Ah... ég var að koma úr spinning. Það var sko alveg stórfínt. Kannski pínu of stelpó, ég fíla strákakennara alltaf betur því að þeir eru yfirleitt með harðari tónlistarsmekk og eru ekkert að láta mann gera þessar gersamlega tilgangslausu armbeygjur á stýrinu. En spinning var það nú samt heillin...

Þegar ég kom heim dreif ég mig í því að hita kvöldmatinn upp í örraranum. Þegar ég svo stóð upp til að sækja góðgætið lá risa-kakkalakki á bakinu á gólfinu. "It's that time of year again". Ég var einmitt að hugsa áðan hvað það væri gott að geta alltaf bara farið á stuttermabol í vinnuna og svona, hvað það væri nú alltaf skrítið en samt alveg unaðslegt að rölta heim á leið að kvöldi til og það væri kaldara inni en úti og heitt og dimmt bæði í einu. Ojj.. mér var svo kippt snögglega út úr draumheiminum af þessari viðbjóðslegu rauðleitu skepnu sem lá spriklandi á bakinu fyrir framan mig. Ég henti ofaná lakkann einu stykki New York Times og fór í skó og hoppaði ofaná blaðinu. Oft. Mjög oft. Nú liggur NYT á gólfinu í eldhúsinu ofaná (vonandi) krömdum kakkalakka og þetta verður ástandið á heimilinu þangað til að ég safna í mig kjarki til að gera eitthvað í málinu. Það eina sem hvetur mig til þess að grípa til aðgerða er að þetta kvikindi, sem ku vera ansi lífseigt eigi eftir að vekja mig í nótt með því að banka í öxlina á mér og ég muni deyja úr hjartaáfalli horfandi í augun á krömdum kakkalakka.