Það er eitt sem mér finnst alveg einstaklega hallærislegt. Það er þegar fólk fer og reynir að hækka einkunnir sem það fær á prófi, eftir að það er búið að fara yfir prófið og gefa út einkunnir. Sama hversu fók var með mikinn hausverk eða hvort að það misskildi spurningar finnst mér það bara kjánalegt. Fyrir það fyrsta eru einkunnir náttúrulega bara einkunnir. Alveg þangað til ég byrjaði í doktorsnámi lagði ég hart að mér til þess að fá sem hæstar einkunnir, en mér hefði aldrei dottið í hug að fara að væla í kennaranum til þess að hækka einkunnina mína.... Það er bara engan veginn réttlætanlegt gagnvart afgangnum af þeim sem tóku prófið á sama tíma.

Urrr.... Ég er búin að vera að fara yfir próf hjá krökkunum sem eru hjá mér í ónæmisfræðinni. Í dag skilaði ég þeim prófunum til baka og einum þeirra datt í hug eftir tímann að fara að nauða í mér af því að ég gaf honum bara helminginn af stigunum fyrir spurningu sem hann svaraði bara helmingnum af. Hann misskildi sko spurninguna! Hann vildi meina að misskilningurinn hefði ekki verið honum að kenna heldur okkur sem sömdum prófið og var eitthvað að benda mér á að afgangurinn af prófinu hafi verið í góðu lagi hjá honum og bla, bla, bla.... Þetta er reyndar líka alveg óþolandi nemandi, hann er svo frekur og vill fá svo mikla sérmeðferð eitthvað. Ég sagði honum bara að ég gæti ekki gefið honum stig fyrir eitthvað sem hann hafi ekki skrifað á prófið og þó að ég hafi svosem séð á prófinu að hann hefði efnið á hreinu, þá bara gæti ég ekki gefið honum auka stig, bara af því að hann svaraði afgangnum af prófinu rétt! Djísöss, hann hélt áfrm.. væl, væl, væl, hártoganir, hártoganir, hártoganir... Á endanum sagði ég bara við hann: "Look, I am not going to discuss this with you any further, the only thing I can do is taking this to Professor Beg and asking him what he thinks". Urrr. Og prófessorinn sagði mér að gefa honum eitt auka stig (2%) til þess að þagga niður í honum. Ég er sko alls ekki sammála, það á ekki að gefa einkunnasníkjurum ástæðu til þess að haga sér eins og þeir gera.

Það fáránlegasta af öllu er að þessi gaur ákvað að fara í meistaranám í líftækni til þess að hann gæti stofnað fyrirtæki byggt á ónæmisfræði eftir að hann útskrifaðist. Áður en hann tók þessa ákvörðun hafði hann aldrei lært ónæmisfræði. Svo kemur hann vælandi til mín og vill einhverja sérkennslu af því að hann er ekki búinn að fá nógu háar einkunnir yfir önnina og hann er náttúrulega í svo miklum vandræðum af því að hann ætlar að stofna þetta fyrirtæki. Hann vara alveg bara: Ég þarf að lesa kaflann tvisvar til þrisvar sinnum áður en ég skil efnið fullkomlega. Ég náttúrulega má ekki vera að því að taka fólk í sérkennslu og ég má ekki taka fólk sérstaklega út úr bekknum og kenna því, því að ég sem sumar spurningarnar sjálf og fer yfir prófin! Ég sagði honum bara að fyrst að hann væri svo heppinn að skilja efnið svona vel eftir þrjár lesningar, þá væri það greinilega leiðin fyrir hann. Urr! Ég þoli ekki fólk sem finnst alltaf að það eigi að þurfa að hafa minna fyrir hlutunum en aðrir! Ég held að það hafi ekki verið gott múv hjá þessum gaur að irritera mig svona rétt fyrir lokapróf. Það er nokkuð ljóst að þó að ég muni fara yfir prófið hans á sanngjarnan hátt, mun ég sko ekki gefa honum sjéns með nokkurn skapaðan hlut!