Ef einhverjir eru forvitnir um hvernig ritgerð ég þarf að skrifa fyrir qualifyerinn minn. (Já, ég veit að þið eruð öll alveg svakalega spennt!) þá er hér linkur á leiðbeiningarnar sem ég fékk fyrir ritgerðarsmíðina og sjálft prófið.
Sumsé, ég sit hér og hamra saman rannsóknaráætlun. Fyrst þarf ég að setja fram kenningu og svo nokkur svokölluð markmið, eða "specific aims" sem segja til um það hvaða vitneskju ég ætla að afla með rannsóknunum. Svona eins og bla, bla... ég ætla að komast að því hvert samhengið á milli virkni gens A og B er... bla, bla, bla, bla. Svo er að skrifa fræðilegan inngang og svo loksins þarf ég að lýsa tilraununum sem ég ætla að gera til þess að afla vitneskjunnar sem ég set mér að komast að. Það er gert ráð fyrir að það taki mig 2-3 ár að ná öllum markmiðunum með því að nota aðferðirnar sem ég set mér. Úje!
Ég spurði hvort að þetta mætti vera á Íslensku, bara svona til þess að auðvelda mér ritsmíðina. Það lagðist ekki í góðan jarðveg.
Gangan í gær var stórfín. Eftir smá bras að ná bílnum úr bílskúrnum vegna hysteríska öryggisvarða lögðum við af stað klukkan hálfníu og vorum byrjuð að ganga klukkan hálftíu.
Það rigndi á okkur, það kom slydda og haglél og efst á "fjöllunum" var snjókoma en það var eiginlega bara betra. Gerði þetta að meira ævintýri en bara svona " a walk in a park". Það var líka mjög skemmtilegt fólk í ferðinni og mikið spjallað. Ég er samt ekkert í neitt smá lélegu formi eftir að hafa bara synt og gert jóga undanfarna níu mánuði. Því þarf sko að kippa í liðinn. Klukkan fjögur var ég orðin alveg gersamlega búin á því og þá var eins og hálfst tíma ganga eftir.
Við komum svo í bæinn klukkan korter í sjö. Og á korteri tókst mér að fara í sturtu og rjúka út með Adelene. Kalkúnabörgerinn og franskarnar rétt fyrir miðnætti voru kærkomnar eftir streð dagsins og við spjölluðum um heima og geima. Talandi um að fá sem mest út úr einum degi!
Úje. Hvað er betra en að vakna klukkan sjö á sunnudagsmorgni og smyrja sér nesti, búa til "trailmix" (jummí, úr rúsínum, súkkulaði, granóla, þurrkuðum ananas og banönum), fara í flísið og drífa sig út?
Ég er að fara í göngu í dag með gönguklúbbi Columbia. Við ætlum að rölta um stígana í Harriman State Park, kannski fara upp á Bear Mountain og svona. Það fáránlegasta er samt að það er búið að vera 15 til 20°C hiti hér í tvær vikur, en í dag er spáð rigningu og roki, 8°C og kólnandi og svo á kannski að snjóa! Stuð!!!!!
Í dag er dagurinn. Dagurinn sem ég byrja að skrifa ritgerðina fyrir "qualifying" prófið mitt. Ég sit hér með kaffibolla og tómt word-skjal í tölvunni. Hlusta á La Boheme og læt fara vel um mig. Hugurinn geisar um heima sameindalíffræðinnar og ónæmisfræðinnar og ég er með fiðring í maganum. Nýja verkefnið mitt er svo spennó. Þess vegna held ég að það verði svakalega gaman að skrifa ritgerðina. Það er óskrifað blað fyrir framan mig, ókannað svið, óþekktar lendur virkni lífheimsins og þess smásæja vélvirkis sem hann byggir á.
Það er ekkert skrýtið að farþegum fækki hjá Flugleiðum þegar þeir draga saman í þjónustu. Ég held að þeir hafi til dæmis minnkað þjónustuna hingað til New York um 50% síðastliðin 2 ár!
Manni hlýnar alltaf um hjartarætur þegar það bætast við fleiri Múvabúl Tæp notendur. Svo er Kristján líka búinn að setja upp trakkbakk. Í því tilefni er náttúrulega best að pinga þá báða.
Annars skil ég ekki alveg þetta með að trakkbakkið uppfærist ekki um leið og beiðni berst. Fór að velta fyrir mér hvort ég eigi líka við þennan vanda að stríða, en ég bara fatti það ekki.
Ég er líka mjög latur pingari, ég nennti ekki að fylla neitt út, trakkbakkið kemur þá bara ef það kemur...
Bloggin eru komin í sviðsljósið hér í Ameríkunni líka. Það er hver einasta fréttastofa búin að fjalla um bloggið hans Salam. Í kvöld var NBC með umfjöllun um stríðsblogg, eða warblogs eins og þau kallast upp á útlensku.
Í umfjölluninni var talað við nokkra "fræga" ameríska bloggara. Það var til dæmis talað við Instapundit gaurinn og Sgt. Stryker.
En það var ekkert minnst á blogg forsetans sjálfs.
Svo er þetta náttúrulega bara næst. Kæmi mér alla vegana ekkert á óvart.
Það er stelpa á labbinu hjá mér sem er með dagatal sem á hverjum degi er með nýja tilvitnun í G.W.B.
Ein klassísk: "What does that C on your shirt stand for, selfish?"
Ég sat í kvöld einu sinni sem oftar og horfði á uppáhalds sjónvarpsefnið mitt, West Wing og Law and Order. Eftir auglýsingahlé númer fimm, fór ég að hugsa um eina tegund auglýsinga sem er áberandi í sjónvarpinu hér. Það eru snakkauglýsingar. Kapphlaup snakkframleiðenda um hylli neytandans minnir eiginlega mest á baráttuna sem átti sér stað fyrir tæpum áratug þegar dömubindin fengu vængi og önnur hver auglýsing í sjónvarpinu heima útlistaði tæknilega yfirhönd ákveðinnar tegurndar dömubinda og bindin flögruðu um skjáinn eins og fiðrildi með vorfiðring.
