meistara Dave Brubeck. Það var alveg frábært, ótrúlegt að sjá manninn, hann gat varla gengið um sviðið og talaði mjög hægt, en spilaði eins og engill! Það var líka svo gaman að koma í Carnegie Hall, maður hefur svo oft heyrt um þann stað, enda kölluð "The Musical Heart of New York City".

Á laugardagsmorgun fór ég svo í vinnuna en hitti vinkonur mínar seinnipartinn og við fórum á Summer Stage, þar sem þemað var íslensk tónlist og Steindór Andersen kvað rímur og hljómsveitirnar Trabant, Apparat-Organ og Singapore Slings spiluðu við góðar undirtektir viðstaddra. Raggi Kjartans fór hreinlega á kostum, hann var svo fyndinn! Og ég var svakalega hrifin af Apparat-Organ. Gaman að sjá svona hvað er að gerast heima fyrst að maður er hér í útlegð! Með frægara fólki sem var á staðnum var Jón nokkur sem kenndur hefur við Gnarr. Spurningin sem nú brennur á allra vörum er hvort að hann búi í New York og hvort hann sé að meika það í standup bissnissnum hér! Hahaha.. nú er maður búinn að koma af stað slúðir kannski.... Svona erum við Íslendingar, með nefið í hvers manns koppi...

Það frábærasta var að stelpurnar tóku þátt í happdrætti á tónleikunum og unnu ferð til Íslands á Icelandic Airwaves í haust. Það var ekkert smá frábært, því að þær eru báðar búnar að vera að tala endalaust um hvað þær langi mikið til þess að koma til Íslands og sú þeirra sem átti vinningsmiðann var reyndar svo æst að hún keypti þrjá happdrættismiða, sem greinilega borgaði sig! Ég er svo spennt að þær séu að fara til Íslands í haust. Verst að október er ekki alveg á lundatíma, þær langar svo að smakka lunda!

Eftir tónleikana elduðum við okkur svo góðan sumarmat til að kæla okkur niður eftir hita dagsins og ég fór bara snemma í háttinn til þess að geta mætt snemma í vinnuna í dag, sem ég og gerði.

Eftir vinnu fórum við svo aftur í Central Park á Summer Stage, því að í þetta skiptið var þemað Kanadískt, en Adelene er þaðan, þannig að við drifum okkur. Það var nokkuð traust mússík í gangi þar og veðrið alveg með eindæmum, þannig að það var alveg frábært þar. Og svo komum við aftur hingað heim til mín og gerðum kalt pastasalat og suðum maískólfa. Þvílík æðisleg sumarmáltíð og frábær lokapunktur góðrar helgi.

Reyndar gerðum við einn hlut enn, við tjölduðum gamla tjaldinu hans Marðar í stofunni til þess að meta hverra viðgerða það þyrfti, en við erum að fara í útilegu um þarnæstu helgi, þannig að ég ætla að láta gera við tjaldið áður. Nokkrar vinkonur mínar hér eru einskonar "tjaldmeyjar", þ.e. þær hafa aldrei sofið í tjaldi, komnar hátt á þrítugsaldurinn. Það er náttúrulega ekki hægt, að þær hafi ekki sofið í tjaldi, þannig að við erum búnar að vera að plana útileguhelgi á norðurströnd Long Island. Það vill reyndar líka svo heppilega til að nálægt tjaldsvæðinu eru vínekrur og vínbú (eða hvað maður nú kallar wineries á íslensku), þannig að það stefnir allt í nokkuð skemmtilega helgi með útilegu, gönguferðum og vínsmökkun. Ihh.. (segi ég bara svona eins og Vala), hvor jeg bara glæder mig...

Bloggið er í klessu. Það er eitthvað bilað einhvers staðar, því að alltaf þegar ég skrifa færslu, þá hverfur spássían hér til hægri og ég þarf að gera "rebuild". En það er hætt að virka og nú kemur bara hluti spássíunnar fram eftir "rebuild". Fúlt. Þetta er reyndar í fyrsta skipti sem MT klikkar eitthvað, og ég er reyndar ekki viss um að þetta sé heldur MT að kenna...

Hérna, sko, ég var að reyna að skilgreina tjokkó fyrir amerísku vinkonum mínum, en var bara ekki alveg viss sjálf hver skilgreiningin væri. Fyrir mér er þetta svona meira bara tilfinningin... Getur einhver hjálpað mér? Komment á ensku vel þegin, því þá geta þær bara lesið þetta beint.

Eitt er samt víst. Nick Cave er ekki tjokkó, nei. Nick Cave er svalur.

