Það er eitt sem rann upp fyrir mér í gærkvöld í vinnunni. Ég var búinn að vera að vinna allan daginn og vann langt fram undir miðnætti, en mestallan dagin vorum við bara tvær á labbinu. Um sexleytið tóku vinnufélagarnir hins vegar að birtast einn af öðrum og flestir vörðu nokkrum klukkustundum á labbinu áður en þeir snéru aftur til síns heima.

Þetta er ekki í fyrsta skiptið sem þetta gerist, en í fyrsta skipti rann upp fyrir mér ljós hvað þetta er fyndin hegðun og ekki í takt við það sem maður á að venjast svona í "venjulegum vinnum". Það er að fólk mæti alltaf í vinnuna klukkan sex á laugardagskvöldum.

Skýringin er nú sennilega sú að fólk tekur sér frí yfir daginn, svona til þess að njóta þess að vera í fríi að degi til og kannski hitta vini og fjölskyldu. Það eru hins vegar ákveðnir hlutir sem þarf að sinna á hverjum degi í rannskóknarvinnunni og því mætir fólk eftir stórgóðan frídag og gerir það sem gera þarf þann daginn. Önnur ástæða fyrir svona einkennilegu háttarlagi er að fólk fer á djammið á föstudeginum, ver laugardeginum í þynnku og skríður svo á labbið á síðustu stundu áður en það er haldið á djammið á ný. Mér finnst síðari ástæðan mun raunsærri.

Ég var lengi frameftir á labbinu í gær, einu manneskjurnar sem voru eftir voru ég og Vanesa. Ég þurfti aðeins að vinna í kæliherberginu, og þegar ég ætlaði aftur inn á labbið var Vanesa farin og allt læst. Hún hefur sennilega haldið að ég væri farin og læst öllu samviskusamlega. Inni á labbinu var jakkinn minn og húfan og lyklar og veskið mitt! Sem betur fer hafði ég verið að vinna í kæliherberginu og var því klædd í þykka peysu, því að ég þurfti að labba heim á peysunni í fimm stiga frosti.

Og nú kom sér vel að eiga góða nágranna, því að Josh og Melissa voru heima og með lyklasettið hans Marðar í vörslu sinni. =) Þau gátu ekki stillt sig um að gera góðlátlegt grín að mér, því að Mörður var alltaf að gleyma lyklunum sínum hjá þeim. Og nú eru þau líka búin að sjá það að ég er ekkert skárri! Hahah.. ég hef reyndar alltaf verið svo heppin að þegar ég hef týnt eða gleymt lyklum hefur góðhjörtuð manneskja bjargað mér. Ég man ekki hversu oft hún Herdís færði mér lyklana í skólann á sínum tíma þegar við bjuggum saman!

En núna er ég í smá vandræðum. Ég sit hérna heima og hringi annað slagið á labbið til þess að athuga hvort einhver sé mættur, því að ég kemst ekki inn. Það verður ekki annað sagt en að prótínsúlurnar mínar séu orðnar vel skolaðar, en ég er nú þegar orðin þremur tímum á eftir áætlun með vinnuna í dag og er orðin hrædd um að missa af Superbowl partýinu hjá Loru í kvöld.

Jæja, best að hringja á labbið...