Jæja, nú þarf ég að fara að venda kvæði mínu í kross og gera eitthvað í mínum málum. Ég er nefnilega farin að fá spurningar um útganginn á mér eins og: "Did you just work out", "Are you going to the gym?" og fleira í þessum dúr. Málið er nefnilega að ég er búin að vera í joggingbuxum í vinnunni alla vikuna, og í gær fór ég í transtex, útilegupeysunni minni í stíl við flísbuxurnar mínar.

Nú kunnið þið að velta fyrir ykkur af hverju ég sé svona sportleg til fara þessa dagana. Ástæðan er einföld. Ég er búin að týna þvottakortinu okkar og ég veit ekki hvar ég fæ nýtt kort. Ég hefði svosem getað verið búin að redda því fyrir löngu, en sólarhringurinn hefur snúið frekar öfugt hjá mér undan farið, þannig að hef alltaf verið að koma heim löngu eftir að þvottahúsinu lokar.

Þetta er svona snjallkort sem maður millifærir peninga á í tæki niður í þvottahúsi og svo notar maður kortið til að borga fyrir hverja vél. Sniðugt kerfi. -Þangað til maður týnir blessuðu kortinu.

Bleeeehhhhhhhhhh...........................
Ég er ekki búin að gera raskat í dag. Búin að vera eins og sprúngin blaðra. Ég sofnaði ekki fyrr en undir morgun, garðabrúðan var ekki alveg að virka. Ég hef bara eitt að miðla af þessari reynslu minni: Ekki byrja að hugsa um rannsóknaráætlun og sniðugar tilraunir til þess að gera akkúrat þegar það er að færast svefnró yfir líkamann. Það var svo spennó hjá mér um miðnæturbilið að hugsa út tilraunir til þess að gera í nýja (ímyndaða) verkefninu mínu að hjartað á mér tók kipp og ég varð bara að rjúka fram og teikna stóra mynd með pílum og svoleiðis og skrifa niður allar aðferðirnar og hugmyndirna... Eftir það var ekki aftur snúið.

Ég vaknaði svo klukkan hálftíu og rauk út á labb til að hitta Loru, en hún var svo mikill engill að fara með DNA í raðgreiningu fyrir mig á uptown kampusinn í dag. Svo tók við leiðinlegur ónæmisfræðitími. En hann endaði á umræðu um apoptósu og hvað blebbar voru og hvernig frumur í apoptósu litu út. Apoptósa er ákveðin leið sem frumur nota til þess að fremja sjálfsmorð. Ég hugsaði með sjálfri mér að ég gæti teiknað frumu í apoptósu, kynni skilgreininguna og vissi alveg heilan helling um mekkanismann, en ég hafði aldrei séð lifandi frumu sem var í þann mund að fremja apoptósu. "Hvernig skyldu þessir blebbar í raun og veru líta út?" Hugsaði ég með mér, "Mig langar til þess að sjá frumur í apoptósu"

Og viti menn, ég fór upp á labb og skoðaði frumurnar mínar og þær voru allar í apoptósu, það fór ekki á milli mála, blebbar út um allt, dauði og vitleysa. Ég hef semsagt óvart gert eitthvað við frumurnar mínar sem fékk þær allar saman til þess að fremja fjöldasjálfsmorð..

Bílskúrsband fraternity gauranna í kjallaranum hjá mér er búið að læra nýtt lag. Nú spila þeir Psycho killer á fullu, aftur og aftur og aftur og aftur...

Annars er ég á leiðinni í Arts n' Crafts, en ætla að borða rísottóð sem mallar á pönnunni áður. Í kvöld verður horft á annað raunveruleikasjó og haldið áfram að drekka afganginn af bjórnum úr partýinu okkar Adelene. Svo ætla ég að leggja lokahönd á pródjekt sem ég er búin að vera (of-) lengi að föndra við í klúbbnum. Júhú, það verður gaman að sjá útkomuna.

Ég fór líka út í bætiefnabúð áðan og keypti mér garðabrúðuduft. Það á víst að vera svo svakalega gott að taka það við svefnleysi. Heitir valeran upp á útlensku. Hef aldrei prófað það sjálf, en ráðlagði mörgum að forskrift Shape að prófa og virkaði víst vel. Ég vona að ég vakni aftur á morgun!

Kíkti til Loru eftir vinnu, eða réttara sagt Lora kom við á labbinu um áttaleytið og við ákváðum að fara heim til hennar að fá okkur í svanginn og horfa á Jóa milljónamæring og þá lágkúru sem í þeim þætti birtist. Heheheh... ég er sko algerlega sokkin í bandaríska lágmenningu, farin að horfa á raunveruleikasjónvarp og kjamsa á Chicken McNuggets á meðan... En við skræktum lítið yfir sjónvarpinu þó. Æji, þetta var ekkert smá fínt, við líka tölum alltaf svo mikið að við getum ekki stoppað. Lora er búin að lofa mér að fara með mig heim til sín næsta sumar til þess að ég fái að sjá eldflugur (öh... fireflies... hvað sem þær nú heita á ísglensgu). Oh.. ég hlakka svo til.

Núna er ég komin aftur í kotið og ætla að skríða í rúmið... geisp.

Það er eitt sem rann upp fyrir mér í gærkvöld í vinnunni. Ég var búinn að vera að vinna allan daginn og vann langt fram undir miðnætti, en mestallan dagin vorum við bara tvær á labbinu. Um sexleytið tóku vinnufélagarnir hins vegar að birtast einn af öðrum og flestir vörðu nokkrum klukkustundum á labbinu áður en þeir snéru aftur til síns heima.

Þetta er ekki í fyrsta skiptið sem þetta gerist, en í fyrsta skipti rann upp fyrir mér ljós hvað þetta er fyndin hegðun og ekki í takt við það sem maður á að venjast svona í "venjulegum vinnum". Það er að fólk mæti alltaf í vinnuna klukkan sex á laugardagskvöldum.

Skýringin er nú sennilega sú að fólk tekur sér frí yfir daginn, svona til þess að njóta þess að vera í fríi að degi til og kannski hitta vini og fjölskyldu. Það eru hins vegar ákveðnir hlutir sem þarf að sinna á hverjum degi í rannskóknarvinnunni og því mætir fólk eftir stórgóðan frídag og gerir það sem gera þarf þann daginn. Önnur ástæða fyrir svona einkennilegu háttarlagi er að fólk fer á djammið á föstudeginum, ver laugardeginum í þynnku og skríður svo á labbið á síðustu stundu áður en það er haldið á djammið á ný. Mér finnst síðari ástæðan mun raunsærri.

Ég var lengi frameftir á labbinu í gær, einu manneskjurnar sem voru eftir voru ég og Vanesa. Ég þurfti aðeins að vinna í kæliherberginu, og þegar ég ætlaði aftur inn á labbið var Vanesa farin og allt læst. Hún hefur sennilega haldið að ég væri farin og læst öllu samviskusamlega. Inni á labbinu var jakkinn minn og húfan og lyklar og veskið mitt! Sem betur fer hafði ég verið að vinna í kæliherberginu og var því klædd í þykka peysu, því að ég þurfti að labba heim á peysunni í fimm stiga frosti.

