Bleeeehhhhhhhhhh...........................
Ég er ekki búin að gera raskat í dag. Búin að vera eins og sprúngin blaðra. Ég sofnaði ekki fyrr en undir morgun, garðabrúðan var ekki alveg að virka. Ég hef bara eitt að miðla af þessari reynslu minni: Ekki byrja að hugsa um rannsóknaráætlun og sniðugar tilraunir til þess að gera akkúrat þegar það er að færast svefnró yfir líkamann. Það var svo spennó hjá mér um miðnæturbilið að hugsa út tilraunir til þess að gera í nýja (ímyndaða) verkefninu mínu að hjartað á mér tók kipp og ég varð bara að rjúka fram og teikna stóra mynd með pílum og svoleiðis og skrifa niður allar aðferðirnar og hugmyndirna... Eftir það var ekki aftur snúið.

Ég vaknaði svo klukkan hálftíu og rauk út á labb til að hitta Loru, en hún var svo mikill engill að fara með DNA í raðgreiningu fyrir mig á uptown kampusinn í dag. Svo tók við leiðinlegur ónæmisfræðitími. En hann endaði á umræðu um apoptósu og hvað blebbar voru og hvernig frumur í apoptósu litu út. Apoptósa er ákveðin leið sem frumur nota til þess að fremja sjálfsmorð. Ég hugsaði með sjálfri mér að ég gæti teiknað frumu í apoptósu, kynni skilgreininguna og vissi alveg heilan helling um mekkanismann, en ég hafði aldrei séð lifandi frumu sem var í þann mund að fremja apoptósu. "Hvernig skyldu þessir blebbar í raun og veru líta út?" Hugsaði ég með mér, "Mig langar til þess að sjá frumur í apoptósu"

Og viti menn, ég fór upp á labb og skoðaði frumurnar mínar og þær voru allar í apoptósu, það fór ekki á milli mála, blebbar út um allt, dauði og vitleysa. Ég hef semsagt óvart gert eitthvað við frumurnar mínar sem fékk þær allar saman til þess að fremja fjöldasjálfsmorð..