Ég sat í kvöld einu sinni sem oftar og horfði á uppáhalds sjónvarpsefnið mitt, West Wing og Law and Order. Eftir auglýsingahlé númer fimm, fór ég að hugsa um eina tegund auglýsinga sem er áberandi í sjónvarpinu hér. Það eru snakkauglýsingar. Kapphlaup snakkframleiðenda um hylli neytandans minnir eiginlega mest á baráttuna sem átti sér stað fyrir tæpum áratug þegar dömubindin fengu vængi og önnur hver auglýsing í sjónvarpinu heima útlistaði tæknilega yfirhönd ákveðinnar tegurndar dömubinda og bindin flögruðu um skjáinn eins og fiðrildi með vorfiðring.

Í hverju einasta auglýsingahléi er að minnsta kosti ein snakkauglýsing. Það sem vekur athygli er að mjög lítil áhersla er lögð á bragðgæði snakksins. Í staðinn er miklu púðri eytt í að sannfæra neytandann um að þessi ákveðna snakktegund sé best til þess fallin að moka upp sem mestu magni af ídýfu eða salsasósu. Framleiðendur eru farnir að framleiða snakk sem er í laginu eins og háflgerðar ausur þannig að magn sósu á hvern fersentimetra kartöfluflögu er hámarkað. Einnig eru framleiðendur farnir að auglýsa snakk sem er sérstaklega styrkt til þess að þola álagið af ídýfumokstrinum. Því eins og við öll vitum, þá er ekkert sem er verra en brotin kartöfluflaga í annars góðu teiti. Þetta er eiginlega öfugt við dömubindin, þau voru alltaf sýnd í prófíl til þess að sýna hvað þau væru þunn, en prófíll snakksíns sýnir hversu þykkt og traust það er.

Ó, Ameríka er svo dásamleg. Hvar annars staðar gæti snakkþróunin mögulega náð þvílíkri fullkomnun?

Þar sem ég sit hér og skoða rss-listann hans Bjarna, þá sé ég að tvær RSS færslur, á sitt hvoru blogginu hafa titilinn "The last two days we didn't have internet access", en þetta eru einmitt fyrstu orðin á blogginu hjá Salam, en eftir að Blogger setti hann upp á notable blogs listann hjá sér virðist annar hver bloggari í heiminum vera búinn að linka á hann.

Það skrýtna er að þegar maður smellir á þessar færslur á rss-inu, þá er engin færsla á viðkomandi bloggum sem á við titilinn sem RSSið vísar til. Það er líka athyglisvert að bloggin eiga það sameiginlegt að hafa ekki verið uppfærð mánuðum saman. Hmmm.. stórskrítið.

Æji, þetta er bara búið að vera einn af þessum dögum, þið vitið. Ekkert spes í gangi, bara svona venjulegur en samt alveg hreint stór góðurdagur. Engar pælingar í gangi sem snúast ekki um ritgerðina sem ég er að fara að skrifa. Hmmm... ég ætti kannski að lýsa svona venjulegum degi í mínu lífi. Þeir sem ekki vilja lesa um afskaplega hversdagslega hluti geta þá bara hætt að lesa hér.

Ég vaknaði sumsé klukkan átta stíf og stirð, því að í gærkvöldi byrjaði ég aftur að lyfta en það hef ég ekki gert síðan ég meiddi mig í bakinu í fyrra. Fór í sturtu, át hafragrautinn minn (namm, með kanilsykri og rúsínum), tékkaði á tölvupóstinum mínum og rauk út. Tók skólarútuna upp á "uptown" kampusinn og var mætt í vinnuna rétt fyrir níu. Ég settist niður við skrifborðið mitt með morgunkaffið og las vísindagrein á meðan ég sötraði kaffið. Fór svo inn á labb og steypti gel og keyrði DNA melturnar sem ég gerði í gær. Á meðan gelið var að keyras kláraði ég að lesa greinina. Þvínæst tók ég mynd af gelinu, staðfesti að plasmíðið (þ.e. a. s. DNAið) væri í lagi.

Klukkan eitt var Journal Club, en ónæmisfræðilöbbin hittast alltaf á þriðjudögum og skiptast á að kynna vísindagreinar og spjalla um þær. Við fengum líka samloku, en það er í huga flestra meginástæðan fyrir því að mæta: Ókeypis hádegismatur. Mér finnst þetta alltaf jafnskondið, því að það kemur alltaf sendill með fjögurra feta langa samloku í aflöngum pappakassa. Voða amerískt eitthvað, majóslummusallat með og gos...

Eftir það hringdi ég í geislavirkni-öryggisskrifstofuna og kvartaði, það er búið að taka þau fimm daga að fletta upp skránni minni hjá þeim en í dag voru allir starfsmennirnir veikir nema einn, en hún tók sér "a personal day" eins og það er kallað hér um slóðir! Urrr... Þannig að ég las bara meira, get ekkert byrjað að vinna fyrr en ég er komin með "geislavirknivottun", og setti bakteríur í rækt til þess að geta einangrað úr þeim plasmíð í vikunni.

Eftir vinnu fór ég í sund og syndi þúsund metra skrið að vanda og fór svo á opinn fund hjá Columbia Hiking club. Það virðist vera mikið að gerast hjá þeim þessa dagana, ganga um hverja helgi fram í maí. Kannski að maður skelli sér bara með þeim einhverja helgina.

Eftir fundinn fór ég í Arts'n Crafts og hitti stelpurnar og við spjölluðum um heima og geima, fórum næstum því í "now where is everyone from" leikinn, að minnsta kosti var Atlasinn dreginn fram og Argentína og Kalifornía skoðaðar vel.

Nú ætti ég hins vegar að vera farin í rúmið, því að ég þarf að mæta í data club klukkan átta í fyrramálið... geisp.