Djammið í kvöld fór fyrir lítið, ég er eitthvað slöpp, örugglega að fá kveffjanda eða eitthvað, þannig að ég hangi bara hérna við skrifborðið við skemmtilegustu iðju allra tíma, að fara yfir próf.

Ég er reyndar svakalega heppin af því að það er nýr kennari í þessu fagi og hún fer yfir helminginn af öllum prófunum á móti mér. David þurfti að fara yfir allt sjálfur í fyrra. Fjúkk.

Ég tók mér nú samt smá pásu áðan og horfði á Baywatch! Hahah.. minnir mig eiginlega bara á Mörð. En, það minnir allt mig á Mörð þessa dagana. Ó hvað ég hlakka til eftir 154 daga! Núna er líka þátturinn The Senator í sjónvarpinu. Ágætis afþreying allt saman....

Ég fór út með liðinu í deildinni minni áðan ásamt öllum krökkunum sem deildin mín bauð í viðtöl um helgina. Um þetta leitið eru nefnilega flestir bandarískir skólar að taka krakka í viðtöl fyrir doktorsnám næsta vetur.

Líffræðideildirnar hér eru svo rausnarlegar að þær bjóða fólki sem þær vilja fá í nám, í heimsókn, borga flugfarið, gistingu, mat und alles. Það er nefnilega svaka slagur um að fá góða líffræðinema og það eru yfirleitt sömu stúdentarnir í viðtölum allstaðar. Reyndar er deildin mín ein af fáum sem býður ekki erlendu stúdentunum líka, en það eru svo margir umsækjendur hér af því að skólinn er í New York.

Þannig að næstu daga verð ég sennilega að djamma með vinum mínum og svo verðandi samnemum.

Þegar ég kom heim rétt í þessu og hengdi þumalputtann í buxnastrenginn, fann ég þar 1 mL túpu af fúkkalyfinu ampicillin, sem ég hafði stungið í buxnastrenginn til þess að þýða áður en ég setti það út í bakteríuræktina mína. Þetta þýðir víst að ræktin er ónýt fyrst að ég setti ekkert ampicillin í hana og því verður ekkert plasmíð einangrað á morgun. Fjúkk, ég er bara fegin, því þá hef ég afsökun fyrir því að vera bara heima að lesa í staðin fyrir að spandera hundrað dollurum af peningum rannsóknarstofuna í DNA einangrun sem sennilega verður ekki til neins.

Annars fór ég út í Harlem áðan að borga rafmagnsreikninginn minn. Ég fór nefnilega yfir á tékkheftinu og tékkinn til Con Edison var endursendur og þess vegna voru þeir að hóta mér að ég þyrfti að borga þeim áttatíu dollara í tryggingu. Þetta er svo gamaldags hér, allir reikningar borgaðir með tékkum í pósti. Ég áttaði mig ekki alveg, vön netbankanum heima og svona og yfirdró reikninginn. Ah.. þetta var svo mikið þægilegara þegar Mörður sá um þessi mál! Þegar ég hringdi í Con Ed var mér sagt að ef ég mætti á staðinn og borgaði með reiðufé í dag fengi ég séns og þyrfti ekki að borga tryggingu. Þessir öðlingar. Og í staðinn fékk ég mér göngutúr á 125 stræti.

Fyrir um tíu árum síðan hefði hvít manneskja víst ekki hætt sér inn á þetta svæði, og það voru nú ekki margir hvítingjar sem ég sá á göngunni. Í dag er gatan hins vegar orðin mikil verslunargata og ég stóðst ekki mátið og kíkti í leiðinni inn í Old Navy og H&M, bara svona til að vindófsjoppa aðeins. Ég er ekki smá ánægð að það sé H&M svona nálægt mér hérna og er alveg staðráðin í því að fara þangað að kaupa föt þegar ég fæ launahækkun. En það er víst ekki fyrr en í júlí.

En núna er ég að fara að lesa vísindagrein um frumuhringinn. Júhú!