Og nú kom sér vel að eiga góða nágranna, því að Josh og Melissa voru heima og með lyklasettið hans Marðar í vörslu sinni. =) Þau gátu ekki stillt sig um að gera góðlátlegt grín að mér, því að Mörður var alltaf að gleyma lyklunum sínum hjá þeim. Og nú eru þau líka búin að sjá það að ég er ekkert skárri! Hahah.. ég hef reyndar alltaf verið svo heppin að þegar ég hef týnt eða gleymt lyklum hefur góðhjörtuð manneskja bjargað mér. Ég man ekki hversu oft hún Herdís færði mér lyklana í skólann á sínum tíma þegar við bjuggum saman!

En núna er ég í smá vandræðum. Ég sit hérna heima og hringi annað slagið á labbið til þess að athuga hvort einhver sé mættur, því að ég kemst ekki inn. Það verður ekki annað sagt en að prótínsúlurnar mínar séu orðnar vel skolaðar, en ég er nú þegar orðin þremur tímum á eftir áætlun með vinnuna í dag og er orðin hrædd um að missa af Superbowl partýinu hjá Loru í kvöld.

Jæja, best að hringja á labbið...

Ég var ekki búin með tilraunirnar mínar fyrr en klukkan hálftíu í kvöld, missti af Happy Hour og allt =( Það er reyndar allt mér að kenna, því að þegar ég ætlaði að starta öllum tilraununum mínum í morgun mundi ég allt í einu eftir því að ég ætti að vera í fyrirlestri í ónæmisfræði, svona til að myndast til þess að uppfylla TA skylduna. Svo náttúrulega varð ég að fara í sund, og Binna kom meira að segja með mér. Stuð. Hún á flottasta sundbol í heimi stúlkan sú arna.
Og auðvitað fórum við svo í hádegismat eftir sundið og Lora kom með okkur.

Þannig að þegar ég byrjaði að vinna var klukkan orðin þrjú. Ég var þess vegna ekkert hress með sjálfa mig í dag og vorkenndi mér alveg svakalega að missa af kvöldmat með vinum mínum. Það var mjög, mjög, mjög fúlt að koma heim í tóman kofann á föstudagskvöldi og vita ekkert hvað ég ætti af mér að gera.

Enter: Adelene. Hún hringdi í mig nú rétt í þessu og ég er á leiðinni með afganginn af bjórnum úr afmælinu mínu til þeirra og nú verður sko stuð. Það verða því bara keyrð þynnkugel á labbinu á morgun ;)

Ég er þokkalega búin að snúa sólarhringnum við. Ég mætti ekki í vinnuna fyrr en klukkan eitt í gær og var þar til klukkan rétt fyrir þrjú um nóttina. Reyndar var Vanesa þar líka, þannig að þótt ótrúlegt megi virðast, þá urðum við samfó heim úr vinnunni um þrjúleytið!

Ég ætlaði því að halda sama leik áfram og sofa bara fram að hádegi, en haldið þið ekki að síminn hafi hringt klukkan hálftíu. Örugglega telemarketing vinurinn minn! Hahah...

En svo hringdi Mörður og kom mér í gott skap =)

Þótt þú langförull legðir
sérhvert land undir fót,
bera hugur og hjarta
samt þíns heimalands mót.
-Stephan G. Stephanson

Ég vakti lengi frameftir í gær við að lesa Flateyjargátu eftir Viktor Arnar Ingólfsson. Mér finnst bókin stórvel skrifuð, hugmyndin góð og svaka drama í gangi. En bókin vakti upp með mér einhverja óseðjandi heimþrá. Ég sé fyrir mér mosabyng og finnst ég finna lykt af lyngi og ég heyri lóuna syngja. Ohh.. ég vildi að það væri seinnipartur júní og ég væri í útilegu eða gönguferð með góðum vinum.

Siðasta línan í ljóði Stefáns á því kannski betur við:

Nóttlaus voraldar veröld
þar sem víðsýnið skín.

Þess vegna fannst mér orð Stefáns svo tilvalin. Það er sama hvert maður fer, mosabyngurinn og lynglyktin koma alltaf með manni.

Vakningarþjónusta dagsins var í boði Verizon. Ég vakti langt fram á nótt að lesa bókina Flateyjargáta, fannst hún nefnilega nokkuð spennó. Vel skrifuð að minnsta kosti. Svo hringdi síminn klukkan hálfefllefu og vakti mig.

Það var gaur frá símafyrirtækinu Verizon að bjóða mér einhvern díl. "I'm not interested in your offer sir"... hann lét sér ekki segjast og ég endurtók það sem ég sagði. Urrr.... Ég sagði honum að hann væri dónalegur og skellti á hann. Ég þoli ekki telemarketing, en í þetta skipti má segja að hann hafi komið að góðum notum, því ég hefði eflaust annars sofið framyfir hádegi. Og nú er ég myglaðri en nokkurn tímann. Kannski Rodney geti eitthvað hjálpað mér með það. Best að drífa sig í sjóvarpsjóga!

Ég er búin að vera að kvarta smá yfir kulda í færslum undanfarinna daga. En nú bara má ég til og skrifa hér færslu sem snýst einungis um kvart yfir kulda. Það er átta stiga frost úti. Og það er ekkert svona venjulegt átta stiga frost eins og maður á að venjast frá Íslandi, heldur er svo mikill loftraki hér að frostið bítur fastar en maður á að venjast.

Og til þess að bæta gráu ofaná svart hafa ofnarnir í íbúðinni hjá mér ekki undan að kynda upp. Í augnablikinu er ég ekki alveg jafnánægð og áður með það hvað það er hátt til lofts hér. Það er brjálað flott, en bara ekkert svakalega praktískt í kulda!

Þannig að núna ætla ég að klæða mig í öll náttföt sem ég finn í skúffum mínum og skríða upp í rúm og halda áfram með Flateyjargátu.

Mikið betri dagur í dag! Náttúruöflin eru aftur komin í mitt lið, þar sem ég sökk ekki bara til botns þegar ég fór í sund áðan. Hafði alla laugina fyrir mig. Veeiii...

Mætti í fyrsta TA tímann í ónæmisfræði. Boring as hell verð ég að segja, en wottever, ég þarf bara að klára þetta af.

Núna er komið að djúsí parti dagsins. Áframhaldandi tilraunir. Jeijjjjjjjj..

En mikið andsk... er kalt úti!

Ég þurfti sko enga vekjaraklukku núna áðan, húsvörðurinn minn sá til þess. Hann bankaði frekjulega upp á hjá mér, aftur og aftur á meðan ég var að klæða mig í sloppinn. Hann tilkynnti mér svo að hann ætlaði að gefa mér klukkutíma til þess að koma mér á fætur, svo þyrfti hann að koma til þess að athuga hvort baðkarið mitt læki. Þetta var svo sem í lagi, því ég þurfti jú að vakna, en nú er liðinn einn og hálfur tími og hann hefur ekki látið sjá sig. Og ég veit ekki hvort ég þarf að vera hér þegar hann kemur. Ég sem flýtti mér svo að ég sleppti síðustu jógapósunum. Rodney verður örugglega fúll yfir því þegar ég kveiki á honum á morgun!