Það er sko aldrei neinn meðalvegur í nokkrum hlut hér í þessari borg! Fyrir viku síðan var kalt og rigning og svo frá og með mánudegi skall á sumar, eða kannski frekar bara SUMAR! Grillhiti á hverjum degi. Það er reyndar bara alveg ágætt. Betra en rigning á hverjum degi alla vegana. Reyndar pínu erfitt að fara út að hlaupa í þrjátíu og fimm stiga hita, en það venst......

Nick Cave er svalur.
Nick Cave er klikk.
Nick Cave er kreisí.
Nick Cave rúlar.
Nick Cave er svakalegur.
Nick Cave er ýkt góður performer.
Nick Cave er nett geðbilaður.
Nick Cave er.
Nick Cave.
Nick Cave RÚLAR!

Tónleikarnir voru semsagt magnaðir, maður, magnaðir. Tveggja klukkutíma geðbiluð keyrsla. Ég er enn að ná mér niður!

Það var ljúft að þurfa ekki að fara heim að lesa beint eftir vinnu í dag. Í staðinn fór ég bara heim og hringdi í manninn minn sem var að labba heim í góða veðrinu. Bara að hann hefði nú verið að labba heim til mín....

Annars er frá litlu að segja. Ég heimsótti gymmið og svona, tók þrekstigann í gegn, svona til þess að æfa mig fyrir gönguferð í sumarfríinu okkar Marðar.

Annars má ég til með að benda á Marðarteljarann hér á spássíunni. Hann er með fegurra móti í dag!

Ahh.. var að vakna, leyfði sjálfri mér að sofa út í dag svona einu sinni.
Það var stuð í gær, við stelpurnar hittumst hér heima hjá mér og drukkum martinis og borðuðum osta og ólífur og svo fórum við niður á 82 og Amsterdam og borðuðum tíbetanskan mat. Namminamm!

En nú má ég ekki lengur vera að neinu hangsi, framundan er þriggja til fjögurra ára vinna, án nokkurra raunverulegra áfanga, nema vonandi þegar ég birti vinnuna mína í vísindatímaritum. Þannig að nú er að duga eða drepast og virkilega framkvæma allar tilraunirnar sem ég stakk upp á í gær......

Sólin skín í heiði og þetta er yndislegur dagur. En, má ekki vera að því að blogga, þarf að mæta á labbið og bretta upp ermarnar.....

Ég ætti nú kannski ekki að vera að blogga svona tveimur tímum fyrir gæðaprófið, en hvað get ég svosem annað gert? Frekari ítroðsla breytir sennilega engu núna!

Það er alveg yndislegur dagur hér á Manhattan. Tuttugu og þriggja stiga hiti og fer vaxandi, varla ský á himni, bara sumar og sól. Frábær dagur til próftöku =)

Ég er að hugsa um að lauma mér út á tröppur í svosem eins og hálftíma og lesa pínu um myndun hársekkja....

Já, það er ekki laust við að ég sé svolítið stressuð núna. Varði deginum í að leita að fleiri gögnum um hársekkstjáningu á prótíninu mínu. Við hittumst svo stelpurnar hér heima hjá mér og við pöntuðum okkur mat og ég æfði fyrirlesturinn minn aftur. Það gekk reyndar ekki alveg eins vel smurt og á föstudaginn, enda var ég búin að drekka nokkur hvítvínsglös fyrir þá æfingu.

Ég hef nú bara nokkuð góða tilfinningu fyrir þessu á morgun, en við sjáum bara til. Ef allt gengur vel hittumst við stelpurnar hér um kvoldið og hristum saman nokkra kokkteila og förum svo út að borða á tíbetanskan veitingastað. Það verður áreiðanlega stuð, ég hef ekki borðað Momos síðan ég var í Nepal forðum daga, þegar ég var enn ung og óhrukkótt.

Ahhhhh.... Það var sko ekkert leiðinlegt að vakna í morgun við dyrabjölluna og fá rósir í fangið í tilefni brúðkaupsafmælis okkar Marðar!

Nú erum við búin að vera gift í tvö ár. Það er reyndar pínu sorglegt að fjórðungi þess tíma höfum við varið í sitt hvoru landinu, en það stendur allt til bóta!

Æji, það er einhver svakalegur blús í gangi í dag. Svaf allt of lengi, sennilega af því að ég er eitthvað hálflasin. Fór í klippingu og í vinnuna í hellidembu og er núna alveg hreint gersamlega búin á því, mig svimar og ég er með beinverki. Svo er alveghreint skítaveður á þessum lengsta degi ársins og þrumur og eldingar og læti. Ég ætti að vera að læra fyrir prófið á mánudaginn, en ég bara orka það ekki... Vona bara að ég verði orðin hress á morgun.

