Oh ég er orðin svo leið á amerískum fjölmiðlum og amerískum stjórnvöldum. Það er rekinn hér endalaus hræðsluáróður. Ég held að stjórnvöld geri þetta markvisst. Lama lýðinn af hræðslu þannig að hann geti ekki hugsað. Og gera svo bara það sem þeim sýnist á alþjóðavettvangi undir því yfirskini að vera að berjast við óvininn. -Bjarga þjóðinni og frelsinu frá glötun.

Og það versta er að þetta virkar. Í gærkvöld var til dæmis sprenging í olíubirgðastöð hér rétt utan við borgina. Og auðvitað er það á allra vörum í dag og auðvitað er þetta hryðjuverk. Það dettur engum í hug að það sé alltaf hætta á slysum þegar verið er að ferma og afferma olíu, og af hverju ættu hryðjuverkamenn að vera að sprengja upp einhverja olíubirgðastöð út á Staten Island? Ég held þeir myndu frekar velja stað sem ylli meiri skaða...

Fólk talar ekki um annað í kringum mig en að það sé hrætt við stríðið, en það sé nauðsynlegt og allir eru hræddir við fjöldasamkomur vegna hættu á hryðjuverkum.

Ég neita að vera hrædd við þetta allt. Mér finnst þetta svo kjánalegt og sorglegt að fólk sjái ekki að það sé verið að heilaþvo það... Sjitt happens. Ef það verður gerð önnur hryðjuverkaárás á borgina breytir það engu hvort ég hafi verið hrædd í marga mánuði áður eður ei.

Ég var að koma úr bíó með stelpunum. Við fórum á The Hours. Stórgóð mynd, svaka drama. Ég var ekkert smá lengi að fatta að það var Nicole Kidman sem lék Virginíu Woolf. Það eru ótal góðir leikarar í myndinni og myndatakan er líka alveg frábær...

Annars er dagurinn búinn að vera pínu dramatískur. Ég fékk nokkuð sannfærandi niðurstöður úr tilraun sem benda til þess að verkefnið mitt gangi ekki upp. Ég var ekkert smá ánægð, enda búin að bíða eftir þessum niðurstöðum í þrjár vikur á meðan ég var að glíma við bakteríumengun í frumunum mínum. Og já, ég er ánægð af því að ég var alveg búin að missa trúna á þetta verkefni og vantaði bara nógu sannfærandi gögn til þess að sýna prófessornum mínum að þetta væri ekki að virka.

Þannig að núna er staðan svona: Ég er um það bil verkefnislaus, á bara eftir að prófa eina aðferð í viðbót til þess að svara spurningunni sem ég var að glíma við undanfarið með áðurnefndri aðferð. Ég þarf að fara og tala við Carol (prófessorinn minn) og segja henni að verkefnið mitt virki ekki og að ég þurfi nýtt verkefni. Ég veit hins vegar að hún á ekki eftir að skaffa mér nýtt verkefni si svona, hefur sennilega aldrei gert það við nokkurn nemanda á labbinu, þannig að ég þarf að finna mér eitthvað til þess að vinna við. Og ég þarf að beita allri minni ákveðni og öllum mínum sannfæringarkrafti og góðum skammti af ýtni til þess að fá hana til þess að hugsa um eitthvað handa mér að gera....

Ekki góð staða, svona þremur mánuðum fyrir qualifying próf, en wottever, ég bý mér bara til verkefni til þess að skrifa um í prófinu. Ég er ekkert bundin af því að doktorera úr rannsóknartillögunni sem ég legg fram í prófinu. Tillagan sú er meiri svona heilaleikfimi til þess að sannfæra doktorsnefndina mína um að ég geti hugsað eins og vísindamaður.

Sumsagt, dramatískur dagur sem endaði á dramatískri bíómynd....