En honum er nær, hann getur bara verið stundvís, hann fær bara að laga þennan leka síðar, því ég þarf að mæta á labbið og svo á fyrirlestur í ónæmisfræði, kúrsinn sem ég er að tíeija.

Ahhh... Góður endir á annars frekar pirrandi degi. Nenni eiginlega varla að segja frá því.. bara svona handauppásnúningar í gangi í deildinni okkar vegna skipulagsleysis og svo ekki neitt allt of góðar fréttir varðandi verkefnið mitt. Ég var beisiklí að lesa grein sem dregur virkni aðferðarinnar sem ég er að prófa í efa...

Úff, enda hringdi ég skælandi í Mörð seinnipartinn, en það var SVOOOOO gott að tala við hann og mér leið mikið betur á eftir. Fór í sund og synti í tíu mínútur, en mér fannst það einhvern veginn vera toppurinn á leiðinlegum degi að ég flaut varla í lauginni... Talandi um að náttúruöflin séu hreinlega á móti manni!!!!

En, svo varð allt mikið betra, ég dró Melissu, nágranna með mér í Arts n' Crafts, en þar var lítið um föndur og mest bara kjaftað og horft á American Idol, fyrsta þáttinn í seríu tvö. Líffræðivinir mínir eru að fíla Melissu í klessu, þannig að hún er eiginlega bara komin í hópinn. Hún hristi samt hausinn þegar við stóðum öll upp klukkan hálfellefu og ákváðum að drífa okkur á labbið til að klára það sem við vorum að gera...

Ég fékk afmælisgjöfina mína frá Loru og Adelene í kvöld. Þær höfðu gert handa mér svona "snowglobe" (æji svona kúlu með dóti inn í og svo hristir maður og þá kemur snjór). Inn í hana höfðu þær föndrað tvo lunda sitjandi á matardisk ásamt grænum baunum, hnífapör við hliðina og fyrir aftan var hrúga af lundagoggum og lundafótum.. svona eins og afgangurinn af þeim sem þegar er búið að éta. Ekkert smá krúttlegt. En þessi snjókúla er ástæðan fyrir því að ég er enn á labbinu, ég var að fylla hana upp af vatni og setja smá Tween út í til að koma í veg fyrir að snjókornin klessist saman. (Tween er svona "non-ionic detergent" sem við notum í líffræðirannsóknunum......

Sumsagt, fúll dagur, frábært kvöld... ó, og skítakuldi úti.....

Orð dagsins í dag er potocytosis:
Active-receptor coupled uptake
Ég er greinilega vitlausari en ég hélt, því að ég hef aldrei séð þetta orð áður.

Kosturinn við að vera nemi er ótvírætt sá að maður hefur meira frelsi með sinn vinnutíma en ef maður væri að vinna í svona "alvöru" vinnu. Í dag er til dæmis lítið að gera hjá mér á labbinu af því að frumurnar mínar vaxa hægar en þær eru vanar þessa dagana. Þess vegna þarf ég að bíða þangað til á morgun með að byrja á næstu tilraun. Það vill líka svo skemmtilega til að hreinlega öll fötin mín eru óhrein, þannig að ég ákvað að mæta ekkert fyrr en á hádegi, og þvo frekar þvott og lesa vísindagreinar. Aðalástæðan fyrir því að ég get leyft mér munað sem þennan er sú að það eru allir með sitt eigið verkefni í gangi á svona rannsóknarstofu og finna því lítið fyrir því þó að aðrir mæti seint.

Þetta er því kósí morgun hérna hjá mér, vísindagrein og kaffibolli og lítill konfektmoli. Það gæti bara ekki verið betra!

Ohhh... ég hef ekkert að blogga um, því að dagurinn í dag var svona bara alveg dææææmigerður dagur. Stórfínn samt, ég er eitthvað svo endurnærð eftir helgina, farin að rétta úr mér eftir stress undanfarinna vikna. Bakið á mér meira að segja með besta móti..... (hemm.. nú fannst mér næstumþví viðeigandi að bæta inn lýsingu á hægðunum, mér finnst ég alltaf hljóma eins og gömul kerling þegar ég tala um bakið á mér).

Annars get ég ekki skrifað meira án þess að koma með tæknilegar lýsingar á því sem ég gerði í vinnunni í dag: 2 Western, 2 tilraunir með frumur og mótefnalitnun á báðum og tvær transformasjónir á bakteríum fyrir prótíntjáningu. Það virðist því vera að tveir sé tala dagsins í dag.

Þessi helgi var alveg stórfín. Afmælið mitt lukkaðist ekkert smá vel. Ég var heima með Loru frá því um sexleytið að undirbúa, sjæna pleisið og svona. Lora þurfti svo aðeins að skreppa heim til sín og ég fór í sturtu á meðan. Svo þegar ég stóð á nærfötunum einum saman að klæða mig í sokkabuxur hringdi bjallan, og ég ýtti bara á takkan, vitandi að þetta væri Lora. Stuttu seinna var dyrabjöllunni við dyrnar hér uppi hringt og þar sem ég var enn að koma mér í nælonið, hrópaði ég bara kom inn... Dyrnar opnuðust varlega og inn gægðist asískur gaur í svartri North Face dúnúlpu, og hrökklaðist svo í burtu við að sjá mig standandi í miðri íbúðinni á nærfötunum einum saman. Ég hljóp inn í svefnherbergi og fann sloppinn minn og fór til dyra, og haldið þið ekki bara að þetta hafi verið blómaafhendingagaur! Hann stóð þarna á tröppunum með tólf rauðar rósir handa mér, auðvitað frá honum Merði =) Juuuu.. honum tókst þokkalega að koma mér á óvart þar. En ótrúlega rómó.

Um níuleytið tóku gestirnir að streyma inn. Það var eiginlega pínu fyndið að allir karlmennirnir sem ég bauð voru út úr bænum um helgina, þannig að þetta varð alveg hreint svakalegt stelpupartí. Það mættu miklu fleiri en ég bjóst við, því mjög margar stelpnanna voru rétt nýkomnar til borgarinnar eftir jólafrí og við vorum því tuttugu kvensur samankomnar í teitinu! Þetta var líka nokkuð fjölþjóðlegt, með fulltúum landa eins og Spánar, Argentínu, Kanada, Íslands og svo náttúrulega Bandaríkjanna.

Adelene blandaði drykki handa okkur alla nóttina af mikilli snilld, með nýja kokteilhristaranum sínum, gerði nokkra mojitos að minni beiðni, en kosmóarnir fengu smá pásu. Svo voru þvílíkar trakteringar, stelpurnar gerðu sitt lítið af hverju, guacamole og epplastrudel, en upp úr stóð nú samt skúffuakan hennar Loru, en hún teinaði með kremi á hana Kanadíska og íslenska fánann á sitt hvorn helminginn og svo sungu stelpurnar afmælissönginn fyrir okkur.