Ég tók mikilvægar ákvarðanir í gær og dagurinn var furðulegur. Get því miður ekki talað mikið um það núna, en það eru breytingar yfirvofandi.... Vonandi skýrist málið betur í dag.

Dagurinn í gær var ágætur, svona þegar ég var búin að jafna mig á því að vera vakin fyrir allar aldir. Ég vann eiginlega ekki neitt, ég var of þreytt til þess, mætti bara í fyrirlestur í ónæmisfræði og hékk í smástund á labbinu og fór svo heim. Lora kom til mín og við elduðum mat og svo fórum við upp til Josh og Melissu að horfa á West Wing.

Sumsagt, frekar furðulegur miðvikudagur sem endaði á hefðbundinn hátt...

Jæja, mín bara vöknuð =)

Ég var svo þreytt í gær að ég var alveg að geyspa golunni. Kom snemma heim og hafði nær öll ljós slökkt og horfði á sjónvarpið. Svo þegar ég fór að sofa hlustaði ég á hugleiðsludiskinn sem Melissa lánaði mér og gersamlega rotaðist á miðnætti. Ég hef ekki sofnað svona snemma í tvær vikur!

En nú þýðir ekkert hangs, ég er að verða of sein í jóga...

Gvuð, ég var að fatta að ég hef ekki hugmynd um hver staðan í ensku deildinni er síðan Mörður fór. Kannski eins gott miðað við hvað hann Einar hefur að segja! Ég er vön að halda með Liverpool, af því að þegar þeir vinna, þá er Möddi minn glaður.

Ég endurtek það sem ég hef áður sagt hér á þessu bloggi:

Mér finnst íslensk stjórnvöld vera orðin að algerum álvershórum og umhverfishryðjuverkamönnum.

Mér finnst líka að Austfirðingar ættu að skammast sín. Nú bíða þau öll eftir að fara í sumarvinnuna sína á Kárahnjúkum. Bíða eftir því að skemma land það sem börn þeirra hefðu annars erft, fyrir skyndiágóða og skammsýni.

Mér finnst það svo sorglegt að Austfirðingar séu bara búnir að gefast upp og hafi látið stjórnvöld telja sér trú um það að þetta væri eina leiðin til þess að byggð og atvinnulíf héldist fyrir austan. Mér finnst svo sorglegt að Austfirðingar leyfi ráðamönnum þjóðarinnar að setja sig í sama flokk og fátæka hráefnisframleiðendur í Afríku, allt fyrir hagvöxt í nokkur ár, og einhver skítastörf í fabrikku sem spúir mengun yfir landið. Ég er líka að velta fyrir mér hvort að það eigi líka að lækka mengunarvarnarkröfur fyrir austan eins og gert var við álverið á Grundartanga. Á Grundartanga er enginn vothreinsibúnaður til þess að filtra út eitruðustu lofttegundirnar sem verða til við álframleiðslu. Hann þótti of dýr, og ef stjórnvöld hefðu farið fram á að hann yrði settur upp hefði Ísland ekki staðist samkeppnina við Afríku. Ætla Austfirðingar að bjóða börnum sínum upp á að anda að sér eitruðu lofti? Eða ætli þeir krefjist þess að hafa fullkomnar mengunarvarnir í álverinu?

Talandi um hreina orku sem fer í það að vinna álið hér á Íslandi. Það notað sem söluvara fyrir álverið hvað við séum að gera heiminum gott með því að vinna álið hér á landi með hreinu orkunni okkar sem ekki mengar neitt (já, óafturkræf náttúruspjöll teljast víst ekki með...). Ég efast hins vegar um að skipin sem sigla með báxítið hingað frá fjarlægum heimsálfum gangi fyrir vetni eða annarri umhverfisvænni orku?

