Ég var ekki búin með tilraunirnar mínar fyrr en klukkan hálftíu í kvöld, missti af Happy Hour og allt =( Það er reyndar allt mér að kenna, því að þegar ég ætlaði að starta öllum tilraununum mínum í morgun mundi ég allt í einu eftir því að ég ætti að vera í fyrirlestri í ónæmisfræði, svona til að myndast til þess að uppfylla TA skylduna. Svo náttúrulega varð ég að fara í sund, og Binna kom meira að segja með mér. Stuð. Hún á flottasta sundbol í heimi stúlkan sú arna.
Og auðvitað fórum við svo í hádegismat eftir sundið og Lora kom með okkur.
Þannig að þegar ég byrjaði að vinna var klukkan orðin þrjú. Ég var þess vegna ekkert hress með sjálfa mig í dag og vorkenndi mér alveg svakalega að missa af kvöldmat með vinum mínum. Það var mjög, mjög, mjög fúlt að koma heim í tóman kofann á föstudagskvöldi og vita ekkert hvað ég ætti af mér að gera.
Enter: Adelene. Hún hringdi í mig nú rétt í þessu og ég er á leiðinni með afganginn af bjórnum úr afmælinu mínu til þeirra og nú verður sko stuð. Það verða því bara keyrð þynnkugel á labbinu á morgun ;)
Ég er þokkalega búin að snúa sólarhringnum við. Ég mætti ekki í vinnuna fyrr en klukkan eitt í gær og var þar til klukkan rétt fyrir þrjú um nóttina. Reyndar var Vanesa þar líka, þannig að þótt ótrúlegt megi virðast, þá urðum við samfó heim úr vinnunni um þrjúleytið!
Ég ætlaði því að halda sama leik áfram og sofa bara fram að hádegi, en haldið þið ekki að síminn hafi hringt klukkan hálftíu. Örugglega telemarketing vinurinn minn! Hahah...
En svo hringdi Mörður og kom mér í gott skap =)
Þótt þú langförull legðir
sérhvert land undir fót,
bera hugur og hjarta
samt þíns heimalands mót.
-Stephan G. Stephanson
Ég vakti lengi frameftir í gær við að lesa Flateyjargátu eftir Viktor Arnar Ingólfsson. Mér finnst bókin stórvel skrifuð, hugmyndin góð og svaka drama í gangi. En bókin vakti upp með mér einhverja óseðjandi heimþrá. Ég sé fyrir mér mosabyng og finnst ég finna lykt af lyngi og ég heyri lóuna syngja. Ohh.. ég vildi að það væri seinnipartur júní og ég væri í útilegu eða gönguferð með góðum vinum.
Siðasta línan í ljóði Stefáns á því kannski betur við:
Nóttlaus voraldar veröld
þar sem víðsýnið skín.
Þess vegna fannst mér orð Stefáns svo tilvalin. Það er sama hvert maður fer, mosabyngurinn og lynglyktin koma alltaf með manni.