Í hverju einasta auglýsingahléi er að minnsta kosti ein snakkauglýsing. Það sem vekur athygli er að mjög lítil áhersla er lögð á bragðgæði snakksins. Í staðinn er miklu púðri eytt í að sannfæra neytandann um að þessi ákveðna snakktegund sé best til þess fallin að moka upp sem mestu magni af ídýfu eða salsasósu. Framleiðendur eru farnir að framleiða snakk sem er í laginu eins og háflgerðar ausur þannig að magn sósu á hvern fersentimetra kartöfluflögu er hámarkað. Einnig eru framleiðendur farnir að auglýsa snakk sem er sérstaklega styrkt til þess að þola álagið af ídýfumokstrinum. Því eins og við öll vitum, þá er ekkert sem er verra en brotin kartöfluflaga í annars góðu teiti. Þetta er eiginlega öfugt við dömubindin, þau voru alltaf sýnd í prófíl til þess að sýna hvað þau væru þunn, en prófíll snakksíns sýnir hversu þykkt og traust það er.
Ó, Ameríka er svo dásamleg. Hvar annars staðar gæti snakkþróunin mögulega náð þvílíkri fullkomnun?
Þar sem ég sit hér og skoða rss-listann hans Bjarna, þá sé ég að tvær RSS færslur, á sitt hvoru blogginu hafa titilinn "The last two days we didn't have internet access", en þetta eru einmitt fyrstu orðin á blogginu hjá Salam, en eftir að Blogger setti hann upp á notable blogs listann hjá sér virðist annar hver bloggari í heiminum vera búinn að linka á hann.
Það skrýtna er að þegar maður smellir á þessar færslur á rss-inu, þá er engin færsla á viðkomandi bloggum sem á við titilinn sem RSSið vísar til. Það er líka athyglisvert að bloggin eiga það sameiginlegt að hafa ekki verið uppfærð mánuðum saman. Hmmm.. stórskrítið.
Æji, þetta er bara búið að vera einn af þessum dögum, þið vitið. Ekkert spes í gangi, bara svona venjulegur en samt alveg hreint stór góðurdagur. Engar pælingar í gangi sem snúast ekki um ritgerðina sem ég er að fara að skrifa. Hmmm... ég ætti kannski að lýsa svona venjulegum degi í mínu lífi. Þeir sem ekki vilja lesa um afskaplega hversdagslega hluti geta þá bara hætt að lesa hér.
Ég vaknaði sumsé klukkan átta stíf og stirð, því að í gærkvöldi byrjaði ég aftur að lyfta en það hef ég ekki gert síðan ég meiddi mig í bakinu í fyrra. Fór í sturtu, át hafragrautinn minn (namm, með kanilsykri og rúsínum), tékkaði á tölvupóstinum mínum og rauk út. Tók skólarútuna upp á "uptown" kampusinn og var mætt í vinnuna rétt fyrir níu. Ég settist niður við skrifborðið mitt með morgunkaffið og las vísindagrein á meðan ég sötraði kaffið. Fór svo inn á labb og steypti gel og keyrði DNA melturnar sem ég gerði í gær. Á meðan gelið var að keyras kláraði ég að lesa greinina. Þvínæst tók ég mynd af gelinu, staðfesti að plasmíðið (þ.e. a. s. DNAið) væri í lagi.
Klukkan eitt var Journal Club, en ónæmisfræðilöbbin hittast alltaf á þriðjudögum og skiptast á að kynna vísindagreinar og spjalla um þær. Við fengum líka samloku, en það er í huga flestra meginástæðan fyrir því að mæta: Ókeypis hádegismatur. Mér finnst þetta alltaf jafnskondið, því að það kemur alltaf sendill með fjögurra feta langa samloku í aflöngum pappakassa. Voða amerískt eitthvað, majóslummusallat með og gos...
Eftir það hringdi ég í geislavirkni-öryggisskrifstofuna og kvartaði, það er búið að taka þau fimm daga að fletta upp skránni minni hjá þeim en í dag voru allir starfsmennirnir veikir nema einn, en hún tók sér "a personal day" eins og það er kallað hér um slóðir! Urrr... Þannig að ég las bara meira, get ekkert byrjað að vinna fyrr en ég er komin með "geislavirknivottun", og setti bakteríur í rækt til þess að geta einangrað úr þeim plasmíð í vikunni.
Eftir vinnu fór ég í sund og syndi þúsund metra skrið að vanda og fór svo á opinn fund hjá Columbia Hiking club. Það virðist vera mikið að gerast hjá þeim þessa dagana, ganga um hverja helgi fram í maí. Kannski að maður skelli sér bara með þeim einhverja helgina.
Eftir fundinn fór ég í Arts'n Crafts og hitti stelpurnar og við spjölluðum um heima og geima, fórum næstum því í "now where is everyone from" leikinn, að minnsta kosti var Atlasinn dreginn fram og Argentína og Kalifornía skoðaðar vel.
Nú ætti ég hins vegar að vera farin í rúmið, því að ég þarf að mæta í data club klukkan átta í fyrramálið... geisp.
Það var ekkert smá fínt í dag að vinna í heilan dag. Ég var orðin pínu leið á því að sitja allan daginn og lesa. Það var reyndar stórskemmtilegt að lesa mér til um það sem vitað er um stofnfrumur í húð og hvernig frumur í húð endurnýjast og ég er komin með fullt af hugmyndum um tilraunir til þess að gera. Oh.. það er svo gaman stundum að vera vísindakona. Sérstaklega þegar maður fær smá tíma inn á milli til þess að pæla í hlutunum. Það er allt of oft sem krafan er bara að vinna og vinna og vinna, til þess að koma með fleiri og fleiri niðurstöður, maður þarf að minna sjálfans sig sérstaklega á að taka sér tíma til þess að pæla í hlutunum. Annars náttúrulega gerist ekkert nýtt.
Allavegana, þá var mjög gaman í dag. Ég gerði samt ekkert sérstakt, autoclavaði bufferana mína, bjó til fleiri lausnir og melti plasmíð með skerðiensímum. það var bara samt eitthvað svo gaman að taka í pípettu aftur eftir heilan mánuð í burtu frá rannsóknabekknum.
Og svo kom stelpan sem ég verð að vinna með úr fríi, þannig að hún gat skýrt út alveg heilan helling fyrir mér og við spjölluðum um rannsóknina alveg heillengi. Hún gaf mér líka alveg bunka af greinum til þess að lesa.
