Undanfarið hefur mikið borið á umfjöllun á sjónvarpsstöðum hér í landi frelsisins, um það hvenær og hversu miklar pyndingar séu réttlætanlegar til þess að ná mikilvægum upplýsingum upp úr stríðsföngum í hinu mikla stríði gegn hryðjuverkum.

Fólk virðist almennt vera fylgjandi því að fangar séu pyndaðir, því heilaþvotturinn í sjónvarpinu er settur fram á eftirfarandi hátt: "Ef að það væri öflug sprengja staðsett á Manhattan, og við þyrftum að komast að því hvar, þá hlyti að vera réttlætanlegt að pynda fanga til sagna". Og svo hef ég heyrt því fleygt af sérfræðingum innan hersins að það teljist nú ekki til pyndinga að neita fólki um svefn.

Ég er farin að slökkva á sjónvarpinu þegar ég heyri svona, bara til þess að viðhalda eigin geðheilsu. Fyrir það fyrsta, ef að pyndingar eru réttlætanlegar yfirleitt, hvar á þá að draga strikið? Og í öðru lagi þá vill svo til að sú aðferð að neita fólki um svefn er mikið notuð sem pyndingaraðferð um allan heim, því að það brýtur niður baráttuvilja, geðheilsu og líkamlega heilsu fórnarlambsins án þess að á manneskjunni sjáist nokkur líkamleg merki eins og brunasár og marblettir. Það er mesta hræsni í heimi að halda því fram að þessar aðferðir séu ekki pyndingar og þar af leiðandi ekki í trássi við alþjóðasáttmála.

Það er nú ekkert beint spennandi sem ég hef frá að segja í dag. Í gær var ég heima nær allan daginn. Ég fór á tónleika um tvöleitið hjá Emily, en hún er í svona lúðrasveit, hálfgerðri hér í Columbia, a.m.k. svona blásturshljóðfærasveit. Ég varð hins vegar frá að hverfa, og þegar ég kom heim fattaði ég að ég væri sennilega með hita.

Ég á yfirleitt frekar erfitt með að gera mér grein fyrir því hvort ég sé veik eða ekki, sem þýðir sennilega yfirleitt að ég sé ekki veik, en í gær fór það ekki á milli mála, kuldaköst og hitaköst til skiptis, kaldur sviti og beinverkir. Það var eiginlega kominn tími á mig, ég hef ekki orðið veik í tólf ár. Réttara sagt, þá hef ég ekki fengið hita siðan í lok janúar árið 1991. Ég er alveg ótrúlega heppin manneskja að sleppa alltaf við flensur og annan fjanda og meira að segja í dag líður mér mikið betur, engir beinverkir bara aðeins stíflaður haus af öllu þessu hori sem að öndunarvegurinn á mér hefur verið að framleiða undanfarið =)

Ég held mig hins vegar inni við svo að mér slái ekki niður og einbeiti mér að því að lesa greinar um tilraunir á músum.