Ég verð bara að segja það að mál eins og þessi fá mann til þess að hika þegar maður hugsar sig um hvort maður ætli nokkurn tíman að flytja aftur til Íslands. Ef að þenkjandi fólk hefur ekkert að segja á móti skammsýnum og gráðugum stjórnmála- og bissnissmönnum, er Ísland ekki land sem mig langar að búa í í framtíðinni.

Undanfarin fimm ár hafa stjórnmálamenn á Íslandi klifast á orðum eins og "hugvit" og "mannauður", en það er greinilega bara orðskrúð, því ekki sýna menn það í verkum að það sé eitthvað á bakvið orðræðurnar um íslenskt hugvit sem á að efla og auðga. Það er allt of erfitt. Gerum bara eins og við höfum alltaf gert og rústum landinu okkar. Svo að Austfirðingar geti farið að vinna í Álverinu sínu....

Það verður mjög, mjög, mjög langt þangað til að ég mun hafa geð í mér að fara austur á land.

Lesið þetta og þetta.

Geisp, geisp, geisp. Ég var að skríða framúr eftir langan og góðan svefn. Það var svaka stuð í gærkvöldi, Hildur hélt upp á afmælið sitt og við fórum út að borða með henni á svaka góðan asískan stað niðri í bæ og svo út á djammið niðri í East Village. Brjálað tjútt í gangi. Ég spjallaði mikið við sænsku vini hennar sem vinna með henni og svo var náttúrulega íslenska gengið á staðnum.

Ég fór heim um þrjúleitið, en þá var East Village orðið að borg öskubílanna og fráteknu leigubílanna. Það var ausandi rigning og krapi út um allt og á öllum götuhornum stóð fólk að reyna að ná sér í bíl. Ég labbaði alla leið út á Third Avenue þangað til ég loksins náði bíl og var orðin hundblaut, því að auðvitað mundi ég ekki eftir því að taka með mér regnhlíf.

Það er enn ausandi rigning, svo að ég held að við Adelene förum ekki heldur í gönguferð í dag. En það er líka allt í lagi, því að heilsan er svona í slakari kantinum eftir djammið í gær...

O, nú er ég vonsvikin. Við Adelene ætluðum að fara í gönguferð út á Palisades, en þá er bara svo svakaleg rigning og ekkert veður til göngu. Og það á að halda áfram að rigna.

Þetta er náttúrulega kjörið tækifæri til þess að taka til heima hjá sér og gera jóga og svona. Svo er afmæli hjá Hildi í kvöld. Stefnir í skemmtilegt djamm.

Ég er því bara heima í augnablikinu, að hafa til þvott og svona. Það er reyndar svaka kósí hjá mér. Róleg tónlist á fóninum og svona.

Oh ég er orðin svo leið á amerískum fjölmiðlum og amerískum stjórnvöldum. Það er rekinn hér endalaus hræðsluáróður. Ég held að stjórnvöld geri þetta markvisst. Lama lýðinn af hræðslu þannig að hann geti ekki hugsað. Og gera svo bara það sem þeim sýnist á alþjóðavettvangi undir því yfirskini að vera að berjast við óvininn. -Bjarga þjóðinni og frelsinu frá glötun.

Og það versta er að þetta virkar. Í gærkvöld var til dæmis sprenging í olíubirgðastöð hér rétt utan við borgina. Og auðvitað er það á allra vörum í dag og auðvitað er þetta hryðjuverk. Það dettur engum í hug að það sé alltaf hætta á slysum þegar verið er að ferma og afferma olíu, og af hverju ættu hryðjuverkamenn að vera að sprengja upp einhverja olíubirgðastöð út á Staten Island? Ég held þeir myndu frekar velja stað sem ylli meiri skaða...

Fólk talar ekki um annað í kringum mig en að það sé hrætt við stríðið, en það sé nauðsynlegt og allir eru hræddir við fjöldasamkomur vegna hættu á hryðjuverkum.

Ég neita að vera hrædd við þetta allt. Mér finnst þetta svo kjánalegt og sorglegt að fólk sjái ekki að það sé verið að heilaþvo það... Sjitt happens. Ef það verður gerð önnur hryðjuverkaárás á borgina breytir það engu hvort ég hafi verið hrædd í marga mánuði áður eður ei.