Partýið stóð langt fram á nótt. Upp úr klukkan fjögur var Josh að koma af djamminu og bankaði uppá til þess að vitja Melissu og fékk sér sæti og ræddi við okkur um óperur og við hlustuðum náttúrulega á La Bohéme Baz Luhrmanns undir. Það var ekki fyrr en klukkan að verða fimm að síðustu gestirnir fóru. Ég gat ekki alveg hugsað mér að fara þá strax að sofa, vildi treina galdra dagsins aðeins og hringdi því í Mörð, sem var svo sætur að nenna alveg að tala við mig og þóttist hafa verið vakandi klukkan tíu á laugardagsmorgni. Ég bara varð að þakka honum fyrir rósirnar.

Gvuð hvað ég var svo þunn þegar ég vaknaði klukkan tíu. Ég fór því bara og fékk mér vatn og verkjalyf og svaf til hádegis. Deginum varði ég svo við mjög viðeigandi iðju. Ég las spennusöguna Röddina eftir Arnald Indiriðason, en við fengum hana í jólagjöf. Ég las bókina og svaf til skiptis til klukkan sex, en þá fór ég á fætur, fékk mér skúffuköku og ís í morgunmat og tók til. Það var reyndar ekkert að taka til, ég þurfti bara að vaska smá upp, lofta út, moppa gólfið og þurrka af borðunum. Akkúrat þegar ég var að fara í sturtu bönkuðu Josh og vinur hans Jeff uppá hjá mér og buðu mér að koma upp í teikát og vídejó, þannig að ég skellti mér í sturtu og dreif mig upp.

Í dag byrjaði ég svo á annari bók, Flateyjargátu, eftir Viktor Arnar Ingólfsson, en gat ekki alveg leyft mér þann munað að liggja í rúminu og lesa allan daginn, því að matur var orðinn af skornum skammti í kotinu. Það var eiginlega ekkert til nema áfengi hér í morgun. Í ísskápnum urðu eftir hvorki meira né minna en sex bjórkippur eftir partýið og af sterku víni urðu eftir nær heil tekíla, tvær nær fullar rommflöskur og hálf ginflaska. Samt henti ég sjö ruslapokum, fullum af bjór og vínflöskum.

Ég dreif mig því í Fairway og keypti í matinn og svo á labbið. Vanesa "vinkona" mín var mætt á svæðið, og eitthvað mikið hefur breyst, því að hún er þvílíkt að sleikja mig upp þessa dagana, skoða gögnin mín og gefa mér góð ráð. Úff, hún hefur aldeilis mýkst upp. En alla vegana, þá er það ekkert smá gott, því að hún verður hér sennilega í mánuð að gera tilraunir, og mér þætti ekkert verra ef ég gæti spurt hana ráða.

Svo eftir smá labbvinnu komu Lora og Adelene í heimsókn til mín og við elduðum chilli saman og Adelene gerði eplagraut með ís í eftirmat og við sátum bara og kjöftuðum í allt kvöld.
Framundan er hins vegar löng og skemmtileg vinnuvika, þannig að ég held að ég drífi mig bara í rúmið.

Ég var að gera nokkuð merkilega uppgötvun. Þegar ég var að lesa nær þriggja ára gamalt eintak af vísindatímaritinu Nature í gær, komst ég að því að það eru margir vísindamenn í heiminum sem leggja stund á rannsóknir á rangstöðudómum í fótbolta.

Ég fór því á Pub Med til þess að skoða hvort það hefðu verið birtasr margar rangstöðurannsóknir í náttúrufræðitímaritum. Ég skrifaði hreinlega "offside" í leitarreitinn, og viti menn, ég fékk sjö hitt, en það fyrsta var umrædd grein í Nature.

Því miður get ég ekki linkað á greinarnar sjálfar því að það þarf áskrift til þess að lesa þær, en áhugamenn um rangstöðudóma geta að minnsta kosti lesið útdrætti úr greinunum méð því að smella á krækjur á þessarri síðu.

Viðbót: Ég lagaði linkinn á Pub Med, þannig að nú er hægt að skoða leitina...

Júhú!
Það er snjór úti, bara fyrir mig! Frábært. Og það er bara þriggja stiga frost, en spáin sagði að það ætti að vera ellefu stiga frost í dag. Ég ætla sko að taka því rólega í dag og ekki vinna of mikið.

Vekjaraklukka nágranna míns er enn í gangi... Ég held að hann sé í burtu og hafi bara gleymt að slökkva á klukkunni. Vúps, ég vona að þetta hafi aldrei komið fyrir mig...

... ich habe mich so viel nach meinem Gerburtstag gefrauet dass ich plötzlich nicht schlafen könnte...

Eða eitthvað þannig. Að minnsta kosti spratt ég fram úr rúminu með hjartslætti, og fyrsta orðið sem ég huxaði var Teufel.
Ég var næstumþví sofnuð þegar "júhú ég á afmæli á morgun" læddist inn í huga mér og þá varð ekki aftur snúið. Hjartað tók kipp af fögnuði og ef ég vissi ekki betur myndi ég halda að ég væri með hjartaflökt.

Hvað er þetta með afmælisdaga. Það er eins og það séu galdrar í loftinu á hverju ári þann sautjánda janúar. Ég vakna alltaf og man eftir morgni fjögurra ára afmælisdags míns. Ég reis upp við dogg í rúminu mínu í Möðrufellinu og hugsaði með mér: "Ég er fjögurra ára".. Svo horfði ég á hendurnar á mér, sem allt í einu voru orðnar hendur fjögurra ára stúlkukindur og sagði stundarhátt "ég er fjögrára". Svo hljóp ég fram í eldhús, en þar var mamma að baka fyrir amælið mitt. "Mamma, ég er fjögurra ára!" Ég man að mamma brosti við og endurtók: "Já, þú ert orðin fjögurra ára." Mér líður alltaf svona þegar ég á afmæli, enn þann dag í dag, þósvo að ég muni ekki alltaf hversu margra "ára" ég er.

Hins vegar er fyrsta afmælið mitt sem ég man eftir held ég þriggja ára afmælið mitt. Ég er samt ekki viss, en ég man að ég sat við hliðina á Sigrúnu frænku, en hún var með nammiskálina og var nýbúin að bjóða öllum nammi. Á meðan veislugestir spjölluðu saman kláraði ég allt nammið úr skálinni. Ég man enn eftir því þegar Rúna frænka hrópaði upp yfir sig "Barnið er búið að klára allt nammið úr skálinni" Mér fannst ég sko ekkert barn.

Ég man ekki alveg í hvaða afmæli það var þegar stákurinn á efri hæðinni, sem ég nefni ekki á nafn, pissaði í sig af hræðslu þegar hann sá Edda frænda gretta sig framan í krakkahópinn. En það þarf ekkert frekar að hafa verið í mínu afmæli heldur en hennar Ástu systur.

