Pínu skondin auglýsing. Já, ég á að vera að læra, en ég hangi bara á netinu... Ekki nógu gott.

Hérna, sko ég er ekki að djóka, ég veit ekki hvað þetta Vodafone er....

Sko, ég er bara fávís útlendingur greinilega, algerlega út kontakt við mína fósturjörð.... En ég er bara ekki alveg að fatta þetta vodafone sem allir eru að blogga um. Gawww... ekki alveg að meika þetta..

Annars var þetta skrýtinn dagur. Byrjaði á að mæta í ónæmisfræðitíma þar sem að við vorum að fara yfir vísindagrein. Krakkaafstyrmin, meira að segja mastersnemarnir höfðu ekki lesið greinina, þannig að ég snéri duglega upp á handlegginn á þeim öllum og lét þau útskýra allar myndirnar í greininni fyrir mér. Þau höfðu náttúrulega ekki hugmynd um nokkurn skapaðan hlut, þannig að ég þurfti að útskýra svaka mikið sjálf. Fyndið samt. Það tók mig einn og hálfan tíma í gær að vera með þessa grein nógu mikið á hreinu til að útskýra fyrir liðinu. Fyrir tveimur til þremur árum síðan hefði það sko tekið mig mikið, mikið, mikið, mikið lengri tíma. Oh.. ég elska vísindin.

Ég var ekki komin á Efra bæ (Uptown sko....) fyrr en eftir hádegi, og þá upphófst skilríkjaslagur við öryggisverði skólans. Hingað til hef ég ekki getað fengið "uptown" skilríki af því að ég er "downtown" stúdent. Ég þarf hins vegar að fá skilríki til þess að komast inn í músaherbergin okkar. Öryggisgæslan er búin að vera með alveg geðbilað vesen yfir þessu máli og hafa notið þess að sýna vald sitt og sagt nei við mig í hvert skipti sem að ég hef komið með bréf frá nýjum einstaklingi til þess að rökstyðja hvers vegna ég þarf að fá þetta skilríki. Að lokum ákvað yfirmaður dýradeildarinnar að fylla út eyðublað þar sem hún vottaði að ég væri starfsmaður deildarinnar hennar og ég ætti því að fá starfsmannaskírteini. Starfsfólk skrifstofunnar sem gerir starfsmannaskírteinin fattaði samt að ég væri nemi og öryggisliðið brást harkalega við.

En ég gafst sko ekki upp.

Ég útskýrði fyrir þeim að doktorsverkefnið mitt byggði á músarannsóknum og að ég yrði að hafa aðgang að músaherbergjunum, annars þyrfti ég að skipta um doktorsverkefni (Sem er allveruleg hagræðing á sannleikanum). Þegar þau spurðu mig hvort að ég ynni þarna á hverjum degi, lýsti ég því yfir að ég kæmi inn á hverjum degi vikunnar og ynni í að minnsta kosti tíu tíma og myndi gera það næstu fjögur árin. (Líka allveruleg hagræðing á sannleikanum). Svo sagði ég þeim að ef ég fengi ekki skilríki yrði ég bara að fá lánuð skilríki hjá vinum mínum til þess að komast inn í músaherbergin. Ég er viss um að það veldur hverjum öryggisverði martröðum í margar vikur við að heyra slíka yfirlýsingu. Eftir að hafa tekið þessa dramadrottningarsyrpu þarna inni á skrifstofunni hjá þeim sáu þær fram á það að þær myndu ekki losna við mig nema að gefa mér skilríki og ákváðu þá LOKSINS að fara skynsamlega að málunum.

Yfiröryggisvörðurinn spurði mig þá við hvaða skóla ég væri að læra. Ég sagði henni að ég væri í Graduate School of Arts and Sciences. Þá horfði hún á konuna sem vinnur við að búa til skilríkin og sagði við hana "Oh.. just make her a GSAS ID". Halló!! Halló!!! Þegar hún loksins fór að hugsa fann konan lausn á málinu eftir tveggja sekúndna umhugsunarfrest!!! En þá þurftu þau að sjá Columbia skilríkið mitt. "Are you registered for the term? You haven't gotten a spring sticker!" Krapp!!! Sko þeir sem borga fyrir skólagjöldin sín hér fá límmiða á skilríkin sín í hvert skipti sem þau borga. Ég þarf ekki að borga skólagjöldin, líffræðideildin sér um það, þannig að ég nenni sjaldan að fara sér ferð til að fá límmiða sem segir að ég sé skráð á viðkomandi önn. Yfiröryggisvarðarkellingin ákvað þá að vera svaka næs við mig og hringdi í skráningarskrifstofuna til þess að athuga hvort að ég skuldaði nokkur skólagjöld og hvort að ég væri skráð á misserið. Jú, jú.. hún kom til baka:"You have a balance, but basically they said you are OK". Urrr... ég skulda sko en 200 dollara fyrir sjúkratrygginguna mína sem ég er búin að trassa að borga vegna blankheita. Þessi upphæð fölnar náttúrulega við hliðina á 35.000 dollurum sem að ég myndi skulda í skólagjöld, en samt datt beyglunni í hug að djóka svakalega um að hún myndi ekki gefa mér aðgang að músahergbergjunum fyrr en að ég borgaði skuldina mína! Henni tókst að segja í heil fimm skipti "You have a balance... blabalaalal" Ef að það hefði ekki byggst á hjálp þessarar manneskju að ég fengi þetta blessaða skilríki, þá hefði ég sko labbað út, mér fannst þetta svo dónó. Það kemur henni sko ekki við hvort að ég skulda fimmtán þúsund kall í sjúkratryggingu eða ekki. Ég held að það séu alveg svakalega pervertískar týpur sem ákveða að verða öryggisverðir, allavega hér í BNA. Hún bara varð að sýna mér vald sitt á einhvern hátt fyrst að hún varð að láta í minni pokann og láta mig fá þetta blessaða skilríki sem mig vantaði.

En allavegana, ég labbaði út með skilríki hangandi um hálsinn, sæl og glöð. Á mánudaginn ætla ég að fara og fá aðgang að líkamsræktarstöðinni, en til þess þarf ég að hafa umrætt skilríki. Já, þar er komin ástæðan. Ætti ekki að koma þeim sem þekkja mig neitt á óvart. Eina ástæðan fyrir því að ég gekk svo hart fram í skilríkjamálum var að ég sé fram á að komast í spinningtíma ef að ég á svona skilríki. =) Wish me luck. Á mánudaginn kemur í ljós hvort að líkamsræktarstöðvarfólkið mun líka reyna að gera mér lífið leitt...