Jæja, þá er ný vinnuvika framundan og þar að auki fyrsta alvöru vinnuvikan mín á nýja labbinu. Það stendur til hjá mér að læra að gera Southern Blot og rækta dendritic frumur úr músabeinmerg.
Í síðustu viku þurfti ég hins vegar að vinna að því að fá tilskilin leyfi til þess að mega vinna þessa vinnu. Ég þarf nefnilega að vinna með geislavirk efni við Southern Blottin, og til þess þarf ég að sýna fram á að ég hafi farið á námskeið um vinnuöryggi og meðhöndlun geislavirkra efna, en ég fór á svoleiðis námskeið fyrir einu og hálfu ári síðan.
Svo þarf ég að gangast undir ákveðna þjálfun til þess að mega gera tilraunir á músum. Ég fer reyndar fyrst til læknis sem að tékka á því hvort að ég sé sprautuð fyrir stífkrampa og svoleiðis. Svo mæti ég á fyrirlestur um vinnu með tilraunadýr og að lokum mæti ég í verklegt, þar sem ég læri að svæfa mýs og drepa mýs og ég veit ekki hvað...
Sumsé stuð framundan!!
Þetta kemur úr hörðustu átt!
Ég veit ekki betur en að Bandaríkjamenn sjálfir stundi pyndingar á eigin stríðsföngum sem staðsettir eru í Guantanamo Bay. Þeir meira að segja viðurkenna það sjálfir að þeir stundi pyndingar, en taka það fram að þær misþyrmingar sem þeir stunda flokkist nú ekki sem pyndingar! Hah! Fínt að vera alltaf í þeirri stöðu að geta sveigt reglurnar eftir eigin hentisemi.....
Oh, stundum er ekki hagstætt að vera frá litlu landi út í ballarhafi. Það er oft vonlaust að hringja heim til Íslands. Og nú næ ég ekki heim, og það er afmæli bóndans. Ég gat nú samt sent honum SMS gegnum netið. Ég vona að hann sjái það!
Ég fann þessa frétt á Letter From Gotham. Mig langaði mest til þess að gubba.
Ég er líka búin að vera að lesa í gegnum bloggið hjá Salam. Hann uppfærði ekki í dag. Kannski er nettengingin hans niðri, en maður getur ekki annað en velt því fyrir sér af hverju hann bloggaði ekki í dag.... Hins vegar eru allir linkarnir á myndirnar hans bilaðir, sem þýðir sennilega að það er búið að loka fyrir internetið í Írak, rétt eins og hann lýsir því að það var lokað fyrir móttöku á gervihnattasjónvarpi.
Það eina sem fær mig til þess að efast um að stríðið sé óréttlætanlegt eru blogg frá fólki í Írak og Mið-Austurlöndum, sem virðist vera búið að bíða eftir stríðinu, en fylgist svo með núna með hryllingi. Lítur samt einhvern veginn á þetta sem nauðsynlegan hlut til að losna undan hræðilegri ógnarstjórn þar sem fólk er pyndað og kúgað.
Diane, sem skrifar A Letter From Gotham, er greinilega fylgjandi stríðinu, en er svo heiðarleg að hún skrifar líka um efasemdir sínar. Hún fær mig líka til að hugsa mig um þegar hún skrifar í dag um hóp af fólki sem var að koma frá mótmælunum sem voru haldin á Herald square:
Þetta er nokkuð skarpur punktur hjá henni. Allt þetta unga fólk fer og mótmælir og upplifir sjálft sig sem svakalega mikilvægt. Þau eru í raun ekki að upplifa stríðið á neikvæðan hátt.
Æji, þetta er allt bara svo flókið. Það er náttúrulega enginn fylgjandi því að sprengja mann og annan, en heldur kannski ekki fylgjandi því að láta Saddam komast upp með þá hryllilegu hluti sem hann gerir. En það er náttúrulega ekki eins og Bandaríkjamenn stundi ekki pyndingar og þess háttar sjálfir. Þeir eru meistarar í pyndingum.
Það er kannski alveg rétt sem hún segir, Diane, svo að ég vitni í hana eina ferðina enn. Það er kannski verst af öllu að efast ekki um sína afstöðu í þessum málum, sama hvort maður er með eða á móti þessu fjárans stríði. Það er kannski málið. Ef að maður hikar ekki í sekúndubrot og hugsar sig um og veltir því fyrir sér hvort maður hafi í raun rétt fyrir sér.
Það sem fer mest í taugarnar á mér eru Kanar sem að snúa þessu upp í "með eða á móti OKKUR" pælingu. "Við komum alltaf og björgum heiminum þegar þið þurfið á að halda og svo getið þið ekki einu sinni stutt okkur þegar við þurfum á ykkur að halda... Og okkur er svo kennt um allt sem illa fer í heiminum...." Það ÞOLI ég ekki.