Síðasta haust þegar ég labbaði framhjá St. John Divine kirkjunni við endann á götunni hjá mér var dýramessa í gangi, þar sem fólk gat komið með dýrin sín og látið blessa þau. Það var ansi kúl, því að ég fékk að klappa lamadýri og sá paradísarfugl. Ég hélt samt að það væri ekki hægt að koma mér meira á óvart fyrr en ég sá eftirfarandi tilkynningu á þessari heimasíðu:

The Fifth Annual Blessing of the Bikes
May 17 (Saturday): 2 pm
Cathedral of St. John the Divine - 112th St. and Amsterdam Ave.

Það er spurning hvort að ég mæti ekki og láti blessa hjólið mitt!

Hjólaferðin í gær var alveg frábær. Ég var mætt, hress og spræk klukkan sjö niður í Battery Park. Það var svoleiðis aragrúi af fólki af öllum stærðum og gerðum. Náttúrulega fólk allstaðar að úr heiminum eins og alltaf í New York. Mest bar þó á gortandi karlmönnum svona fyrst um sinn. Það var eiginlega alveg ótrúlegt hvað það voru margir menn sem töluðu mjög háum rómi um reiðhjól og svo hvernig þetta yrði nú allt saman miðað við hvernig þetta var í fyrra.. blablabla... =) Pínu krúttlegt eiginlega, en einhvern veginn þurfti að drepa tímann því að ferðin var ekki ræst fyrr en klukkan átta.

Ég hef heldur aldrei séð annan eins fjölda af bæði flottum og svo skrítnum reiðhjólum saman komin. Það var fullt af fólki sem var á tandem hjólum og svo líka fólk á svona hjólum sem maður liggur í og svo fullt af tandemútgáfunni af svoleiðis. Fyndnust fannst mér eiginlega vera hjól sem voru greinilega heimasmíðuð þannig að það var búið að skella öðru stelli ofaná hið eiginlega stell hjólanna og pedalarnir voru þar sem sætið er venjulega og lengst uppi sat svo knapinn. Fólk hafði líka mikið safnað sér saman í lið og skreytt hjálmana sína til þess að auðkenna sig. Það var til dæmis einn hópur sem hafði límt lítil plastreiðhjól ofaná hjálmana og svo annar sem hafði skreytt þá með bleikum fjöðrum.

Það sem kom mér eiginlega mest á óvart er hvað Manhattan er alveg svakalega lítil. Það voru ekki liðnar nema um tíu mínútur korter af hjólatúrnum frá ráslínunni upp Avenue of the Americas, þegar ég fattaði að ég var komin upp á þrítugasta og fjórða stræti og svo stuttu seinna alveg upp að Central Park. Manni virðist eyjan mikið lengri venjulega af því að það tekur svo langan tíma að komast á milli í söbbvei og leigubílum. Söbbvei keyrir hægt og stoppar oft og ef maður er á bíl þarf að stoppa á nokkurra blokka fresti á rauðu. Reyndar líka ef maður er á hjóli svona þegar maður er ekki að taka þátt í sérstökum hjólaviðburði.

Það var svo ekki fyrr en að ég var komin hálfa leið í gegnum Queens að þetta fór eitthvað að ganga, það var alltaf verið að stoppa okkur til þess að hleypa umferð í gegn. Það var svakalegt stuð að hjóla alveg á fúll spítt um göturnar innan um allt hjólreiðafólkið. Þetta var líka alveg hreint bara skítlétt eiginlega af því að við þurftum að stoppa svo oft útaf umferð, ég stoppaði aldrei á svokölluðum "rest-stops" bara rétt greip vatn og hélt áfram, því að það var svo mikil þvaga af fólki þar og svo var ég heldur ekkert þreytt. Þetta vour 68 kílómetrar alls og ég var minna þreytt heldur en eftir meðal-spinningtíma! Það kom sjálfri mér eiginlega á óvart, því að ég er ekki alveg í toppformi þessa dagana, eiginlega svolítið langt frá því. En þegar ég settist upp á hjólið var bara eins og ég hefði ekki gert annað undanfarið en að hjóla. Það var algert æði!

Það var líka pínu festival í gangi á Staten Island við markið. Þar lét ég mig hafa það að bíða í einn og hálfan tíma eftir ókeypis nuddi, en það var sko vel þess virði. Ég fékk eðalnudd í tuttugu mínútur og gersamlega sveif út af hátíðarsvæðinu. Í dag er ég svo ekki einu sinni með vott að harðsperrum, ótrúlegt en satt!

Ég held að ég geri þetta alveg örugglega aftur á næsta ári, en þá ætla ég að reyna að fá einhvern til þess að koma með mér, og kannski dúlla mér meira í gegnum þetta svona til að njóta stemningarinnar betur. En ég er allavegana mjög sátt í dag og reyndar líka frekar þyrst!