Já, ég man eiginlega ekki eftir mörgu frá þessum fyrstu árum mínum, en galdrar afmælisdagsins hafa greinilega hjálpað til við að halda minningunni um hann lifandi.

p.s. Ég man reyndar líka eftir því þegar ég kveikti næstum því í eldavélinni og pabbi setti mig út á svalir á náttkjólnum til þess að refsa mér.

Oh.. það gekk einhvern veginn allt á afturfótunum hjá mér í dag. Ég var mætt mjög snemma á labbið, en var svo lengi að gera allt. Svo loksins seinni partinn, þegar ég var að fara að hlaða gelið mitt kom Ron Prywes inn og sagði að ég ætti að vera TA (teacher assistant) fyrir kúrsinn hans á vormisserinu. Sem ég er frekar fúl yfir, því að ég ætlaði að taka kúrs sem á eftir að vera mjög gagnlegur og er aðeins í boði annað hvert ár.

Reyndar er hluti af þessu kennsludæmi jákvæður, því ástæðan fyrir því að það er verið að pína okkur til að kenna strax er að það var verið að minnka kennsluskylduna hjá okkur, þannig að núna þarf ég bara að vera TA fyrir einn kúrs og fara yfir próf í einum. Ég er því hálfnuð með kennsluskylduna nú þegar, án þess að hafa haft nokkurn skapaðan hlut fyrir því. Það sem pirrar mig hins vegar er þetta skipulagsleysi í deildinni, þar sem þetta var ákveðið í fyrradag og nú er verið að pína okkur öll til þess að kenna strax. Urr... og ég sem var búin að segja nei við Amer Beg um að vera TA fyrir hann, því að ég ætlaði að taka kúrsinn hennar Lili Yamasaki.

Hins vegar get ég notað kennsluna á þessu misseri sem afsökun fyrir því að taka ekki qualifying prófið mitt fyrr en seint í vor, en mig veitir ekki af þeim fresti, ekki af því að ég þurfi beint allan þennan tíma til að skrifa, heldur veit ég ekki alveg hvort að ég eigi eftir að hliðra aðeins til með verkefni á næstu tveimur mánuðum, þannig að ég ætla að slá prófinu aðeins á frest þangað til ég veit hvaða verkefni mig langar til að gera.

Æji, en á morgun verður vonandi betri dagur... og þessi endaði nú ekki svo illa, því að ég fór heim til Adelene og við elduðum frábæran kvöldmat og gerðum ídýfu og eplaböku fyrir partýið á morgun. Það verður áreiðanlega stuð, þrátt fyrir að flestir Íslendinganna sem ég bauð virðast enn vera á Íslandi. Það verður bara fámennt en góðmennt!

Ohh.. nú er ég að missa vitið. Nágranni minn er búinn að láta vekjaraklukkuna sína hringja í meira en klukkutíma. Oh.. þetta er svona pípklukka, ég þoli ekki þetta hljóð.

En það góða var kannski að ég vaknaði við klukkuna hans þannig að ég er klædd og komin á ról og tilbúin í slaginn klukkan bara níu! Ég var hrædd um að ég myndi sofa of lengi þegar ég hefði engan kött til þess að vekja mig. Vekjaraklukkan mín virkar ekki á mig.. enda er hún bara með útvarpi, engin hringing. Það er ekkert mál að sofa í gegnum svosem eins og einn útvarpsþátt.

Það er ótrúlega kalt hérna þessa dagana. Það er reyndar bara þriggja stiga frost, en svaka vindur og það er svo rakt hérna að þessi kuldi jafnast á við kælinguna í 7-10 gráðum heima á Íslandi. Brrr. Fólki finnst eitthvað skrýtið að mér sé kalt. Eins og mér eigi ekki að verða kalt fyrr en í þrjátíu stiga frosti. Og ég er alltaf að útskýra hversu mikið rangnefni Ísland í raun er og náttúrulega að útskýra að ég sé ekkert ofurmenni. Jæja, best að dýfa sér út í kuldann.

Jæja, nú er ég fyrst orðin alein heima. Josh og Melissa voru að koma heim frá Ástralíu eftir þrjátíu og fimm klukkutíma ferðalag, en það fyndna var að þetta ferðalag þeirra átti sér stað allan tímann þann 15. janúar. Þau fóru nefnilega yfir dagalínuna á leiðinni, kúl.

En sumsagt, þau tóku Miss Maddie frá mér. Nú er ósköp tómlegt hér í kotinu hjá mér, ekkert mjálm og engin læti. Það verður enginn til að hlýja mér uppi í rúmi í kvöld. En þau gáfu okkur Merði ástralska sauðagæru, sem er ótrúlega mjúk, ég get kannski bara sofnað á henni í staðinn!

Ég benti þeim hjónaleysunum á klóar og táfjöldann á frökeninni og þau sögðu að þau vissu af þessu og að hún hefði meira að segja verið með tvær klær í viðbót, en þau létu fjarlægja þær. Maddie virtist ánægð að koma heim, en þau bjuggust ekki við því að það myndi vara lengi, því venjulega hefnir hún sín á þeim með ælum um alla íbúð þegar þau hafa verið í burtu. Ég bara spyr, er svona hræðilegt að vera í heimsókn hjá okkur Merði að það valdi bara uppsölum í langan tíma eftir á?

Ég verð að biðja hann Binna afsökunar, ég hafði ekki hugmynd um að hann væri farinn að blogga og þar af leiðandi linkaði ég ekki á hann.
En til að bæta fyrir það þá er hér linkur á Binna í Bristol.

Ég verð nú að segja að regluritarar LÍN eru ansi útsmognir. Til dæmis í ár, þá lækkaði frítekjumark þeirra sem eru að koma úr námshléi um helming. Aftast í úthlutunarreglunum eru svo svona útreikningsdæmi um dæmigerða einstaklinga og hvað þeir fá mikið í lán. Nú vill svo til að einstaklingur sem er að koma úr námshléi fær sömu upphæð í lán í ár í þessum dæmum og í reglubókinni fyrir síðasta vetur. Hvers vegna? Jú, regluhöfundar sáu hvað þetta leit rosalega illa út og lækkuðu hinar dæmigerðu tekjur þess sem kemur úr námshléi um mörg hundruð þúsund krónur. Þannig að allt líti nú örugglega vel á pappírunum.

Annað sem pirrar mig líka er að ég fæ útborguð námslán miðað við gengi krónunnar gegn dollar þann dag sem ég fæ lánið útborgað. Hins vegar pössuðu regluhöfundar sig á því að festa gengið sem þeir nota til þess að reikna tekjurnar mínar yfir í krónur, en þeir miða við gengið einhvern dag í apríl, en þá var gengi krónunnar á árinu hve slakast, 96 krónur fyrir dollarinn! Mér finnst þetta svo útsmogið. Af hverju er ekki bara líka hægt að hafa tekjugengið á gegni útborgunardags. Eða, af hverju má það ekki bara vera meðalgengi krónunnar á síðustu önn? Þetta slyppi fyrir horn ef námslán væru ekki alltaf greidd út eftirá og maður þyfrti ekki að taka yfirdrátt þangað til.