Svo kíkti ég á síðuna hjá henni Brynju, nánar tiltekið þessa færslu. Það er ekki oft sem mér finnst Íslensk orð yfir líffræði eða efnafræðiheiti vera skemmtileg, en það fór ylur um hjartað á mér þegar ég las færsluna og sá að hún notaði orðið rafgötun yfir það sem á ensku kallast electroporation. Mér finnst þetta alveg stórsnjallt orð, stutt og þjált og lýsir algerlega því sem fer fram; Götun á bakteríum með rafmagni. En þannig iðja er stunduð þegar maður vill koma DNA sameindum inn í bakteríu. Einn hluti af því ferli að klóna gen til dæmis. Oh.. vísindin eru stundum svo skemmtileg.
Ætli það sé ekkert íslenskt orð notað yfir competent frumur, svona á fagmálinu?
Jæja, þá er ný vinnuvika framundan og þar að auki fyrsta alvöru vinnuvikan mín á nýja labbinu. Það stendur til hjá mér að læra að gera Southern Blot og rækta dendritic frumur úr músabeinmerg.
Í síðustu viku þurfti ég hins vegar að vinna að því að fá tilskilin leyfi til þess að mega vinna þessa vinnu. Ég þarf nefnilega að vinna með geislavirk efni við Southern Blottin, og til þess þarf ég að sýna fram á að ég hafi farið á námskeið um vinnuöryggi og meðhöndlun geislavirkra efna, en ég fór á svoleiðis námskeið fyrir einu og hálfu ári síðan.
Svo þarf ég að gangast undir ákveðna þjálfun til þess að mega gera tilraunir á músum. Ég fer reyndar fyrst til læknis sem að tékka á því hvort að ég sé sprautuð fyrir stífkrampa og svoleiðis. Svo mæti ég á fyrirlestur um vinnu með tilraunadýr og að lokum mæti ég í verklegt, þar sem ég læri að svæfa mýs og drepa mýs og ég veit ekki hvað...
Sumsé stuð framundan!!
Þetta kemur úr hörðustu átt!
Ég veit ekki betur en að Bandaríkjamenn sjálfir stundi pyndingar á eigin stríðsföngum sem staðsettir eru í Guantanamo Bay. Þeir meira að segja viðurkenna það sjálfir að þeir stundi pyndingar, en taka það fram að þær misþyrmingar sem þeir stunda flokkist nú ekki sem pyndingar! Hah! Fínt að vera alltaf í þeirri stöðu að geta sveigt reglurnar eftir eigin hentisemi.....
Oh, stundum er ekki hagstætt að vera frá litlu landi út í ballarhafi. Það er oft vonlaust að hringja heim til Íslands. Og nú næ ég ekki heim, og það er afmæli bóndans. Ég gat nú samt sent honum SMS gegnum netið. Ég vona að hann sjái það!
Ég fann þessa frétt á Letter From Gotham. Mig langaði mest til þess að gubba.
Ég er líka búin að vera að lesa í gegnum bloggið hjá Salam. Hann uppfærði ekki í dag. Kannski er nettengingin hans niðri, en maður getur ekki annað en velt því fyrir sér af hverju hann bloggaði ekki í dag.... Hins vegar eru allir linkarnir á myndirnar hans bilaðir, sem þýðir sennilega að það er búið að loka fyrir internetið í Írak, rétt eins og hann lýsir því að það var lokað fyrir móttöku á gervihnattasjónvarpi.
Það eina sem fær mig til þess að efast um að stríðið sé óréttlætanlegt eru blogg frá fólki í Írak og Mið-Austurlöndum, sem virðist vera búið að bíða eftir stríðinu, en fylgist svo með núna með hryllingi. Lítur samt einhvern veginn á þetta sem nauðsynlegan hlut til að losna undan hræðilegri ógnarstjórn þar sem fólk er pyndað og kúgað.
Diane, sem skrifar A Letter From Gotham, er greinilega fylgjandi stríðinu, en er svo heiðarleg að hún skrifar líka um efasemdir sínar. Hún fær mig líka til að hugsa mig um þegar hún skrifar í dag um hóp af fólki sem var að koma frá mótmælunum sem voru haldin á Herald square:
Þetta er nokkuð skarpur punktur hjá henni. Allt þetta unga fólk fer og mótmælir og upplifir sjálft sig sem svakalega mikilvægt. Þau eru í raun ekki að upplifa stríðið á neikvæðan hátt.
Æji, þetta er allt bara svo flókið. Það er náttúrulega enginn fylgjandi því að sprengja mann og annan, en heldur kannski ekki fylgjandi því að láta Saddam komast upp með þá hryllilegu hluti sem hann gerir. En það er náttúrulega ekki eins og Bandaríkjamenn stundi ekki pyndingar og þess háttar sjálfir. Þeir eru meistarar í pyndingum.
Það er kannski alveg rétt sem hún segir, Diane, svo að ég vitni í hana eina ferðina enn. Það er kannski verst af öllu að efast ekki um sína afstöðu í þessum málum, sama hvort maður er með eða á móti þessu fjárans stríði. Það er kannski málið. Ef að maður hikar ekki í sekúndubrot og hugsar sig um og veltir því fyrir sér hvort maður hafi í raun rétt fyrir sér.
Það sem fer mest í taugarnar á mér eru Kanar sem að snúa þessu upp í "með eða á móti OKKUR" pælingu. "Við komum alltaf og björgum heiminum þegar þið þurfið á að halda og svo getið þið ekki einu sinni stutt okkur þegar við þurfum á ykkur að halda... Og okkur er svo kennt um allt sem illa fer í heiminum...." Það ÞOLI ég ekki.
Ég er búin að vera að hugsa svolítið undanfarið um kosningafyrirkomulagið hér í Bandaríkjunum.
Fyrir mánuði síðan hefði ég verið algerlega sammála Jóhannesi þegar hann segir:
Það var eiginlega virkjanamálið sem fékk mig til þess að hugsa aðeins krítískara um málið, því að ég var að velta því fyrir mér hvort að flokkar fylgjandi virkjun væru virkilega í stjórn núna ef Íslandi væri ekki skipt niður í kjördæmi eins og það er núna.
Það vill nefnilega svo til að stjórnmálaflokkur þarf ekki endilega að fá meirihluta atkvæða á landsvísu til þess að ná meirihluta á þingi, heldur þarf hann aðeins að ná meirihluta í "réttum" kjördæmum. Allavegana er það þannig sem ég skil kosningakerfið okkar.