Ég væri sko alveg til í að vera með manninum mínum í útskriftarveislu hjá honum Arnari núna í staðinn fyrir að sitja hér í indie stemningu............. =(

Vá, ég fattaði ekki hvað ég var þreytt eftir vikuna fyrr en ég vaknaði í dag, klukkan tvö! Eftir þrettán tíma svefn! Ég var reyndar mjög þreytt og eitthvað tussuleg í gær. En í dag er öldin önnur, mín á leiðinni í klippingu og svona!

Öllu er nú hægt að ljúga að heiminum! Þessi maður er bara svo heimskur að hann fattar ekki að restin af heiminum er búin að fá NÓG! Hvað ætli komi næst?

Ensk tunga er ekki vinkona mín í dag. Ég ætti kannski bara að ganga í klúbbinn með honum Bush kallinum...

Jæja, 70 skyggnur komnar í Power Point og allt að verða klappað og klárt. Helginni mun ég sennilega verja í örvæntingarfullum yfirlestri greina sem ég er búin að vera á leiðinni að lesa í svona tvo mánuði.

Djííses og ég fann þrjár innsláttarvillur í ritgerðinni í dag. Það stressaði mig pínu upp. Kannski bara ágætt, því að ég á bara eftir að setja inn eina mynd og þá er fyrirlesturinn tilbúinn og bara æfingar framundan.

Annað kvöld verður generalprufa þar sem stelpurnar ætla að hlusta á mig blaðra og svo ætlum við að elda góðan mat og svona, og sulla í okkur nokkrum kokkteilum.

Jæja, dreif mig snemma heim, svona til þess að reyna að stressa mig aðeins upp fyrir þetta blessaða próf.

Ég held að vandamálið sé að ég get bara ekki tekið þetta nógu alvarlega. Fyrir mér er tilgangnum að mestu náð nú þegar. Ég er búin að kynna mér litteratúrinn á bak við verkefnið mitt og semja rannsóknartillöguna. Skemmtilegasti hlutinn er búinn, þ.e. að breinstorma og setja fram tilgátur og svo lesa mér til um tilraunirnar sem ég gæti gert til þess að sanna/afsanna tilgáturnar. Restin er bara föndur. Búa til fyrirlestur og æfa hann nokkrum sinnum til þess að vera nú nógu fjandi örugg með mig á mánudaginn.

Reyndar hlakka ég til að sjá hvaða tillögur Angela og Amer koma með á mánudaginn. Hvað þeim finnst að ég ætti að gera og svona. Það er eiginlega það sem mótíverar mig til þess að setjast niður núna og gera blessaða fyrirlesturinn.

Í kvöldmatinn hjá mér í kvöld var ís og edamame. Ég eeeelska edamame. Það eru sumsagt sojabaunir sem eru ennþá í baunabelgnum. Maður sýður þær í þrjár mínútur, hellir af þeim vatninu og saltar aðeins. Og svo borðar maður þær með því að stinga belgnum upp í sig og kreista baunirnar út með tönnunum. Edamame eru til dæmis vinsælar sem bjórsnakk í Japan, en það voru japanskir veitingastaðir sem kyinntu baunina fyrst fyrir Ameríku.

Ís er líka góður.

Ég náði að vinna smá í presentasjóninni minni í kvöld. Mest svona bara að skipuleggja hvað ég ætlaði að segja og hvar, en það er samt aðalmálið. Hitt er svo bara eftirleikur. Ég hef það á tilfinningunni að ég vinni aðeins minna en venjulega á labbinu næstu daga, þar sem ég þarf að koma mér í gírinn.

Hmmm... það er ýmislegt um að velja núna:

Að blogga þunglyndislega um það hvað ég nenni ekki að búa til fyrilestur eftir 12 tíma vinnudag.

Að tjatta á Emmessenn í allt kvöld.

Horfa á heimska sjónvarpið hér í Amríku.

Sitja og horfa út í loftið og vorkenna sjálfri mér fyrir að vera vesall doktorsnemi á barmi gæðaprófs...

Skoða öll blogg á internetinu.

Drepa kakkalakkan sem er inni í eldhúsi að borða brauðið mitt (djók, ég hélt að það væri eitthvað lifandi þar inni, en þá var það bara skrjáf í poka sem ég var nýbúin að kuðla svona saman, þið vitið).