Með þessari tilhögun kemst LÍN upp með að lána mér 30 þúsund kalli minna en ella. Hvað ætli stofnunin sé að spara mikið með því að fara svona á bakvið okkur aumingjana sem þurfum að vera að betla fé frá opinberum stofnunum?

Mér finnst nú venjulega ekkert gaman af þessum netprófum, og svo er ég svo pjöttuð, að ég vil ekki subba út fínu síðuna mína með einhverjum leim og ljótum myndum :Þ
Hins vegar hafði ég mjög gaman af þessu prófi.

Ég bætti við nokkrum linkum hér til hliðar það voru nokkrir vinir og kunningjar sem voru ekki alveg að fá tilskilda athygli.

Nýju linkarnir eru;
Ella Maja
Geimveira
Lady Marý
Þessi fær nú bara að fljóta með aftur af því að hún Sólveig Marý er svo sæt:
Sólveig Marý

Þegar ég nenni ætla ég svo líka að linka á þá sem ég þekki úr Hvarfi, en það er fullt af skemmtilegu fólki þar að blogga. Mér finnst nú eiginlega að Hvarf ætti að linka á fyrrverandi og núverandi meðlimi sem blogga!

Hún Miss Maddie veit sko alveg hvernig hún á að fá mann fram úr rúminu. Hún beitti því snilldarlega bragði í morgun að æla við rúmstokkinn hjá mér og hlaupa svo fram í stofu og æla þar. Hún kann sko að þeyta manni í kringum sig. Ég refsaði henni með því að gefa henni ekki morgunkorn fyrr en eftir að ég var búin að gera jóga, en leið illa yfir því allan tímann. Mér fannst ég svo vond við kisu. Hún er greinilega komin með algert tangarhald á mér.

Hún er svo mikið krútt. Hún sofnaði á maganum á mér í gær þegar ég var að lesa upp í rúmi, og ég kunni ekki við að ýta henni í burtu þegar ég fór að sofa, þannig að ég sofnaði bara líka með hana á maganum. Æji, það var eitthvað svo gott að finna hlýjuna frá henni, og það er ekki eins og það sé offramboð á hlýju í rúminu eftir að Mörður fór.

Geisp... ég var að koma frá Loru, en við vorum að horfa á það nýjasta í raunveruleikasjónvarpinu, hann Joe Millionaire. Þættirnir ganga út á það að það er gaur sem vinnur á gröfu og er nú bara alveg þokkalega myndarlegur, er fenginn til þess að þykjast vera milljónamæringur. Sjónvarpsstöðin æfði hann í mannasiðum og svona, þannig að hann væri aðeins trúverðugri og kenndi honum að dansa og sitja hest. Síðan voru fullt af heimskum konum fengnar til þess að taka þátt í svona keppni um hver verður konan hans. Þær eru nú allar frekar heimskar greyin, og það var frekar fyndið að horfa á þær vælandi þegar hann sendi þær út að vinna í rigningu og að moka kol og svona. Og Jói litli segist vera að finna út hver þeirra er mesti karakterinn, og hver þeirra sé ekki að þessu fyrir peningana heldur ástina. Sem er nú mesti þvættingurinn og heimskan af þessu öllu. En ef heimskir amerískir áhorfendur vilja trúa því að hann sé að gera þetta fyrir ástina, þá er það víst í góðu lagi.

Mér finnst þetta frekar fyndið, en á sama tíma líður mér frekar illa, því að samviska mín segir mér að það sé ekki fallegt að horfa á niðurlægingu annarra, því að dömurnar halda jú að hann sé milli. En svona eru fjölmiðlarnir í Ameríku, það gengur allt út á að vera fyndinn og klár á kostnað annarra.

En ég er farin í rúmið, og það verður einhver annar en Jói milljónamæringur í mínum draumum í nótt.

Jæja, þá er ég komin heim snemma eina ferðina enn. Ósköp rólegur dagur, Adelene kom aftur í dag eftir Asíudvöl. Hún á afmæli á morgun, þannig að við vorum að plana partýið sem verður hjá mér á föstudaginn, sem er jú afmælisdagurinn minn! Þetta verður jafnframt minn síðasti afmælisdagur, því ég ætla að gera eins og mamma og vera bara tuttugu og níu það sem eftir er.

Miss Maddie er að ganga af göflunum, hún er ekki vön því að vera ein heima allan daginn. Hún er ekkert smá pirruð yfir því að ég sé að borða en ekki leika við hana. Hún verður fegin þegar Josh og Melissa koma aftur frá Ástralíu, ég er nefnilega ekki næstumþví nógu dugleg að leika við hana.,

Ohhh.. letin í mér. Ég bara hangsa hérna og geri ekki neitt nema bora í nefið og prumpa og klappa kettinum, en ég ætlaði að vera svo dugleg að læra..

En ég er búin að senda nokkur ímeil og fá nokkur ímeil, þannig að þetta hefur nú ekki verið til einskis, það er alltaf svo gaman að fá meil frá vinum og vandamönnum. Möddi hringdi líka, það var gaman =) Hann er að fara að leita sér að vinnu. Vantar einhvern lesenda bloggsins bókara í vinnu í svo sem eins og sex mánuði?

Það verður ekki sagt annað en að þrátt að ég sakni eiginmannsins var dagurinn í dag alveg hreint stórgóður. Lora sá sko fyrir því.

Hún byrjaði á því að draga mig á Burger King, en þangað hef ég ekki komið síðan ég flutti hingað. Þar kynnti hún mig fyrir svokölluðum "slurpies", svona krapa með ávaxtabragði. Síðan fórum við niður í bæ að kaupa hluti til heimilisins og ég fjárfesti loksins í örbylgjuofni fyrir afmælispeningana sem ég fékk. Það er nefnilega orðið alveg bráðnauðsynlegt fyrir mig að eiga örbylgjuofn vegna þess að það verða svo miklir afgangar þegar ég elda fyrir mig eina ;) Að ég tali nú ekki um hvað það verður þægilegt að gera hafragrautin í örraranum á morgnana. Aldrei aftur uppvask á hafragrautspotti, júhú.

Síðan fórum við heim með örbylguofninn. Þar beið Miss Maddie eftir okkur, en hún og Lora eru orðnar ansi góðar vinkonur. Lora tilkynnti mér svo að Miss Maddie væri með stökkbreytingu í "hedgehog" efnaferlinu. Hún er nefnilega með allt of margar tær og klær á hverjum fæti, en hedgehog stökkbreyting veldur því að lífverur fá auka útlimi, klær, fingur og svoleiðis. Og já, við erum nördar og erum stoltar af því.