Ég bara spyr. Hvernig er það öðruvísi en kosningafyrikomulag í Bandaríkjunum? Ég held að við höfum ekki efni á að vera að gagnrýna Bandaríkjamenn á meðan við búum við jafnúrelt kerfi sjálf. Kerfi "sem byggir ekki á heildarfjölda atkvæða heldur skiptingu þeirra."
Ég er í aðeins betra skapi núna en í gær, þegar ég skrifaði geðvonskufærsluna um stríðsáróðurinn. Sem betur fer er vinahópurinn búinn að taka sig saman um að það er bannað að tala um stríðið, þannig að við erum búnar að hafa það svaka gott í kvöld yfir góðum mat og spjalla saman um heima og geima.
Annars er ekki mikið annað að frétta en að ég er pínu svekkt yfir að vera ekki hjá Merði um helgina af því að hann verður þrítugur á sunnudaginn. Ég vildi að hann væri hérna hjá mér!
En allavegana, þá stefnir í rólega helgi, eina ferðina enn. Ég þarf algerlega á því að halda eftir veikindi og slappleika undanfarinna vikna. Og í næstu viku byrja ég að vinna á fullu!!!
Nú er ég loksins komin með endanlega ástæðu til þess að segja upp sjónvarpskaplinum, þvílíkur er hræðsluáróðurinn í sjónvarpinu. Sérstaklega er miklum beint að New York búum, því að það á að vera svo mikil hætta á hryðjuverkum hér. En reyndar ekki bara í sjónvarpinu. Löggur og hermenn eru hér með vélbyssur út um allt. Mér er nú bara spurn. Eru þessar rassgatans vélbyssur til nokkurs annars en að hræða hinn almenna borgara? Hvað ætla þessir verslings stráksgrey að gera við vélbyssurnar sínar ef þeir ætla að fyrirbyggja með þeim hryðjuverk? Ætla þeir að skjóta miltisbrandsgerla í sundur? Ætla þeir að koma í veg fyrir að sjálfsmorðssprengja springi með því að skjóta hana? Ætla þeir kannski bara að drita niður öllum sem standa á neðanjarðarlestarbrautarpallinum? Ég meina, ef þú ætlaðir bara að miða og skjóta einhvern ákveðinn hlut, myndirðu þá nota vélbyssu?
Og annað sem fer geðveikt í taugarnar á mér er þetta stagl um að við séum á "orange alert". For christ's sake! Það byrjuðu allir að staglast á því um miðjan janúar og hafa gert það síðan, en fatta ekki að það er algerlega merkingarlaust hjal, ætlað til þess að hræða fólk. New York er búin að vera á appelsínugulu hættunni frá því þann ellefta september 2001. Af hverju fór það allt í einu bara að skipta máli þegar það þurfti að æsa fólk upp í stríð?
Og svo er fylkisstjórinn hann Pataki alltaf í sjónvarpinu að tala um að það sé í raun engin ákveðin hætta í gangi og þar af leiðandi sé hættan ekki orðin rauð og þess vegna geti fólk bara verið rólegt "en á varðbergi". Hvað þýðir það má ég spyrja?
Svo er endalaust hjal um það tilfinningalega álag sem fólk verður fyrir vegna stríðsins. Ég verð nú bara að segja það að ef það er eitthvað sem veldur fólki streitu og andlegu álagi, þá er það allt þetta blaður um hvað stríðið taki nú á tilfinningalega. Og það olli mér tilfinningastreitu í gærkvöld í þennan hálftíma sem ég gerðist sek um að horfa á stríð í beinni, hversu fréttamennirnir töluðu um þetta allt eins og einhvern tölvuleik. Brjálaðar sprengingar yfir Bagdad. Úúúú.... eins og þetta væru bara flugeldar og enginn hefði meiðst eða neitt. Og svo voru allir hissa yfir því að þegar það birti fór fólk bara og keyrði bílana sína úti á götu eins og ekkert væri. Það er eins og Kanarnir væru móðgaðir yfir því að Íraka vantaði næga lotningu fyrir frelsisins herrum til þess að vera bara heima og bíða eftir því að Amríka kláraði að bjarga þeim.
Og svo var eitthvað bull í morgunsjónvarpinu í morgun um það hvernig ætti að ræða um stríðið við börnin sín. Það var sálfræðingur sem gaf fólki það ráð að láta bara börnin sín horfa á barnarásirnar í sjónvarpinu af því að það yrði stríðsumfjöllun við hæfi barna á þeim rásum!!!! Andskotinn hafi það! Er ekki einu sinni hægt að horfa á teiknimyndir í friði hérna fyrir stríðsáróðri?
Það er miklu fargi af mér létt! Ég er búin að gera amerísku skattskýrslurnar mínar. Júhú. Og nú get ég gert þær næstu ár án þess að þurfa nokkra hjálp af því að ég er búin að læra að gera fylkisskýrsluna, en í fyrra lærði ég að gera alríkisskýrsluna. Ég er að hugsa um að eignast aldrei neitt á ævinni, því að þá verður alltaf svona auðvelt að gera skattskýrslur eins og það hefur verið fyrir mig á minni stuttu ævi. Hvernig væri það nú bara? Þá væri ég ekki heldur að auka þrýsting á virkjanaframkvæmdir og áversruglumbull!!! Jarðneskar eigur íþyngja manni bara, sérstaklega á skattskýrslum.
Það er ótrúlegt hvað hún Unnur hittir oft naglann á höfuðið! Hún kemur svo vel fyrir sig orði alltaf. Ég las líka færsluna sem hún talar um og hryllti mig og vonaði í leiðinni að sturtufélaginn sem skrifað var um læsi ekki blogg, eða þekkti umræddan bloggara ekki í sjón.
Er þetta uppeldið eða hvað? Var Ásu ekki kennt að gera ekki grín að útliti fólks á almanna færi? Hún kemur illilega upp um eigin fáfræði og fordóma með þessari færslu.
Nú verður ekki horfandi á sjónvarpið á næstunni. Fussumsvei. Mér finnst þetta svo siðlaust eitthvað, þetta með stríð í beinni. Hefur fólk ekkert betra að gera en að horfa á þetta? Ég ætla alla vegana að sýna andstöðu mína við þessa styrjöld í verki með því að horfa ekki á hana í sjónvarpinu.
