Heldur engin aprílgöbb í Ameríku þetta árið, en Könum finnst gaman að heyra að íslenskir fjölmiðlar láti fólk hlaupa fyrsta apríl. Þeim finnst svaka fyndið að sjá fyrir sér íslendinga brunandi niður í fjöru að sanka að sér smygli sem á að hafa rekið á land, eða þá rjúkandi út á flugvöll til þess að sjá Viktoríu Principal og Larry Hagman á sínum tíma.

Hvað er flugvélabensín mörg oktan?

Ég sá fram á mikla skriffinnsku í morgun þegar ég mætti í vinnuna. Ég var komin þangað fyrir klukkan níu, svona til þess að skipuleggja mig og undirbúa mig andlega fyrir daginn. Ég byrjaði á því að fara á fyrirlestur um meðhöndlun tilraunadýra. Ég hafði búist við því að það væri alveg svakalega langur og leiðinlegur fyrirlestur, en allt kom fyrir ekki, dýralæknirinn lauk hlutunum af á skotstundu. Nú veit ég til dæmis að ég má ekki drepa mýs með þurrís og að dýralæknirinn er nýkomin úr barnsburðarleyfi og ætlar sér ekki að eignast fleiri börn.

Ég hafði því smá auka tíma, þannig að ég fór í líkamsræktarstöðina sem þjónar "uptown" kampusnum til þess að tékka á hvort að ég fengi aðgang að henni. Eins og mig grunaði þurfti ég að eiga "uptown" skilríki til þess, en ég er svo mikil "downtown" dama að ég á ekki svoleiðis. Þegar ég kom aftur á labbið upphófust því miklar ímeilskriftir til hinna og þessa einstaklinga í deildinni minni til þess að leita ráða með það hver gæti reddað mér svona skilríkjum. Hver einasta manneskja sem ég meilaði á sagði mér að tala við einhvern annan. Að lokum var mér sagt að tala við starfsfólk skrifstofu deildarinnar sem prófessorinn minn tilheyrir. Það vill svo skemmtilega til að deildarskrifstofan er við hliðina á labbinu mínu, þannig að ég kannast við skrifstofufólkið og þau vildu allt fyrir mig gera!

Ég bara trúði þessu ekki. Hvenær enda skriffinnskumál yfirleitt á því að fólk reynir að vera næs og geri allt sem það getur fyrir mann? Í dag, greinilega. Á morgun kemur sumsé í ljós hvort að þau geti reddað mér svona skilríki og ef ég fæ það, þá standa bara 70 dollarar á milli mín og SPINNING-tíma!!! Júhú!

Eftir þetta fór ég sem leið lá niður á g eislavirknisöryggiskrifsofuna með krossapróf sem ég hafði fyllt út til þess að fá bráðabirgðar filmu sem maður hengir á sig til þess að nema hvort maður hafi orðið fyrir geislavirkni. Til þess að verða endanlega skráð með leyfi til þess að vinna með geislavirkni þarf maður að fara á fyrirlestur um vinnuöryggi við meðhöndlun geislavirkra efna. En konan á geislaskrifstofunni mundi eftir mér úr símanum frá því um daginn og vissi að ég var nú þegar búin að fara á svona námskeið niðrifrá á hinum kampusnum, þannig að hún brosti bara fallega til mín og sagði að ég mætti bara sleppa fyrirlestrinum!

Til þess að toppa daginn fékk ég leyfi til þess að fá sérfræðing sem er ekki tengdur deildinni minni til þess að vera í doktorsnefndinni minni. En það má venjulega ekki.

Ég vona að þetta sé ekki allt sama eitt stórt aprílgabb!