Ég var að koma úr bíó með stelpunum. Við fórum á The Hours. Stórgóð mynd, svaka drama. Ég var ekkert smá lengi að fatta að það var Nicole Kidman sem lék Virginíu Woolf. Það eru ótal góðir leikarar í myndinni og myndatakan er líka alveg frábær...

Annars er dagurinn búinn að vera pínu dramatískur. Ég fékk nokkuð sannfærandi niðurstöður úr tilraun sem benda til þess að verkefnið mitt gangi ekki upp. Ég var ekkert smá ánægð, enda búin að bíða eftir þessum niðurstöðum í þrjár vikur á meðan ég var að glíma við bakteríumengun í frumunum mínum. Og já, ég er ánægð af því að ég var alveg búin að missa trúna á þetta verkefni og vantaði bara nógu sannfærandi gögn til þess að sýna prófessornum mínum að þetta væri ekki að virka.

Þannig að núna er staðan svona: Ég er um það bil verkefnislaus, á bara eftir að prófa eina aðferð í viðbót til þess að svara spurningunni sem ég var að glíma við undanfarið með áðurnefndri aðferð. Ég þarf að fara og tala við Carol (prófessorinn minn) og segja henni að verkefnið mitt virki ekki og að ég þurfi nýtt verkefni. Ég veit hins vegar að hún á ekki eftir að skaffa mér nýtt verkefni si svona, hefur sennilega aldrei gert það við nokkurn nemanda á labbinu, þannig að ég þarf að finna mér eitthvað til þess að vinna við. Og ég þarf að beita allri minni ákveðni og öllum mínum sannfæringarkrafti og góðum skammti af ýtni til þess að fá hana til þess að hugsa um eitthvað handa mér að gera....

Ekki góð staða, svona þremur mánuðum fyrir qualifying próf, en wottever, ég bý mér bara til verkefni til þess að skrifa um í prófinu. Ég er ekkert bundin af því að doktorera úr rannsóknartillögunni sem ég legg fram í prófinu. Tillagan sú er meiri svona heilaleikfimi til þess að sannfæra doktorsnefndina mína um að ég geti hugsað eins og vísindamaður.

Sumsagt, dramatískur dagur sem endaði á dramatískri bíómynd....

Hey, Lora vinkona er víst byrjuð að blogga.

Ég er búin að finna sjálfa mig aftur =) Eftir að ég byrjaði að hlaupa aftur er líf mitt búið að umpólast, mér líður svo mikið betur líkamlega og andlega. Eins gott að hætta aldrei aftur að hlaupa!

Ég var alger orkubolti á labbinu í dag, keyrði fullt af gelum og gerði tvær tilraunir... Frumurnar mínar eru í banastuði og allt á fullu trukki....

Ég byrjaði daginn á jóga og eftir vinnu fór ég á hlaupabrautina í gymminu og hljóp fimm K, var hægasti hlauparinn á brautinni í kvöld þó.. En þetta kemur allt saman. Svo dreif ég mig í Arts n' Crafts þar sem Adelene, Lora og Melissa nágranni voru að föndra.

Það eru komnir fjörutíu dagar síðan Mörður fór.. Ég trúi því eiginlega ekki, bara 164 eftir þangað til við hittumst aftur.

Já, þetta er búið að vera pínu steiktur dagur. Bylur und alles. Það voru mjög fáir á ferli í skólanum og klukkan ellefu var sent út ímeil um að engir tímar yrðu það sem eftir lifði dags. Það voru líka nokkrir labbfélagar sem komust ekki á svæðið. Svo bilaði hitakerfið í húsinu og við þurftum öll að vera í úlpum á labbfundinum.

