Næs að hjóla heim í góða veðrinu maður! Það var hvorki meira né minna en þrjátíu stiga hiti og blíða í dag, pínu mistur, en það er bara betra til þess að hlífa fölri húð minni fyrir stökkbreytandi geislum sólarinnar. Í dag var líka fyrsti dagurinn sem mér fannst vera orðinn einhver loftraki að ráði. Á sunnudaginn í hjólaferðinni var ég einmitt að hugsa um hversu dagurinn væri eiginlega líkur íslenskum júlídegi. Hlýtt, en skýjað og nær enginn raki í loftinu, þannig að það var mjög ferskt loft úti og skyggnið mjög gott. Ég verð reyndar að taka það fram að mér fannst hlýtt en flestir aðrir á svæðinu hefðu sennilega ekki verið sammála mér!

En svona er það nú víst bara. Vinum mínum finnst ég vera eitthvað svo svaka "extreme" af því að mér er ekki kalt þegar þeim er kalt, mér finnst gaman að fara í fjallgöngu í snjókomu og mér finnst gaman að hjóla úti í rigningu. Ég meina VÁ! Ef að mér væri alltaf kalt þegar þeim er kalt og finndist ekki gaman að gera hluti úti ef það eru ekki þrjátíu stig og sól, þá er ég nú ansi hrædd um að líf mitt hefði verið aðeins litlausara undanfarin ár!

Ég sagði þeim sko bara að ég væri ekkert extrím. Mér þætti til dæmis extrím að ganga þvert yfir Grænlandsjökul eða labba á Norðurpólinn.

Ég held ég sé með annan öfgakvarða en félagar mínir hér í Amrígunni.