Það var ekkert smá fínt í dag að vinna í heilan dag. Ég var orðin pínu leið á því að sitja allan daginn og lesa. Það var reyndar stórskemmtilegt að lesa mér til um það sem vitað er um stofnfrumur í húð og hvernig frumur í húð endurnýjast og ég er komin með fullt af hugmyndum um tilraunir til þess að gera. Oh.. það er svo gaman stundum að vera vísindakona. Sérstaklega þegar maður fær smá tíma inn á milli til þess að pæla í hlutunum. Það er allt of oft sem krafan er bara að vinna og vinna og vinna, til þess að koma með fleiri og fleiri niðurstöður, maður þarf að minna sjálfans sig sérstaklega á að taka sér tíma til þess að pæla í hlutunum. Annars náttúrulega gerist ekkert nýtt.

Allavegana, þá var mjög gaman í dag. Ég gerði samt ekkert sérstakt, autoclavaði bufferana mína, bjó til fleiri lausnir og melti plasmíð með skerðiensímum. það var bara samt eitthvað svo gaman að taka í pípettu aftur eftir heilan mánuð í burtu frá rannsóknabekknum.

Og svo kom stelpan sem ég verð að vinna með úr fríi, þannig að hún gat skýrt út alveg heilan helling fyrir mér og við spjölluðum um rannsóknina alveg heillengi. Hún gaf mér líka alveg bunka af greinum til þess að lesa.

Svo kíkti ég á síðuna hjá henni Brynju, nánar tiltekið þessa færslu. Það er ekki oft sem mér finnst Íslensk orð yfir líffræði eða efnafræðiheiti vera skemmtileg, en það fór ylur um hjartað á mér þegar ég las færsluna og sá að hún notaði orðið rafgötun yfir það sem á ensku kallast electroporation. Mér finnst þetta alveg stórsnjallt orð, stutt og þjált og lýsir algerlega því sem fer fram; Götun á bakteríum með rafmagni. En þannig iðja er stunduð þegar maður vill koma DNA sameindum inn í bakteríu. Einn hluti af því ferli að klóna gen til dæmis. Oh.. vísindin eru stundum svo skemmtileg.

Ætli það sé ekkert íslenskt orð notað yfir competent frumur, svona á fagmálinu?