Ég sem ætlaði að horfa á Law and Order, en í staðinn les ég bara vísindagreinar. Það er hvort sem er mikið uppbyggilegra. Kannski bara að stríðið hjálpi upp á qualifying prófið hjá mér? Það skyldi þó aldrei verða?
Það stefnir allt í að það verði brjálað að gera hjá mér fram á haustið. Í augnablikinu er ég að lesa á fullu og kynna mér fræðin tengd nýja verkefninu mínu, en á morgun held ég að ég byrji á labbvinnu, að minnsta kosti bara að búa til buffera og svona (ó, ég ætti kannski að nota orðið stuðpúðalausnir í staðinn fyrir buffera hehehehe....).
Og þá verður ekki aftur snúið. Ég þarf sko að gera svo vel að fara að pródúsera gögn til þess að sýna á labbfundi í sumar og svo held ég fyrirlestur í júlí í svokölluðum Dataclub, þar sem fólk frá ónæmisfræðirannsóknarstofum á háskólasvæðinu skiptist á að kynna gögnin sín. Frau Doktor Professor Calame kann sko að setja á mann pressu. Þeim sem ekki vinna við líffræðirannsóknir kann kannski að finnast þetta óþarfa stress, að vera að hafa áhyggjur af því að ná ekki að afla gagna á fjórum mánuðum. En fjórir mánuðir er stuttur tími í rannsóknum, ýmislegt getur og mun koma uppá, sérstaklega þegar unnið er með mýs. Það er ástæða fyrir því að það tekur flesta að minnsta kosti sex ár að ljúka doktorsprófi hér...
Og svo verður sennilega qualifying prófið mitt í byrjun í júní í síðasta lagi. Mér finnst þetta reyndar bara fínt. Nú hef ég sko enga afsökun. Best að bretta bara upp ermarnar og... einn, tveir og byrja!!!!
Ef að ég vissi ekki betur myndi ég halda að það væri verið að taka upp nýja Stjörnustríðsmynd yfir borginni. Djöfuls hávaði... Er komið stríð eða hvað? Mikið er maður annars í raun varnarlaus.
Ah.. ég vaknaði í morgun og hausverkurinn var farinn! Júhú!!!!
Ég náði samt ekki að verða samferða Loru með fyrstu morgunrútunni, ég sofnaði nefnilega svo seint í gær vegna partýláta vina minna hér við hliðina á.
Þegar ég kom á labbið voru allir mættir, klukkan níu að morgni. Það er eitt af því sem mér líkar vel við á nýja labbinu, fólk mætir snemma í vinnuna. En fer reyndar ekkert fyrr heim en á gamla staðnum....
Ég tók eftir því að stelpurnar á labbinu voru svaka pæjulega klæddar. Ég hugsaði mig um, af því að ég mundi ekki eftir því að þær hefðu verið svona miklar skutlur í fyrra þegar ég vann á labbinu. Um ellefu leitið skýrðist málið, því að inn gekk engin önnur en Joan Allen. Hún er um þessar mundir að rannsaka fyrir hlutverk sitt í mynd um vísindakonu, sem er lífefnafræðingur og vinnur í New York. Það fyndnasta var að hún var mikið afslappaðri til fara en labbfélagar mínir! Hún mætti víst líka fyrir viku síðan og spjallaði heillengi við Kathryn og spurði hana út í vinnuna hennar, en í dag sýndi Kristy henni það sem hún var að gera á labbinu. Drap mús, veiddi úr henni miltað og kreisti út úr því hvítkornin og hóf að hreinsa út B-frumurnar. Ég held að Joan hafi algerlega fengið það sem hún var að leita að... Það verður gaman að sjá myndina þegar hún kemur út!!!
Annars er bara allt í gúddí, ég skráði mig á tilraunadýranámskeið í dag og las og las og las svaka góða yfilitsgrein um þróun morfólógíu útþekju og er svo að fara að lesa greinar í kvöld um genið sem ég er að fara að gera tilraunir með... Tjúllað!
Á morgun ætla ég að kaupa filmu og byrja á nýju ljósmyndaprójecti. Ég hef það að markmiði að ná ljósmynd af hverjum og einum bræðralagsdrengjanna þar sem þeir standa fullir og míga fram af svölunum hjá sér. Ég er viss um að þeir verða ekki ánægðir ef ég sendi þeim afrit af myndunum í tölvupósti. En svona er það, ef maður er ógeðslegur á almannafæri er ekkert mál að ná af manni myndum er það?
Eru það örlög mín að eiga alltaf vonlausa nágranna? Fyrst Palli dópisti og svo þetta lið.
Úje, tuttugu og eins stigs hiti í New York... Vorið er að koma, loksins! Ég var að klára að þvo þvott og nú er ekkert sem stöðvar mig, ég er farin út.
Þessa dagana er auglýsing í sjónvarpinu sem vekur hjá mér heimþrá í hvert skipti sem ég sé hana. Sennilegasta skýringin er sú að auglýsingarnar eru teknar á Íslandi. Þetta eru Hummer auglýsingar sem eru alltaf í sjónvarpinu þessa dagana.
Hummerinn brunar um Íslenska náttúru. (Ég vona að þeir hafi nú haldið sig mest á vegslóðum og ekki tætt upp náttúruna). Eftir brunerí um Skaftafell og Vatnajökul, framhjá Gullfossi og svona beisiklí eftir smá "best of Iceland rúnt" er súmmað út þangað til bara sést gervitunglamynd af landinu. Vááá.. þegar ég sá þessa auglýsingu fyrst kipptist hjartað í mér til og ég hugsaði bara "Ísland, mitt Ísland... mitt, mitt, mitt"
En allavegana, auglýsingarnar má sjá á þessarri síðu. Auglýsingar eitt, tvö og sex eru teknar upp á íslandi, en númer fimm er tekin á Fróni en súmmar frá einhverju öðru landi (svindl).
Ég held að það séu líka barasta alvöru innfæddir íslenskir karlmenn í auglýsingu númer tvö (Glacier). Að minnsta kosti er gaurinn í farþegasætinu ýkt sætur og þar að auki í íslenskri lopapeysu!