Þegar ég var svo loksins búin að vinna og ætlaði að skella mér í gymmið var búið að loka, vegna veðurs. Ég varð því pínu svekkt og hélt heim á leið, en komst þá að því að allar gangstéttar voru ruddar og svaka gott hlaupafæri. Ég hugsaði með mér "Hef ég nokkurn tíman látið smá snjókomu stoppa mig í að taka smá hlaupasprett?" Og dreif mig bara út að hlaupa, vinkonum mínum til mikillar furðu. Það var frábært að hlaupa úti í fersku köldu loftinu og ég var í skýjunum eftirá.

Svo fór ég upp til Melissu, en Lora og vinkona hennar og Adelene og systir hennar komu líka og við horfðum á Joe Millionaire -auglýsingalausan, því að Melissa tók hann upp á TiVo. Og Melissa eldaði líka alveg frábæran pastarétt og við borðuðum og skvöldruðum alveg heilan helling. Oh.. frábær dagur. Ég elska snjó.. Ég saknaði Marðar samt svo í dag af því að ég vissi að hann hefði haft gaman af því að upplifa þetta með mér hér.

Ég veit ekki hvort ég á að þora að fara út. Fréttafólkið er farið að kalla þetta "The blizzard of 2003" og það var fréttamaður úti í Brooklyn sem fann sjóskafl sem var hálfs metra djúpur. Ég er ekki að djóka, maðurinn gekk um með tommustokk til þess að mæla dýpt skaflanna. Það skelfilegasta sem hann sagði samt var að það snjóaði "lárétt" og það var meira að segja skafrenningur. Oh, my, God.

Tíhíhí! Ég var að fá ímeil frá Henry Pinkham, deildarstjóra Graduate School of Arts and Sciences Kólumbíu, nú rétt í þessu. Meilið var stutt or skorinort:

Classes are cancelled today, 2/17/03.

Ekki það að ég sé í neinum tímum eða neitt... Málið er hins vegar að veðurspáin rættist og það er allt á kafi í snjó. Þrjátíu sentrimetra snjór og borgin er lömuð. Ég verð eiginlega að segja að ég kvíði fyrir að hlusta á kvartið í sumum labbfélaganna í dag. En whattever...

Það er snjókoma úti. Ég verð nú að segja það að ég bjóst ekki alveg við svona miklum snjó hér í vetur. Umræðan á labbinu í dag snérist að miklu leyti um bylinn sem er yfirvofandi. Það á víst að snjóa 15 tommum af snjó í nótt, en snjókoman er þegar byrjuð. Ég var eina manneskjan sem var kát yfir því, það gerir hvort sem er aldrei aftaka veður hér, og þegar það snjóar er það alltaf frekar skemmtileg snjókoma. Ég renndi mér fótskriðu af labbinu, kom við hjá Loru til að hitta vinkonu hennar sem er í heimsókn hjá henni núna.

Annars sit ég bara hér við tölvuna og borða skyr. Skyrið hér í New York er súrara en skyr frá mjólkurbúi Kaupfélags Héraðsbúa á Egilsstöðum. Fín tilbreyting frá væmna Dannon jógúrtinu sem er eins á litin og pastelmálning. Verst að það er bara hægt að fá hreint skyr hérna, ekkert skyr.is, hvað þá bláberjaskyr. En hreint skyr er betra en ekkert skyr, og alveg frábært fyrir línurnar!

Jessöríbab, eftir fimm kílómetra hlaup, hring eftir hring eftir hring eftir hring í íþrótta"höllinni" hér í Kólumbíu, var eins og ég væri endurfædd. Mér leið eins og ég hefði verið með stáltein í gegnum mjaðmirnar síðan síðasta sumar og einhver hefði bara tekið sig til og fjarlægt hann sisvona! Oh.. ég vildi að ég hefði byrjað fyrr að hlaupa, það er svo svakalega gott. Jógað er fínt og allt það, sundið líka, svo langt sem það nær. Ég næ mikið betra hugleiðsluástandi og líkamanum líður mikið betur eftir hlaup en sund og jóga. Ekki það að sund og jóga virki ekki, hlaupin virka bara svo MIKIÐ betur. En ég held líka að þetta allt saman í bland virki langbest.

