Ég ætti kannski að taka það fram að ég er ekki að fordæma stefnu Femínistafélagsins eins og hún leggur sig hérna á blogginu hjá mér. Ég er bara
að velta félaginu fyrir mér og stefnu þess, hvað mér finnst passa við mínar skoðanir og hvað ekki.
Það má eiginlega segja að ég sé að máta Femínistafélagið og svona sjá hvernig ég myndi taka mig út í því. Þetta er kannski svona mátun án þess að vera með spegil, því að ég hef ekki skráð mig á hinn margumtalaða póstlista til þess að skiptast á skoðunum þar.
Þegar ég skrifaði fyrstu færsluna vissi ég eiginlega ekki hvað ég var að fara út í af því að ég hef enga tilfinningu að ráði fyrir því hvað er í umræðunni heima á Íslandi og um hvað hún snýst. Þess vegna held ég að margir hafi tekið orð mín of alvarlega, bæði fólk sem hefur kommentað hér og fólk sem hefur meilað á mig persónulega vegna skrifa minna.
Málið er sko ekki að ég sé að gagnrýna Femínistafélagið sem félag. Ég meina, sko það er nú félaginu og tilvist þess að þakka að ég er að velta því fyrir mér yfirleitt hvernig femínisti ég er.
Pælingar mínar hófust upp úr því að mér var sagt að það hefðu komið konur í sjónvarpið fyrir hönd femínistafélagsins og þær hótað því að beita fyrirtæki viðskiptabanni ef þau birtu auglýsingar sem fælu í sér kvenfyrirlitningu. Auk þess áttu þessar konur að hafa sagt að femínistafélagið myndi vera með ráðgjöf, þar sem það færi yfir auglýsingar fyrir fyrirtæki og samþykkti þær eða ekki.
Ég náttúrulega veit ekki hvort að þetta var svona nákvæmlega, en mér fannst þetta bara svona pínu tú mödds! Og svo ofan á það las ég hinn margfræga Gyðudraum og las einhvers staðar að einhver hefði látið það út úr sér fyrir hönd femínistafélagsins að staða kvenna á Íslandi í dag væri eins og staða svartra í BNA á fyrri hluta síðustu aldar.
Ég bara gat ekki orða bundist og skrifaði fyrsta pistilinn, og var með honum svona að pæla í því hvernig félagið virkaði á utanaðkomandi aðila. Ég var ekki að fordæma félagið í heild, ég var bara svona að segja frá minni upplifun, svona hvað ég frétti hingað til Ameríku, og hvernig það virkaði á mig.
Og svo héldu pælingarnar áfram og ég fór að velta því fyrir mér hvort ég ætti heima í félaginu og svo framvegis. Ég held að orð mín hafi sennilega fengið of mikinn þunga sem bein gagnrýni á femínistafélagið út af þeirri umræðu sem (ég held) að hafi verið í gangi heima.
Ég verð líka kannski að geta þess að vera mín hér í Bandaríkjunum hefur áhrif á skoðanir mínar á ákveðinn hátt. Hér eru fjölmiðlar alveg hreint svakalega leiðinlega hlutlausir, nema það skín þjóðremba úr öllum hlutum þessa dagana því að það er víst í tísku. Það má ekkert segja af ótta við vald auglýsenda sem aftur óttast vald neytandanna, neytenda sem eru svo skinheilagir og þykjast hafa meiri móralska réttsýni en aðrir og beita fyrirtæki þvingunum og þrýstingi ef þau auglýsa í röngum miðlum.
Mér þætti mjög sárt að sjá að staðan yrði svona heima á Íslandi eftir einhver ár, að ákveðnir hópar teldu sig vera dómbærari á það en aðrir hvað sé siðferðislega leyfilegt og rétt og innan raunhæfra marka. Þess vegna er ég pínu hrædd við að femínistar séu að fara af stað með þrýsting sem þennan á fyrirtæki, hvort sem það er gert fyrir hönd félagsins eða í skjóli þeirrar umræðu sem félagið hefur hlotið undanfarið. Tilgangurinn er göfugur það vantar ekki, en helgar hann meðölin? Ég er ekki viss um það.
Ég las líka grein Múrsins að ábendingu góðs vinar og verð nú bara að segja að mér finnst hún nokkuð góð, vel skrifuð og passlega hæðin. Ég held að okkur öllum sem höfum staðið í þessarri umræðu veitti ekki af því að bakka aðeins og hlægja með sjálfum okkur að því hvað við höfum gengist upp í því að taka þessa umræðu alvarlega.
Ég vil bara að gefnu tilefni þakka Femínistafélaginu og aðstandendum þess fyrir að koma af stað þessarri hressandi umræðu um femínisma. Þótt mér líki ekki persónulega við sumar öfganna sem fram hafa komið hafa þær átt sitt í að hafa áhrif á minn hugsanagang undanfarna daga.