Æji, nennir ekki einhver að koma til mín og fara með lyfseðilinn út í apótek. Kannski fara í leiðinni út í búð og kaupa handa mér mjólk og eitthvað súpuglundur og sækja meðölin í apótekið í bakaleiðinni? Ég hef verið að reyna að mana mig upp í þetta í morgun, en það er ekki alveg að virka....
Það er fúlt að vera alein veik stelpa heima...
Já, það ætti kannski ekki að koma á óvart að síðan að Google keypti Blogger, hefur Google ótrúlega oft legið niðri! Way to go Blogger!
Ég ætti nú ekki að kvarta því að þegar Blogger og Blogspot eru niðri, þá eykst traffíkin hingað!
Hver var að senda mér frétt af mbl.is? Takk, sá hinn sami, en þú gleymdir að kvitta og ég er náttúrulega forvitin....
Það er ekki alltaf tekið út með sældinni að búa á stúdentagörðum. Ég er svo einstaklega heppin að í húsinu við hliðina á mér býr einmitti hópur af nítján ára bólugröfnum strákum undir þeim formerkjum að þeir séu í svokölluðu bræðralagi, eða fraternity upp á amerísku. Sigma Nu, gjessovel.
Þetta væri nú svo sem allt í lagi, ef þeir væru ekki með hljómsveit í kjallaranum hjá sér, sem er í leiðinni kjallarinn að húsinu okkar, því þetta er svona múrsteinshúsalengja. Æfingarhúsnæðið er algerlega óhljóðeinangrað og verslings strákgreyin eru frekar ófærir um hljóðfæraleik og kunna bara þrjú lög. Það stöðvar þá nú ekki í því að hamra á hljóðfærin í fimm tíma á dag, okkur nágrönnum þeirra til mikillar gleði. Ég meina, hver gleðst ekki yfir því að fá að gera jóga í takt við psycho killer, spilað svo illa að maður fattar varla hvaða lag er verið að spila. Það færir mann svo sannarlega nær nirvana.
Þetta væri nú kannski allt saman gott og blessað ef maður þyrfti ekki líka að hlusta á endalaus partý, vakna upp við þá grýtandi bjórflöskum út um gluggann, mígandi fram af svölunum og ælandi í bakgarðinn.
Ó, bandarísk æska, efnileg og full fyrirheita.
Jæja, núna er loksins að komast mynd á líf mitt aftur. Það eru orðið nær tvær vikur síðan ég lyfti síðast pípettu og ég er búin að vera mest heima þessar tvær vikur, bæði að reyna að lesa og finna rannsóknarstofu sem að mig langar til þess að vinna á en líka bara í kvefi og slappleika.
Ég fór í dag á gamla labbið og tók saman dótið mitt og kvaddi og þakkaði fólki fyrir alla hjálpina og samstarfið. Það sem kom mér mest á óvart var að það voru margir á labbinu sem sögðu að þau bæru mikla virðingu fyrir ákvörðuninni sem ég tók og skildu mig alveg. Mér líður einhvern veginn betur að vita það, þósvo að ég hafi alveg verið sátt við ákvörðunina sjálf.
Eftir það fór ég og hjálpaði Adelene og Emily að flytja í nýju íbúðina sína, en varð frá að hverfa því að það er alltaf þetta helvítis kvef að hrjá mig...
Það er eins gott fyrir mig að hvíla mig vel og vera ekki lasin á morgun, því að þá er fyrsti dagurinn minn á nýja labbinu. Ég er að fara að vinna aftur fyrir hana Kathryn Calame. Eins og ég hef sagt frá áður vinnur hún við ónæmisfræðirannsóknir. Verkefnið sem ég mun vinna að hjá henni snýst reyndar frekar óbeint um ónæmiskerfið. Ég mun fara aftur að gera tilraunir á músum, en næstu vikurnar verð ég að rækta upp "dendritic" frumur úr músabeinmerg. Júhú!
Ég vil nota tækifærið og þakka ykkur öllum sem hringduð í mig og senduð mér tölvupóst undanfarnar tvær vikur, til þess að peppa mig upp í miðju ruglinu. Ég segi bara eins og Kaninn: -It meant a lot to me!
Ég get nú ekki annað en bætt inn hlekk á heimasíðuna hennar Soffíu, dóttur Jónu og Stebba. Ég hefði sko verið búin að því fyrir löngu ef að ég hefði ekki verið búin að týna slóðinni... Oh, hún er svo mikið krútt hún Soffía.
Ég hef ekki séð Soffíu, hvað þá foreldra hennar síðan þar síðasta sumar, það eru að verða komin tvö ár síðan! Tíminn flýgur.
Mér finnst ekkert smáborgaralegra en þegar Íslendingar eru að væla yfir launum hinna og þessa forstjóra stórfyrirtækja á Íslandi. Mér finnst þetta bera merki hinnar dæmigerðu öfundar sem alltaf virðist vera handan við hornið á Íslandi. Mér finnst fyrirtæki sko ekkert þurfa að réttlæta það þegar þau borga forstjórum sínum há laun. Ef þau vilja halda í góðan mann, þá þurfa þau að borga honum há laun.
Persónulega finnst mér milljón eða tvær á mánuði ekkert svakalegur peningur fyrir forstjóra stórfyrirtækis.
Mér finnst samt enn fáránlegra þegar forsætisráðherra fer að tjá sig um hlaun hinna eða þessa Íslendinga. En það kemur mér kannski heldur ekkert á óvart að hann geri það, hann kann sér engin mörk karlinn sá.
Svo hafa líka verið uppi raddir um að forsætisráðherra sjálfur sé með allt of há laun. Ég er líka ósammála því. Mér finnst svo óþolandi þessi væll í fólki að það sé eitthvað ósanngjarnt að menn í ríkisstjórn fái há laun. Vill fólk í alvöru að þingmenn og ráðherrar séu á verkamannalaunum? Vill fólk í alvöru gera forsprakka þjóðarinnar viðkvæma fyrir mútuþægni?
Mér finnst persónulega að það ætti að hækka laun ráðherra og þingmanna töluvert, þau eiga skilið að fá borgað fyrir það að bera ábyrgð á hag okkar og velferð.
Undanfarið hefur mikið borið á umfjöllun á sjónvarpsstöðum hér í landi frelsisins, um það hvenær og hversu miklar pyndingar séu réttlætanlegar til þess að ná mikilvægum upplýsingum upp úr stríðsföngum í hinu mikla stríði gegn hryðjuverkum.