Mér líður hreinlega eins og ég sé endurfædd. Og að ekki sé minnst á að ég rotaðist um leið og ég fór í rúmið í gær og rumskaði ekki fyrr en klukkan hálfátta í morgun.
Já, þetta er endanleg sönnun þess að ég er adrenalínfíkill!

Vísindin eru ekki að ganga neitt allt of vel þessa dagana. Bölv og blót.

Í morgun þegar ég ætlaði loksins að fara að skoða frumurnar mínar og sjá niðurstöðu tilraunar sem ég hef beðið eftir í marga mánuði, þá tók ég eftir því að elsku RKO frumurnar mínar deildu diski með bakteríum. Urrr... blóðþrýstingurinn rauk upp úr öllu valdi þegar ég sá allar litlu pöddurnar þjótandi um í lausninni.

Í fjórða skiptið má ég því byrja upp á nýtt. Það sem af er febrúar hef ég ekki gert eina einustu tilraun. Ég hefði getað farið að gráta í morgun, en harkaði af mér.

Það góða við þessa aðstöðu mína er að ég hef nægan tíma til að stunda félagslífið í vikunni. Og núna er ég einmitt að fara út í gymm að hlaupa.

Ég er nefnilega búin að komast að nýjum sannleika. Maður á ekkert alltaf að vera að hlusta á líkamann og kvartið í honum, þá líður manni bara verr. Ef maður dissar þennan helvítis bakverk og fer bara út að hlaupa þá bara lagast allt! Ég vildi að ég hefði ekki hlustað á sjúkraþjálfann minn og bara haldið áfram að hlaupa í sumar, það hefði sparað mér þjáningarnar! Maður verður bara aumingi á því að láta alltaf eftir ef maður finnur til. Stundum verður maður bara að harka af sér!

Var að koma úr afmælinu hjá Loru. Svaka fínt, Adelene eldaði geðveikan kjúklingarétt og gerði ostaköku. Ég fékk að hjálpa til við matseldina og ristaði hnetur og saxaði allt dótið sem fór í réttinn.

Lora kom heim um áttaleitið og við horfðum á American Idol ásamt öllu genginu og svo komum við henni á óvart með kökunni.

Annars er það markverðasta við daginn í dag að ég fór í jógatíma í morgun og það var ekkert smávegis fínt.

Kennarinn spurði straks hvort að það væru einhverjir í hópnum sem ættu við meiðsl að stríða og þegar ég sagði henni frá bakveseninu á mér (hún vildi sko vita nákvæmlega hvað var að) þá var hún alveg "Oh, you are at just the right place, in my experience Iyengar yoga has helped a lot with that kind of injury..." Og svo var hún ýkt mikið að hjálpa mér með stöðurnar og svona, þannig að ég kom út alveg teinrétt í baki og er búið að líða svo vel síðan.

Það er búið að vera óvenju mikill snjór hér í borginni í vetur. Snjórinn stoppar þó aldrei lengi við, hann er venjulega allur horfinn á einum til tveimur dögum. Það er líka svo æðislegt hér þegar snjóar, því að það er alltaf svona "jólasnjór". Ég útskýrði fyrir vinkonum mínum að þetta gæti með engu móti flokkast sem "snow storm" eða bylur í mínum heimi og á íslensku væri til orð fyrir svona snjókomu eins og ég upplifi hér. Orðið er logndrífa. Orðið kallar fram í huga mér svona veður eins og var hér í dag. Það snjóaði í allan dag, en það blakti varla hár á höfði og trén voru svo falleg af því að greinarnar voru þaktar af snjó strax í morgun.