Fara að sofa (það virðist eiginlega vera mest spennandi kosturinn í stöðunni þó að klukkan sé bara hálfníu).

Kræst! Ég sit hér í sófanum og þykist vera að útbúa fyrirlesturinn minn í powerpoint. Ég er náttúrúlega með kveikt á sjónvarpinu til þess að dreifa huganum aðeins....

Allavegana, þá var þáttur í gangi áðan um fólk sem að fær fyrirtæki til þess að sponsora brúðkaupið sitt. Manni finnst mikið dæmi gert úr brúðkaupum heima á Íslandi og oft finnst mér nóg um kapphlaupið og steríjótýperinguna sem fylgja þeim. En maður hefur ekki séð neitt fyrr en maður sér fólk undirbúa brúðkaup hér í Ameríkunni. Sko, það fer eftir árstíð hvernig brúðarmeyjakjólarnir eiga að vera á litin, það verða allir hneykslaðir ef brúðarmeyjarnar eru í dökkrauðu í júni, því það vita jú allir að þeir eiga að vera í pastel litum þá sko..... Dökkrautt er fyrir desemberbrúðkaup. Og svo framvegis.

Konur hér láta bjóða sér að bíða með andan í hálsinu þar til kærastinn biður þeirra á hefðbundinn hátt og gefur þeim grjóthnullung á hring, og auðvitað biður hann föðurinn líka um hönd dótturinnar. Allt mjög gamaldags og hefðbundið. Undirbúningurinn tekur oft tvö ár, enda ekki ráð nema í tíma sé tekið ef allt á að vera FULLKOMIÐ. Það er eins og brúðkaup hér snúist um servíetturnar og blómaskreytingarnar, ekki heitin sem verið er að strengja.

Og nú keyrði um þverbak. Til þess að fólk þurfi nú örugglega ekkert að spara við sig í brúkaupshaldi, þá er það alltaf að verða algengara að fólk fái fyrirtæki til þess að sponsora brúðkaupið og hengi í staðinn upp auglýsingar í veislusalnum og búi til stuttermaboli með auglýsingum handa brúðkaupsgestum.

En ótrúlega rómantískt!

Undanfarnir dagar eru búnir að vera stórskemmtilegir. Ég skilaði ritgerðinni minni til prófnefndarmeðlima á föstudaginn og tjillaði eiginlega bara það sem eftir lifði dags. Fór á bjórkvöld og svo fórum við stelpurnar niður í bæ og fengum okkur alvöru pitsur, svona ekta ítalskar, og sötruðum bjór með. Við kíktum líka í svona kynlífshjálpartækjabúð því að ein okkar var að gæsa systur sína í gær og keypti handa henni tippapela til að fylla af áfengi og tippasleikjó fyrir allar stelpurnar í partýinu. Ég endaði svo heima hjá Adelene, þar sem við drukkum dirty martinis og spjölluðum fram á nótt.

Í gær morgun drifum við okkur svo allar út úr bænum, til Fire Island, sem er reyndar mest þekkt fyrir að vera einhvers konar sambland af hommanýlendu og sumarbústaðalandi fyrir ríka borgarbúa. Förinni var heitið í sokkna skóginn. Við vörðum deginum við að labba í flæðarmálinu á ströndinni og busla í köldum sjónum og ganga í skóginum. Adelene gerði alveg frábært nesti handa okkur öllum sem við borðuðum á bekk í hinum sokkna skógi og svo fórum við á ströndina og sofnuðum þar í tvo tíma. Sem betur fer var sólin ekki mjög sterk vegna misturs, því að þá hefði sennilega þurft að skafa mig upp af ströndinni. Eftir meira busl í sjónum og göngutúr á ströndinni tókum við ferjuna til baka og fengum okkur ís, rétt í þann mund er það skall á þrumuveður. Það var frekar fyndið að borða ís úti í rigningu, en það var bara ekki hægt annað en að fá sér ís eftir dag á ströndinni.

Heimförin sóttist seint, það var þung umferð aftur í bæinn, en það gerði lítið til í svona góðum félagsskap. Þegar við komum aftur heim pöntuðum við okkur teikát og svo fór ég bara heim og horfði á vídejó í fyrsta skipti í hálft ár eða eitthvað, ég var svo búin á því.

Í dag er svo nýr og betri dagur og ég er að undirbúa fyrirlesturinn fyrir prófið mitt. Ég hlakka svo til þegar prófið verður búið og ég get farið að einbeita mér að öðrum hlutum.

Haldið þið ekki að ég sé enn bara að lufsast hérna heima hjá mér og klukkan er að verða ellefu.