Fólk virðist almennt vera fylgjandi því að fangar séu pyndaðir, því heilaþvotturinn í sjónvarpinu er settur fram á eftirfarandi hátt: "Ef að það væri öflug sprengja staðsett á Manhattan, og við þyrftum að komast að því hvar, þá hlyti að vera réttlætanlegt að pynda fanga til sagna". Og svo hef ég heyrt því fleygt af sérfræðingum innan hersins að það teljist nú ekki til pyndinga að neita fólki um svefn.
Ég er farin að slökkva á sjónvarpinu þegar ég heyri svona, bara til þess að viðhalda eigin geðheilsu. Fyrir það fyrsta, ef að pyndingar eru réttlætanlegar yfirleitt, hvar á þá að draga strikið? Og í öðru lagi þá vill svo til að sú aðferð að neita fólki um svefn er mikið notuð sem pyndingaraðferð um allan heim, því að það brýtur niður baráttuvilja, geðheilsu og líkamlega heilsu fórnarlambsins án þess að á manneskjunni sjáist nokkur líkamleg merki eins og brunasár og marblettir. Það er mesta hræsni í heimi að halda því fram að þessar aðferðir séu ekki pyndingar og þar af leiðandi ekki í trássi við alþjóðasáttmála.
Það er nú ekkert beint spennandi sem ég hef frá að segja í dag. Í gær var ég heima nær allan daginn. Ég fór á tónleika um tvöleitið hjá Emily, en hún er í svona lúðrasveit, hálfgerðri hér í Columbia, a.m.k. svona blásturshljóðfærasveit. Ég varð hins vegar frá að hverfa, og þegar ég kom heim fattaði ég að ég væri sennilega með hita.
Ég á yfirleitt frekar erfitt með að gera mér grein fyrir því hvort ég sé veik eða ekki, sem þýðir sennilega yfirleitt að ég sé ekki veik, en í gær fór það ekki á milli mála, kuldaköst og hitaköst til skiptis, kaldur sviti og beinverkir. Það var eiginlega kominn tími á mig, ég hef ekki orðið veik í tólf ár. Réttara sagt, þá hef ég ekki fengið hita siðan í lok janúar árið 1991. Ég er alveg ótrúlega heppin manneskja að sleppa alltaf við flensur og annan fjanda og meira að segja í dag líður mér mikið betur, engir beinverkir bara aðeins stíflaður haus af öllu þessu hori sem að öndunarvegurinn á mér hefur verið að framleiða undanfarið =)
Ég held mig hins vegar inni við svo að mér slái ekki niður og einbeiti mér að því að lesa greinar um tilraunir á músum.
Ég var að koma heim úr stuttur helgarfríi með Loru. Við vorum að passa hús og hund fyrir prófessor í deildinni. Það var svaka kósí hjá okkur á laugardaginn, við fórum í heita pottinn og gláptum á vídejó og svo seinnipartinn í gær komu Adelene og Emily og við fórum í göngutúr á Palisades stígnum.
Veðrið var frábært, yfir tíu stiga hiti og sólskin og enginn vindur. Sumum fannst samt nóg um krapann og snéru við eftir stutta stund, en við Adelene gengum áfram og tókum hundinn með okkur. Ég er viss um að hundurinn hefur haldið að hann væri dáinn og kominn til himna, þvílík paradís að fara út að labba með konum sem nenna endalaust að vera að henda snjóboltum og láta hana hlaupa á eftir þeim og vaða í gegnum krapa og skvetta og busla.
Á leiðinni sáum við dádýraspor í snjónum og svo rákumst við á dauðan fugl sem greinilega hafði barist fyrir lífi sínu því að það voru fjaðrir út um allt, en fuglinn var hauslaus og búið að rífa úr honum hjartað.
Við ætluðum að hitta Loru og Emily um átta mílum frá staðnum þar sem við tókum af stað, en þær keyrðu þangað og biðu eftir okkur. Það var hins vegar tekið að skyggja þegar við fórum af stað þannig að við ákváðum að stytta okkur aðeins leið og fórum upp á malbikaðan veg rétt hjá sem að við héldum að sniglaðist upp á Palisades klettana. En það var víst ekki rétt, og um það leyti var komin lögga að tala við Loru og var víst frekar fúll þegar hann vissi að við værum enn á stígnum rétt fyrir myrkur. Stelpurnar voru líka að drepast úr hræðslu, þær hafa ekki mikið farið í göngur, og héldu að við værum rammvilltar. Löggurnar gerðu líka mikið úr því hvað það væri hættulegt að labba í svona miklum snjó. (Jamm, það voru sennilega heilir þrír sentimetrar af jafnföllnum snjó þar sem hann var mestur.)
Eftir mikið þref í símann fram og til baka vorum við svo á endanum sóttar á stigin af frekar fúlum lögreglumanni, sem fannst aðstæður svo svakalegar að hann væri að bjarga okkur frá dauða.
Það var gott að komast í heita pottinn eftir þetta ævintýri og það verður ekki annað sagt en að ég hafi sofið vel í nótt.
Verðrið hérna er frábært í dag. Það snjóaði alveg heilan helling í gær, en í dag er hitinn um frostmark og sólin skín í heiði og nær enginn vindur!
Ég vildi að ég þyrfti ekki að þvo þvott, því að þá myndi ég fara í göngutúr. En það er kannski eins gott að ég haldi mig inni þar sem ég er alveg að drepast úr kvefi.
Ég er að fara með Loru seinnipartinn til New Jersey, en hún er að passa hús og hund fyrir einn af prófessorum okkar um helgina. Við ætlum að verja kvöldinu í heita pottinum hennar og elda góðan mat og á morgun ætla Adelene og Emily að koma með okkur í gönguferð á Palisades stígnum góða.
Ég tók líka nokkrar skandinavískar vídejóspólur og DVD diska á leigunni áðan, mér fannst það eitthvað svo tilvalið, að kynna skandinavíska kvikmyndamenningu fyrir vinkonum mínum um helgina. Myndirnar sem ég tók eru Mifunes sidste sang, Idioterne og svo Fucking Aamal, en sú síðastnefnda er eini titillinn sem ekki hefði þurft að þýða fyrir á ensku, en það er samt gert, því Fucking Aamal er ekki alveg nógu sivíliseraður titill fyrir Kanann. Hún heitir Show me love á ensku. Mér finnst sá titill alls ekki passa og vera algerlega úr takt við myndina. En hvað um það.......