Samt sem áður kvörtuðu vinnufélagarnir sáran: "It's pretty nasty outside today isn't it?" og fleira í þeim dúr. Nasty! Hahahah... let them see nasty!
Æji, svona líka bara dæmi sem kom mér alveg svakalega á óvart: Þegar fólk vill ekki fara út af því að það er hrætt um að skemma skóna sína í krapanum.

En auðvitað er ég alveg jafnmikill aumingi, því að ég á ekki eins auðvelt með að þola hitann á sumrin eins og þær.

Ahh... ég er ekkert smá þægilega þreytt núna. Ég fór nefnilega og hljóp í tuttugu mínútur á hlaupabrautinni inni í gymmi. Mér hefur alltaf þótt brautin frekar leiðinleg, en í kvöld fékk ég svaka blast út úr hlaupunum. Sennilega af því að ég hef ekkert hlaupið svo lengi. Úff, en ég er líka orðin svo stirð miðað við hvernig ég var í sumar. Ég hélt einhvern veginn að allt þetta jóga myndi halda mér við, en neibbss...

Á morgun byrja ég svo í alvöru jógatímum í gymminu. Ég er frekar spennt =)

Annars verður mikið að gera á öllum vígstöðvum þessa viku. Lora á afmæli á morgun og við ætlum að koma henni á óvart með því að baka handa henni köku og elda kvöldmat, en við hittumst hvort sem er alltaf heima hjá henni á þriðjudagskvöldum. Hún lætur okkur hafa lykil, af því að hún er alltaf á kóræfingu til átta. Það sem hún veit ekki er að við ætlum að mæta extra snemma á morgun. Ekki kjafta frá!

Á miðvikudaginn verður svo West Wing kvöld hjá Josh og Melissu að vanda, og á fimmtudaginn er bjórkvöld hjá Íslendingunum. Á föstudaginn ætlum við stelpurnar svo að halda Anti-Valentines-Day saman og ætlum að fara út að borða. Engin okkar er sko svona týpa sem fílar valentínusardæmið, en það verður frekar fyndið að fara út að borða þá saman í stelpuhóp...

Um helgina stefni ég svo á að fara í bíó með Binnu, en ég er ekki viss um að hún viti af því enn....

Lora hringdi í mig fyrr í kvöld akkúrat þegar ég var að drepast úr leiðindum á fimmtu vísindagreininni um nákvæmlega sama efnið... Ekki það að þetta sé eitthvað leiðinlegt sem ég er að lesa um, en málið er að það voru fimm rannsóknarhópar sem fundu prótínið mitt á sama tíma hér fyrir tíu árum síðan, og ég ákvað að lesa allar greinarnar. Og þær eru allar næstumþví eins!

En allavegana; Lora. Hún hringdi í mig og sagði mér að Adelene væri í þann mund að gera pastasósu heima hjá sér, og bauð mér í mat. Það er eiginlega orðinn fastur liður eins og venjulega að ég fari þangað á sunnudagskvöldum og borði (fyrir utan það að við borðum saman fjögur kvöld vikunnar að jafnaði).

Þannig að ég er búin að sitja og spjalla við stelpurnar í allt kvöld. Það klikkar ekki.

Lora er alveg sannfærð um að Mörður og kærastinn hennar, Andreas, séu andlegir tvífarar, því að þeir hafa víst svo svipuð áhugamál og eiga báðir hrúgur af gömlum götóttum stuttermabolum. Ég get ekki annað en velt því fyrir mér hvort að það að fíla fótbolta, finnast gaman að sitja einhvers staðar með vinum sínum og þegja og að eiga götótta stuttermaboli sé ekki einfaldlega skilgreiningin á því hvað í því felst að vera karlmaður. Við sjáum nú til. Andreas er víst farið að hlakka svakalega til að hitta Mörð, en Andreas sjálfur er væntanlegur til borgarinnar í vor...

Ég gleymdi alveg að minnast á það að ég fór í bíó í vikunni með Loru og Melissu nágranna. Við skelltum okkur á Chicago. Vá, myndin er ekkert smá góð. Ég skemmti mér konunglega og fannst Rene Zellweger fara alveg gersamlega á kostum.