Eftir að við settum upp örbylgjuofninn fengum við okkur auðvitað örbylgjupopp og ég gerði brauð í brauðvélinni. Síðan ákvað ég að hringja í Con Edison, gasfyrirtækið, vegna þess að ég hafði fyrr um daginn fundið mjög sterka gaslykt við eldavélina. Klukkutíma seinna komu tveir gaskarlar til okkar með svona græju sem lítur út eins og Geiger-teljari og tikkar ef það er gas í loftinu.

Þeir fundu gasleka fyrir aftan vélina, og ég var ekkert smá ánægð að ég skuli hafa hringt í þá, því að íbúðin hafði víst verið tikkandi tímasprengja! Gaurarnir voru líka hinir hressustu, spurðu okkur hvort við hefðum verið að poppa og ég sagði þeim að ég hefði keypt mér örbylgjuofn. Þeir gerðu líka svaka grín að öllu poppinu sem hafði safnast fyrir inni í eldavélinni, þar sem allar gasleiðslurnar eru. Fannst þetta eitthvað fyndið. Núna er splunnkuný slanga (flexhose uppá ensku) sem liggur úr gasinntakinu yfir í eldavélina. Júhú!

Eftir að þeir fóru bauð ég Loru upp á maltesín, og hún kylliféll fyrir því. Það verður ekki annað sagt um hana en að hún sé skynsöm kona. Síðan kjöftuðum við til miðnættis, og núna er ég á labbinu að gefa frumunum mínum að borða.

Sumsé, stórfínn dagur!

Blehhh... Ég er pínu slöpp núna, nenni ekki að drattast á labbið.... Ástæðan? Jú, mikil gleði á bjórkvöldi í gær, með Íslendingunum. Það var fámennt, en mjög góðmennt.

Það var pínu fyndið, það mætti kani á svæðið sem er hálfur Íslendingur, mamma hans er frá Vestmannaeyjum. Gaurinn var nú frekar utanveltu af því að hann talar ekki Íslensku. Ég spjallaði aðeins við hann, svona um Eyjar og svona. Hann var líka með myndir af öll skyldfólkinu á Íslandi, af því að hann var að vona að við þekktum einhvern á myndunum. Hann er víst á leiðinni til Íslands fljótlega, en hann langar ekki að búa þar. Ástæðan: Það eru bara sex sjónvarpsstöðvar á Íslandi, en hann getur ekki lifað án sinna hundrað og tuttugu stöðva takk fyrir! Æji, hann var pínu skondinn.

Annars var bara mjög gaman, allt skemmtilegasta fólkið (eða svotil) mætt á svæðið. Það spurðu náttúrulega allir eftir Merði, hans er sárt saknað í borginni. Þegar ég fór og fékk mér pitsusneið á leiðinni heim, spurði meira að segja kallinn á pitsastaðnum. "Where husband? Sleeping?"

Ohh... dagurinn byrjar ekki skemmtilega. Það var svosem alveg nógu slæmt að vakna ein, en þegar ég kom fram var Miss Maddie eitthvað skrýtin. Ég tók fljótlega eftir ástæðunni. Það var kattargubb á miðju gólfinu. Bjakk. Ég tók því með stóískri ró, sá ekki ástæðu til að skamma köttinn, því að hún hafði látið sér nægja að æla á parkettið, ekki á stofumottuna og ég hreinsaði þetta upp á meðan ungfrúin horfði skömmustuleg á.

Svo gerði ég mig tilbúna í jóga, en þegar ég ætlaði að rúlla jógamottunni minni út á stofuteppið steig ég á eitthvað hart. Ég leit niður og sá mér til mikillar hamingju að tærnar á mér hefðu þar komist í kynni við uppþornaða kattarælu. Nú er kosturinn við þurra hluti að þá má ryksuga. Ég dreif því í að sjúga upp hina þurru ælu með handryksugunni okkar og kom mér fyrir á gólfinu og ýtti á "pley" og hin hljómfagra rödd Rodey Yee tók að óma seyðandi um íbúðina. (Af hverju þurfa jógakennarar alltaf að tala svona asnalega, eins og þeir ætli að dáleiða mann... draga seiminn alltaf út í hið óendanlega).

Ég verð víst að venjast því að hann Rodney með sitt namaste verði fyrsta mannveran sem heilsar mér á morgnana á næstunni. Uh... að ælandi kattverunni ólastarðri.

Jæja... þá er Mörður farinn. Skrýtið, ég er búin að vita það lengi að hann færi, en einhvern veginn trúði ég því aldrei að úr því yrði.

Undanfarnir tveir dagar voru kærkomnir eftir hina brjáluðu vinnutörn sem ég tók þegar allir aðrir voru í jólafríi. Við fórum á mjög skemmtilega sýningu á mánudaginn á The American Museum of Natural History. Sýningin fjallaði um Albert Einstein og lífshlaup hans. Það var mjög gaman að sjá frumrit hans af greininni sem hann skrifaði árið 1905 um "the photoelectric effect", en einhvern veginn vissi ég aldrei að hann væri höfundur þeirrar kenningar og að það hafi verið hún sem hann fékk Nóbelinn fyrir en ekki afstæðiskenninginn, sem hann er þekktastur fyrir. Það var líka gaman að sjá sjálft nóbelsverðlaunaskjalið hans. Það var líka mjög krúttlegt að við útganginn voru sýnd nokkur bréf sem hann fékk send frá börnum, en hann fékk víst mjög mörg þannig bréf. Eitt þeirra var eitthvað á þessa leið: "Dear Albert Einstein, what is behind the sky? I asked my mom and she told me you probably knew....." Það fyndnasta var hins vegar: "Dear Mr. Einstein, I saw you on TV yesterday, and I am writing you to tell you that your hair doesn't look very nice, so I think you should get a haircut..." Talandi um barnslega einlægni!

Í gær vorum við svo mest heima að slappa af og pakka fyrir Mörð. Fengum okkur afganskt teikát og rauðvín með. Við sátum langt fram á nótt og spjölluðum og hvorugt okkar vildi fara að sofa, því að við vissum að þegar við vöknuðum væri "dagurinn" runninn upp.

Ég horfði sumsagt á eftir Merði inn í Greyhound rútu í hádeginu. Hann verður mættur á svæðið í Keflavík um klukkan sex að íslenskum tíma á morgun.

Sem betur fer á ég góða vini hér, sem eru búnir að lofa að hafa ofan af fyrir mér. Lora hringdi í mig áðan og bauð mér að koma og horfa á vídejó með sér í kvöld og svo ætlum við að gera eitthvað skemmtilegt á föstudaginn, ég, Melissa og Lora. Þannig að í bili er allavega passað upp á að mér leiðist ekki.

Jess, jess, jess.... Labbfundurinn minn gekk eins og í sögu. Það má segja að langir vinnudagar undanfarinna tveggja vikna hafi skilað sér í dag. Ég var aftur orðin eins og ég á mér, var afslöppuð og sagði frá af innlifun og hafði virkilega gaman af því að kynna niðurstöðurnar mínar fyrir labbfélögunum. Ég fékk líka endalaus komment, krítík og ábendingar, þannig að málið er bara að bretta upp ermarnar og halda áfram á sama krafti og undanfarið. Kannski ekki fjórtán tíma á dag eins og yfir jólin, en samt kannski bara slatta ;)

Það er líka einhvern veginn eins og núna, þegar ég er búin að halda fyrsta "alvöru" labbfundinn minn, finnist mér ég loksins vera orðin hluti af labbinu.