Kominn tími til! Einar Mar er farinn að blogga, en hann er einmitt í feðraorlofi þessa dagana og virðist vera að njóta þess í tætlur.
Annars kíki ég alltaf reglulega á heimasíðuna hennar Sollu dóttur Einars og Þyríar, mér finnst svo stutt síðan hún fæddist en hún er orðin ekkert smá stór! Og örugglega enn stærri núna en á þessum myndum, þar sem að þær eru frá því um jólin! Svona missir maður nú af miklu þegar maður er í útlöndum.
Jessöríbab. Það heppnaðist. Fann færslu á Support Forum MT. Einar Örn hafði greinilega lent í því sama og ég og spurt ráða... Þannig að ég bara hermdi.
Þannig að núna má sjá hlekk hér til hægri á síðunni sem vísar á færslu sama dags fyrir ári síðan. Ég ætlaði að setja þetta upp á eins árs bloggafmæli okkar í byrjun nóvember, en hef hreinlega ekki nennt að breyta neinu hér. Hef einfaldlega meira gaman af því að pæla í sameindalíffræði og fara út með vinum mínum en að spá í html og perl kóða.
Fyrst að ég sit hér heima með kverkaskít og hor í nös og hef ekkert betra að gera ákvað ég að fara í endurbætur á blogginu. Eins og er gengur það ekki nógu vel, ég er að reyna að setja inn hlekk hér á spássíuna sem vísar í færslu á sem skrifuð var á sama degi fyrir ári síðan. Þannig að hér til hægri ætti að koma hlekkur á færslurnar sem voru skrifaðar þann sjötta mars árið 2002, en í staðin fæ ég bara hlekki á færslur undanfarinna tveggja vikna. Ég er ekki alveg að fatta hvað er í gangi, ég setti plugin-ið á réttan stað og svona. Kannski ég þurfi að laga skjalasöfnin mín eða eitthvað....
Ég notaði plugin frá Brad Choate en bara fæ það ekki til að virka rétt.
Haldið þið ekki bara að Mörður elskan hafi sent mér blóm í dag! Oh.. hann er svo mikið krútt. Gvuð, ég bjóst sko ekki við því. Risastór og flottur blómvöndur! Hann Mörður kann sko alveg að gleðja mig þegar það er eitthvað rugl í gangi!
Jæja, ætli maður verði ekki að segja frá hvað er búið að vera í gangi hérna hjá mér undanfarna daga. Ég veit að minnsta kosti að þeir Kólumbíunemar sem að lesa síðuna eru farnir að geta í eyðurnar!
Málið er að fyrir nær tveimur vikum síðan sannfærðist ég endanlega um að verkefnið mitt væri ekki að ganga upp. Þá fór ég að hugsa mig vel um hver framtíð mín væri á rannsóknarstofunni og komst að því að ef að ég yrði áfram á henni tæki það mig örugglega nokkur auka ár að ná settu takmarki; doktorsgráðunni. Ég hefði svo sem átt að vera búin að sjá það mikið fyrr, en svona er maður nú vitlaus! Ekki það að ég sé fúl út í neinn á labbinu mínu, eða neitt þannig, þetta er allt í góðu, en ég þarf bara leiðbeinanda sem hefur tíma til að sinna mér.
í augnablikinu er ég því atvinnulaus. Á ekki heima á neinu labbi, þannig að ég er meira heima en áður. En ég segi bara eins og einhver góður Íslendingur sagði einhvern tíman: Þetta reddast alltsaman!
Ásta systir var að segja mér að mér hefði brugðið fyrir í myndinni um Ham sem var sýnd í sjónvarpinu heima á sunnudaginn. Kemur mér svosem ekki á óvart.
Ég man líka eftir þessu afmæli sem hún Hel talar um. Ég var bara sextán og fannst svaka kúl að mæta í afmæli Ham með strákunum í Sororicide. Hahahaha.. ég man samt ekkert eftir að hafa séð Hel þar, það eina sem ég man er að Sigurjón endurtók bara orðið rennibraut í stað hefðbundinna texta við lögin sín... Rennibraut aha, rennirennibraut.. rennirennirennibraut (syngist með laglínu Voulez Vouz).
Já, í þá gömlu daga. Mikið er ég annars fegin að vera ekki lengur sextán.
Dagurinn í dag var vægast sagt óvenjulegur og skrýtinn. Stress, breytingar sviptingar og læti. En hvað um það. Þetta reddast allt einhvern veginn. Eins gott að eiga góða vini. Lora er búin að vera þolinmóðasta kona í heimi við mig undanfarið.
Tékkið annars á blogginu hennar. Hún er líka komin með svona teljara sem telur niður dagana þangað til að kærastinn hennar kemur aftur til New York!
Ég fór heim til Loru seinnipartinn og við keyptum í matinn og ég eldaði svaka góðan indverskan karrýrétt. Adelene kom líka í matinn og við sátum og spjölluðum. Svaka næs. Við erum að fara að passa upp á hús eins prófessors í deildinni um helgina og í leiðinni ætlum við að fara í göngutúr á Palisades stígnum góða. Ég hlakka til...
Tjæjah.. ég er búin að sitja heima mestalla helgi með stíflað nef og lesa vísindagreinar. Kvef þessa vetrar hefur knúið að dyrum og ekkert annað að gera en að bíða eftir að það gangi yfir.
Annars fór ég með Binnu áðan suður í Quad cinema. Við sáum hollensku myndina Sus & zo. Mæli með henni, þetta er svona eiginlega pínu rómantísk kómedía með evrópsku vandamálaívafi. Kærkomin tilbreyting eftir að hafa bara horft á amerískar bíómyndir í langan tíma.
Núna er ég aftur komin heim, tilbúin í slaginn, byrjuð að lesa aftur og búin að taka vænan slurk af hóstamixtúru. Ullabjakk. Könum finnst lakkrísbragðið af hóstamixtúrum svo vont að þeir blanda í þær kirsuberjabragði eða einhverju þannig. Mér finnst persónulega ekkert að bragðinu af venjulegum hóstamixtúrum, en samblandið af lakkrísbragði og kirsuberjabragði er hreint afleitt. Með þeim orðum býð ég góða nótt.