Ég sit nú hérna við skrifborðið mitt og les vísindagreinar. Það er nú bara þónokkuð gaman pæla í þessu öllu saman, hvernig prótínið mitt virkar og svona, en ekki skemmir það fyrir að ég er að hlusta á sándtrakkið úr Chicago í leiðinni. All that jazz....

Úff.... heilsan er ekki alveg í besta lagi í dag...
Lora dobblaði mig niður í bæ í gær og við keyptum okkur nýjar gallabuxur og boli, það var ekkert smá fínt, enda ekki vanþörf á á þessum bæ. Ég keypti mér líka nýja strigaskó til þess að nota í vinnunni, því að þeir gömlu voru orðnir gatslitnir og lúnir.

Eftir verslunarleiðangurinn hittum við Melissu nágranna og Melissu á labbinu mínu, Adelene og Emily á mexíkönskum veitingastað. Nammi, namm, staðurinn heitir Mama Mexico og framreiðir alveg hreint frábæran mat. Ég fékk mér karfa fajita, namm.

Síðan héldum við heim til mín til þess að reyna að ganga aðeins á áfengisbirgðirnar sem ég á eftir afmæli okkar Adelene. Það gekk nú bara alveg ágætlega, Adelene blandaði alveg hreint frábæra kokkteila handa okkur og við sátum og spjölluðum langt fram á nótt. Algert "girlie-talk" í gangi, við vorum þvílíkt flissandi og á endanum sagði einhver: "Oh, my god! We are just talking about all the stuff THEY think we always talk about all the time!" THEY á hér við karlmenn =) En það var líka alveg satt. Ég skemmti mér ekkert smá vel, og það var sko ekki vanþörf á eftir taugastrekking undanfarinna daga og vikna.

Lora sat svo hér með mér, eftir að hinar stelpurnar fóru, og við spjölluðum alveg fram undir morgun, og hún gisti meira að segja hjá mér. Mér fannst það ekkert smá fínt, því að mér finnst stundum pínu erfitt að vera alein heima.

Nú er hinsvegar hausverkur dauðans við völd og fyrir framan mig á skrifborðinu liggur bunki af vísindagreinum sem ég er að fara að lesa. Ég held að þessi dagur verði í boði íbúprófen og félaga.

Já, það hefur orðið bloggfall mikið hér undanfarna daga. Sennilega hið mesta síðan bloggskrif þessi hófust fyrir réttum fimmtán mánuðum! Ástæðan er einföld, ég er heltekin algeru andleysi.

Lífið lúsast bara áfram, vinna, éta, sofa. Stresskast yfir qualifier prófum, sem ég veit að eru ekki það mikið mál. Kannski aðallega stresskast yfir eigin leti að vera ekki byrjuð að lesa fyrir prófið. Annað stresskast yfir því að ég veit ekki um hvað ég á að skrifa qualifier prófið mitt af því að ég veit ekkert hvert verkefnið mitt stefnir eða hvort það sé verkefni yfirleitt.

Djísöss. Ég vildi að það væri kominn ágúst og ég gæti farið í sumarfrí.

Ekki þvoði ég nú þvottakortið eins og hann Unnar var að hafa áhyggjur af. Ég fann kortið sko í morgun. Ég var búin að hafa fyrir því að hringja í húsvörðinn og komast að því hvar ég gæti fengið nýtt kort. Fór á staðinn, en þá var kortasjálfsalinn mjög gáfulega staðsettur inni í læstum stigagangi... Reddaði því nú samt, keypti nýtt kort, sem kostaði fjóra dollara, og bætti þvottapeningum á það. Svo fór ég heim og hrúgaði öllum þvottinum mínum í óhreinatauspokann og fór og skipti um föt og fór í ljótu fötin sem ég fer bara í þegar ég er að þvo og það er ekki neitt til hreint.. Og viti menn, gamla kortið var í vasanum á ljótu buxunum...