Ég planaði nær enga labbvinnu í dag af því að ég ætla að skila inn ritgerðinni minni. Hins vegar á ég bara eftir að setja inn eina mynd, þannig að ég ákvað að sofa bara út...... næææs. Stundum fær maður að njóta þess að vera enn nemi.

Ég er ekkert smá ánægð með ritgerðina mína. Ég var sennilega óþarflega lengi að skrifa hana, en það tengist nú líka því að hún var unnin svona í hjáverkum með 60 stunda vinnuviku. En alla vegana, ég fékk hugmynd að verkefni frá prófessornum mínum og nú er ég búin að vinna stóran hluta af hugmyndavinnunni fyrir doktorsverkefnið mitt. Ég er búin að leggjast undir feld og íhuga vel utanaðkomandi þætti og setja á svið lítið leiksvið fyrir verkefnið. Ég er búin að setja fram nokkrar vel ígrundaðar tilgátur og skrifa um allar þær leiðir sem ég ætla að fara til þess að prófa tilgáturnar. Það er í raun meginþorri ritgerðarinnar. Þetta er ekkert smá sniðugt kerfi að láta mann skrifa svona ritgerð í stað þess að henda manni bara inn á labb og láta mann byrja að vinna undir svaka pressu án þess að vera búinn að hugsa almennilega hvert vinnan gæti leitt mann.

Svo er bara að sjá hvort að nefndin mín sé sammála mér og telji verkefnið fýsilegt!

.......þrumur og eldingar. Ég sit hér í myrkri stofunni og legg lokahönd á rannsóknartillöguna mína og hlusta á þrumurnar dynja og sé eldingarnar leiftra í kringum mig. Er til betri eða dramatískari undirleikur við það reka smiðshöggið á meistarastykki eins og: "The role of Blimp-1 expression in mammalian epidermis"? Ég vona bara að það verði ekki þrumuveður þegar ég ver tillöguna fyrir Amer og Angelu!

....sem finnst fyrsta lagið á nyja Placebo diskinum, Bulletproof Cupid vera ýkt Metalliculegt. Ég fæ ýkt "And justice for all" flashback í hvert skipti sem hlusta á diskinn, verst hvað lagið er stutt! (Og svo er eina leiðinlega lagið á diskinum, English Summer Rain beint á eftir því).

Eh... ég veit, ég hef líka lýst því yfir að mér finnist þeir vera undir áhrifum frá Strokes. Þetta er fínn diskur, kannski aðeins of poppaður fyrir minn smekk, nema náttúrulega Metallica og Strokeslögin á honum!

Síðan Már skrifaði lífsstílsfærsluna sína um daginn hef ég verið að hugsa málin. Svo var Svavar líka með svo skemmtilega pælingu í morgun (Kann ekki að linka beint á síðuna hans, en þetta er pælingin um að fólk eigi nú bara að gera það í lífinu sem það langar í alvörunni til að gera).

Ég er eiginlega á því að eitt af því sem mér finnst skemmtilegast við að búa hér í New York sé hinn mínímalíski lífsstíll sem því fylgir, eða kannski blöndunni af því að vera stúdent og búa á Manhattan. Mér finnst það alveg frábært að búa á stað sem gerir best er að eiga sem minnst. Við leigjum litla og ótrúlega krúttlega íbúð hér, langt undir kostnaðarverði. Það er kannski ekki auðvelt að borga leiguna hér ein en fyrir tvo er það mjög þægilegt. Þannig að við sleppum alveg við það að pæla í einhverjum íbúðarkaupum, sparnaðurinn sem af því hlytist myndi falla alveg í skuggann á því að við myndum sennilega ekki búa á næstum því eins góðum stað og þar að auki er svo þægilegt að eiga ekki húsnæðið sem maður býr í. Húsvörðurinn kemur bara og fixar það sem þarf, manni alveg að kostnaðarlausu!
Þar að auki þarf maður ekki að eiga bíl ef maður býr hér. Mér finnst það líka alveg gasalegur lúxus. Að hoppa bara á hjólið eða taka subway hvert sem ferðinni er heitið. Engar bílaviðgerðir, engin leit að bílastæði, engin tryggingagjöld. Ahhhh... næs.
Og svo náttúrulega ef maður býr í svona lítilli íbúð er maður ekkert að sanka eins miklu af óþarfa dóti að sér eins og annars. Það er kannski bara blessun að það fylgi aldrei geymsla með íbúðum hér!
Í staðinn fer peningurinn kannski frekar í að panta mat eða fara út að borða með vinum og svona. Gera eitthvað í staðinn fyrir að eignast hluti.