Er fyrirlesturinn tilbúinn. Þá er bara að drífa sig í rúmið og reyna að sofna. Ég þarf nefnilega að vakna snemma og kaupa morgunkaffi handa öllu liðinu áður en ég mæti á labbið.

Endilega huxið hlýlega til mín svona milli þrjú og fimm að íslenskum tíma ;)
Tuttugu og fimm glærur.. Ætti það ekki að duga í einn og hálfan tíma?

Það er alltaf að bætast í hóp Movable Type notenda í hinum íslensku bloggheimum. Vala og Óliver skiptu yfir um áramótin og svo rakst ég á bloggið hans Tryggva nú rétt í þessu. Þetta er greinilega skynsamt fólk!

Ég er búin að sitja sveitt við í marga tíma að undirbúa labbfund. Ég er búin að skanna inn gel eftir gel og filmu eftir filmu og fara yfir allt sem ég er búin að vera að gera undanfarið hálfa árið.

Þetta er kannski ekki skemmtilegasta hliðin á rannsóknarvinnunni, en ég er þó búin að komast að ýmsu í dag. Ég hef nefnilega aldrei gefið mér tíma til þess að setjast niður og virkilega lesa minnisbókina mína og fara í gegnum öll gögnin mín, en núna er ég komin með ýmsar hugmyndir varðandi hluti sem ekki eru alveg að ganga upp í augnablikinu. Í framtíðinni ætla ég að vera duglegri að líta um öxl og skoða gögnin mín öll í einu þegar tilraunirnar virka ekki.

Ég á hins vegar bara eftir að gera eina tilraun um helgina, sem á eftir að taka allan morgundaginn, en á meðan ætla ég að æfa fyrirlesturinn minn. Á mánudagsmorguninn er svo stóra stundin, þá fá allir beyglur í mínu boði og fá að hlusta á alla sólarsöguna. Verst að eiga ekki flatbrauð og harðfisk til að gefa liðinu.

Á þriðjudaginn ætla ég svo að taka mér frí til þess að vera með elsku Merði, en hann á pantað flug til Íslands á miðvikudaginn. Ég veit þið hlakkið öll til þess að hitta hann, en það verður pínu erfitt að vera án hans hér fram á haustið.

Ágúst vísar í grein í Times um það að öfgasinnaðir Hindúar standa fyrir endurskrifun sögu Indlands í skólabókum. Öfga- og þjóðernissinnaðir hindúar eru ávallt að auka fylgi sitt á Indlandi, en árekstrar milli múslima og hindúa sem áður bjuggu saman í sátt og samlyndi hafa verið tíðir allt frá því að Indland fékk sjálfstæði sitt árið 1947.

Mér finnst það nokkuð merkilegt, sérstaklega þar sem að áður en ég kom nokkurn tíman til Indlands stóð ég í þeirri meiningu að hindúar væru svo umburðarlyndir. Eftir dvöl mína þar var ég eiginlega komin á allt aðra skoðun, því að almennt séð fannst mér hindúar á Indlandi mikið öfgasinnaðri en múslimarnir. Ég vil þó ekki alhæfa, því að ávallt er misjafn sauður í hverju fé.

Það sló mig líka að sjá að hindúarnir fóru mikið verr með konurnar sínar en karlkyns múslimar, og sem dæmi má nefna, gat ég farið inn í hvaða mosku sem er og var þar alls staðar velkomin, en það voru þónokkur hindúahof sem meinuðu konum aðgang.

Múslimar á Indlandi eru reyndar mjög hófsamir og ég held að þeir hafi meira að segja samþykkt að konur megi vera prestar (eða hvað sem þeir nú aftur kalla það embætti í sínum trúarbrögðum).

En þar kemur einmitt að því sem ég var að hugsa um. Skoðun okkar á ákveðnum hópum af fólki og viðhorfum þeirra litast oft af þeim sem eru mest áberandi, en oftar en ekki eru það öfgahóparnir sem mest ber á. Þess vegna er mjög algengt að fólk líti á múslima sem kvenhatara, því að lönd eins og Afganistan, þar sem konur voru nær réttlausar, hafa vakið mikla athygli í heiminum undanfarin ár. Ég held líka að ímynd mín af hindúum sem umburðarlyndu og réttsýnu fólki hafi mjög svo litast af því að Mahatma Gandhi var hindúi. Ekki það að hindúar séu heldur alltaf öfgasinnaðir og illt fólk, þvert á móti. En það eru til öfgar alls staðar og þær eru sjaldan af hinu góða, hvort sem þær eru kenndar við kristni, gyðingdóm, islam eða hindúisma og við verðum að passa okkur á því að þó það séu öfgarnar sem við verðum mest vör við, að dæma ekki alla þá sem tilheyra trúarhópnum eftir þeim.

Jæja, nú er árið 2002 flogið út í buskann.... -Sem betur fer segi ég nú bara, megi það fara og koma aldrei aftur!

Við fórum í áramótagleði í gær með henni Hildi, til Ulriku nokkurrar sem vinnur á labbinu hennar Hildar, og mannsins hennar, Mikael. Þau eru Svíar, og þetta var alveg svakalega sænskt partý.

Boðið hófst á kvöldverði sem gestirnir höfðu útbúið. Hildur kom með hangikjöt, flatbrauð og harðfisk (smelly-fish eins og vinir hennar kalla hann) og umræðurnar snérust um kæstan fisk á meðan við tuggðum harðfiskinn með vænni smjörklípu. Við borðuðum líka laxasnittur og Blinis og allskonar salat (jummí, mér finnst Blinis alltaf svo góðar).

Eftir matin byrjaði svo hörkupartý og við dönsuðum langt fram á nótt, eftir að hafa fylgst með niðurtalningunni í áramótin á Times Square í sjónvarpinu. Við skáluðum í dýrindis kampavín sem Siggi kom með og blésum í flautur og höfðum allskyns hávaða í frammi á sjálfum áramótunum, eða "made all the sounds" eins og Ulrika orðaði það.

Hávaðinn var nú samt ekki eins og maður á að venjast á Íslandi. Þegar foreldrar hans Marðar hringdu í okkur rétt fyrir sjö, heyrðist varla í þeim fyrir hávaða, þegar flugeldarnir dundu yfir borginni.

Ég verð nú að segja að ég saknaði flugeldanna, mér finnst það svo frábært hvað Reykvíkingar ganga af göflunum um áramótin. Ég er samt ekki viss um að nágrannar okkar hefðu orðið ánægðir ef við hefðum farið að skjóta flugeldum út á götu, enda er það bannað í fylkinu, meira að segja um áramótin.