Ég fæ þvílíkt kikk út úr svona nægjusemi. Í staðinn fyrir að vera heima á Íslandi að vinna í 9-5 vinnu við einhverja tölvu, eða vinna við einhverja svona "technician" vinnu eins og ég var að gera í ÍE, sem myndi náttúrulega gefa mun meira í aðra hönd, þá er ég núna að gera það sem mig hefur alltaf langað til þess að gera. Vinna sem vísindamaður. Gera tilraunir. Ohh... það er æðislegt. Að hugsa upp tilraun og framkvæma hana svo. Setja fram tilgátu og prófa hana. Fyrir mér er það mun meira virði en peningar eða dauðir hlutir.

Jæja, er að fara að hjóla í vinnuna í 20 stiga hita og sól.. nææææsss! Hef ekki mikið að segja, var á labbinu í 12 tíma í gær. Við föttuðum seint um daginn að ein músanna var veik, þannig að við þurftum að kryfja hana og tékka á því hvort að miltað væri stækkað og svona.

Mér tókst að ganga fram af stelpunni sem ég er að vinna með. Við vorum að skoða innyflin í músinni og við þurftum að finna á henni eistun, því að við höfðum fundið skrítinn vöxt neðarlega í kviðholinu á henni og vorum ekki vissar um hvort að þetta væri æxli eða óniðurgengið eista. Ég sagði henni að ég hefði ekki hugmynd um hvernig músareistu litu út, einu eistun sem ég hefði séð væru soðin lambaeistu sem að fólk í mínu landi legði sér til munns. Henni bauð svo við að hún gat ekki einu sinni horft framan í mig. Hún veit ekki af hverju hún er að missa. Súrsaðir hrútspungar, namm!

Ég fór ásamt pabba í gær í veiði á Úlfljótsvatn. Fyrst reyndi ég fyrir mér við hólmann gegnt Steingrímsstöð og á svæðinu á milli Steingrímsstöðvar og hólmans. Á sama tíma kastaði pabbi í Sogs útfallið í vatnið. Það gekk lítið sem ekkert, kallinn fékk einn titt. Ég gekk síðan aðeins upp með Soginu og stalst til að kasta nokkur köst þar, svæðið er bara svo veiðilegt. Þar að auki eru til svo margar sögur af risaurriðum sem hafa verið veiddir þarna og ég lét mig dreyma í nokkrar mínútur.

Síðan ókum við niður í Borgarvík og veiddum út af veiðitanga (Nafnið alla vega til kynna að þarna sé sniðugt að veiða) og pabbi fékk þrjá og ég engann. Sem sagt 4 - 0 fyrir kallinum og engar góðar afsakanir hjá mér.

Fresh direct eru búnir að færa út kvíarnar! Júhú! Nú er sko gaman! Loksins er þjónustan komin í hverfið mitt.

Fresh direct er sko matvörubúð á netinu. Maður loggar sig bara inn, pantar matvörur og fær þær sendar heim. Nææææsss. Það besta er að maður fær 40 dollara start, sem maður þarf ekki að borga af ferskum matvælum. Þannig að nú erum við stelpurnar búnar að plana að skiptast á að panta mat og halda veislur, þar sem við eldum ljúffengar máltíðir handa hvor annarri!

Ég elska að búa á Manhattan. Hvergi annars staðar væri þetta mögulegt. Þetta hefur verið reynt víða um heim, en ekki gengið upp. Hér er fólk hins vegar mjög vant því að fá mat sendan heim endalaust, og þegar maður fer í búðina þá lætur maður hvort sem er senda vörurnar heim, því að það er vonlaust að rogast með allan matinn blokk eftir blokk. Nú sleppur maður hins vegar við inkaupakerrubrjálæðið og biðraðirnar og pantar bara af netinu.

Ég held nú samt að ég geri þetta ekki alltaf, það er einhvern veginn ekkert sem jafnast á við að fara á grænmetismarkaðinn og velja af kostgæfni grænmetið í matinn sinn, en fyrir upptekið fólk er þetta alveg frábær þjónusta. Þegar maður er búinn að vinna langt fram á kvöld dag eftir dag og ísskápurinn er tómur er bara svoooo þægilegt að fá matinn sendan heim!

Jæja, ekki vöknaði ég neitt í dag.
Ég var svakalega dugleg að vinna við ritgerðina mína og núna á ég bara eftir að lesa smá og bæta við einni tilraun, ráðfæra mig við sérfræðinga í hársekkjaþroskun (ég er ekki að grínast), setja inn þrjár myndir og þá er þetta komið. Ég held ég afhendi ritgerðina á föstudaginn, en nú eru tvær vikur í prófið. Oh... það verður svo gott þegar það verður búið =)

Það var sko engin útihátíð um helgina eins og ég talaði um. Hátíðarhaldarar klikkuðu á að redda skemmtanaleyfi og allt heila klabbið var fært inn á Giants Stadium (í New Jersey, sem er náttúrulega hneyksli út af fyrir sig), þannig að við nenntum ekki að standa þar í rigningunni. Sé bara Radiohead síðar. Fúlt samt.

Veðurspáin er loksins eitthvað að taka við sér. (Mér finnst reyndar kósí að hafa svona pínu hlýtt og dumbungslegt eins og í dag....), en það á að vera sól í nokkra daga, þannig að það verður sko hjólað á stuttbuxunum í vinnuna á morgun =)

Ég hjólaði í vinnuna í dag í alveg hreint ausandi rigningu. Algeru syndaflóði. Það lá við að ég þyrfti að synda með hjólið á köflum... neii.. kannski ekki alveg, en samt. Það er eitthvað alveg frábært við að hjóla í svona dembu. Að skvetta vatninu allt í kringum sig, fara vísvitandi í dýpstu pollana og finna gusurnar ganga yfir sig. Ég held að fimmára stelpan í mér komi fram við þessi tækifæri.
Kosturinn við vatn er líka að það hefur þann eiginleika að þorna bara, þannig að á meðan afgangur borgarbúa bölvuðu rigningunni, greip ég tækifærið og skvetti svolítið í kringum mig.

Vinnufélagarnir hristu hausinn, þeim finnst ég pínu skrítin held ég. En til hvers að láta alltaf veðrið koma í veg fyrir góða skemmtun?

Ég fór út að hlaupa áðan. Það var frábært, svona seinni partinn, sólin að lækka á lofti 25 gráðu hiti og huggulegheit. Ég hljóp niður að Hudson ánni og það var eitthvað svo frábært andrúmsloft. Fólk á línuskautum og hjólandi og dæs.. ástfangin pör sem sátu á gömlum bryggjusteinum og drukku rauðvín... ég er vægast sagt orðin mjög leið á grasekkjudómnum.

Ég kom heim og gerði teygjur í stofunni og setti geisladisk í spilarann, án þess að sjá hvaða diskur það væri. Það var mjög viðeigandi, því það var angurvær útgáfa Miles Davis á Porgy and Bess. Það færðist yfir mig einhver friður þar sem ég sat í rökkrinu, andaði að mér sumarlyktinni og hlustaði á Summertime.

Var að koma heim frá Adelene. Elduðum frábæran mat og skemmtum okkur konunglega. Ég hef svosem ekkert meira að segja.

Nema að tölvan mín er óþekk. Ég kemst ekki inn á Blogger, blogspot blogg, bravenet síður og tripod síður. Nettengingin er ekki málið þar sem Josh og Melissa komast inn á þessar síður. Tölvan mín er bara í verkfalli eða eitthvað. Skrítið samt að komast bara inn á sumar síður en ekki aðrar!

Vá, nú hefði borgað sig að eiga gemsa. Þetta er svona í þriðja skiptið á ævinni sem þessi hugsun flýgur í gegnum huga mér. Maður endar kannski á því að fá sér svoleiðis einhvern tíman á ævinni, mig hefur bara aldrei langað til þess eiginlega....

Ég var nefnilega búin að mæla mér mót við vinkonu mína niðri í Scandinavia House, en þar var live jazz í gangi. Ég fór því niðreftir, en hún komst svo ekki úr vinnunni og hafði enga leið til þess að hafa samband.

Jassinn var fínn. Ég var líka ein á ferð og lenti í þvílíkum viðreynslum að ég þurfti þvílíkt að berja af mér karlpeninginn. Pikkupplína dagsins var: "So, are you from Denmark?" En það var bara gaman, þeir voru nefnilega allir kurteisir og bara gaman að spjalla.... Intellektjúal lið sem mætir svona á skandinavískan djass.

En nú er ég komin heim, hlusta á nágrannan minn hana Melissu spila á eitthvert blásturshljóðfæri á meðan regnið bylur á gluggunum, eldingarnar blossa og þrumurnar dynja. Kósí....

Þegar ég segi fólki hér frá því að við Íslendingar leggjum okkur lunda til munns, fæ ég oft mjög blendin viðbrögð. Fólk vill ekki alveg vera dónalegt og segja að maður sé grimmur villimaður, en flestir segja nú samt: "But they're so pretty!". Þegar fólk jafnar sig á fyrsta sjokkinu er næsta spurning yfirleitt: En hvað gerið þið við afganginn af fuglinum? Það er eins og fólk sjái mann fyrir sér með lunda á diskinum rífandi gogginn af, hamflettandi fuglgreyið, tætandi í sig blóðugt kjötið. Ég held samt að þessi spurning sé sprottin af þeim rótum að fólk er forvitið um hvað verður um fallega lundagogginn.

Í dag var ég á kaffihúsi með stelpum sem ég hafði aldrei hitt áður og allt í einu vorum við farnar að tala um lundaát. Ein þeirra lýsti því yfir að hana langaði í lundagogg, til þess að setja í hálsfesti. Nú, eða kannski bara búa til hatt úr lundagoggum. Þetta fannst henni alger snilld!

Við byrjuðum svona að velta því fyrir okkur hvort að ég gæti gabbað Mörð til þess að koma með frosna lunda í farteskinu í haust til þess að halda lundaveislu, en við hurfum mjög fljótt frá þeirri hugmynd þegar ég tjáði þeim að tveir til þrír lundar væri venjulegur skammtur á mann og það væru örugglega tíu til fimmtán manns sem ég myndi bjóða í lundaveislu. Það væri nú frekar fyndin sjón ef Mörður yrði tekinn í tollinum á JFK með fimmtíu lunda í farteskinu!

Ég var eitt sinn að kenna ónefndum ungum manni stærðfræði, daginn fyrir próf. Klukkan hálf tíu lítur hann allt í einu á klukkuna og spyr mig hvort að það sé ekki kominn háttatími.... .... mér líður nákvæmlega svoleiðis núna. Hjartað í mér tók kipp af gleði þegar ég uppgötvaði að klukkan væri orðin ellefu, en á sama tíma ómaði inn í mér rödd angistar; "Nei, nei, ekki fara að sofa... þú VEEERRRÐÐUURR að halda áfram að yfirfara ritgerðina......"

Ég fór að veiða á Þingvallavatni um helgina og landaði 4 kuðungableikjum. Það var nú gott, þar sem ég hafði farið þrisvar áður í vor og ekki fengið neinn fisk. Haddi og Einar voru þarna með mér og þeir fengu einn hvor. Alltaf gaman að geta montað sig af þvi að vera aflakóngur, það gerist nú ekki svo oft.

Jæja, kötturinn er farinn upp til foreldranna sem voru að renna í hlað. Ég eldaði sunnudagsmat að vanda, vellukkað indverskt karrí og fékk náttúrulega vel þegna hjálp við að hesthúsa það. Oh... ég hlakka til að borða afganginn í hádegismat á morgun.

Framundan er annasöm vika við fínpússningu á ritgerð, labbvinnu, músaskriffinnsku, útihlaupum og hjólreiðum.

Ég kom nú alveg dágóðum slatta í verk við ritsmíðina um helgina, kannski ekki í fjölda orða, en svona mest kannski við snyrtingu og svona, þannig að núna er loksins komin heildarmynd á þetta alltsaman. Vá, hvað það verður gott þegar þetta er búið. Ég er reyndar ekkert svakalega stressuð yfir þessu, fæ kannski smá skjálfta annað slagið. Ég held að ég sé alveg í góðum málum, en málið er bara að það má alltaf gera betur. Þess vegna verð ég andlegur fangi qualifying-prófs þar til það er afstaðið.

Það verður sennilega líka skemmtilegra að lesa bloggið eftir prófið, því þá hætti ég sennilega þessum endalausu ritgerðarkveinstöfum. Nema náttúrulega að ég verði felld og þurfi að skrifa nýja ritgerð....

Æji... ég svaf allt of lengi, þrátt fyrir að hafa farið snemma í háttinn. Urrr.. þannig að það er útséð með að ég komist á kajak í dag...

Það er bara sama helgarstemningin hér og í gær.. róleg tónlist í græjunum, vatnið í kaffið að sjóða og kötturinn sefur ofaní skókassa.

Nú er að duga eða drepast.

p.s. Það er komin upp sú staða í mínu heilabúi eftir langvarandi fjarvistir bóndans að ég er farin að hugsa alfarið á ensku vegna skorts á daglegri íslenskuörvun. Þess vegna þurfti ég orðabók til þess að skrifa færsluna hérna að neðan (þessa um matinn). Ég þurfti virkilega ensk-íslenska orðabók til þess að fletta upp þýðingum á því sem ég var að hugsa. OMG I'm turning American!