Ég var að gera nokkuð merkilega uppgötvun. Þegar ég var að lesa nær þriggja ára gamalt eintak af vísindatímaritinu Nature í gær, komst ég að því að það eru margir vísindamenn í heiminum sem leggja stund á rannsóknir á rangstöðudómum í fótbolta.

Ég fór því á Pub Med til þess að skoða hvort það hefðu verið birtasr margar rangstöðurannsóknir í náttúrufræðitímaritum. Ég skrifaði hreinlega "offside" í leitarreitinn, og viti menn, ég fékk sjö hitt, en það fyrsta var umrædd grein í Nature.

Því miður get ég ekki linkað á greinarnar sjálfar því að það þarf áskrift til þess að lesa þær, en áhugamenn um rangstöðudóma geta að minnsta kosti lesið útdrætti úr greinunum méð því að smella á krækjur á þessarri síðu.

Viðbót: Ég lagaði linkinn á Pub Med, þannig að nú er hægt að skoða leitina...

Júhú!
Það er snjór úti, bara fyrir mig! Frábært. Og það er bara þriggja stiga frost, en spáin sagði að það ætti að vera ellefu stiga frost í dag. Ég ætla sko að taka því rólega í dag og ekki vinna of mikið.

Vekjaraklukka nágranna míns er enn í gangi... Ég held að hann sé í burtu og hafi bara gleymt að slökkva á klukkunni. Vúps, ég vona að þetta hafi aldrei komið fyrir mig...

... ich habe mich so viel nach meinem Gerburtstag gefrauet dass ich plötzlich nicht schlafen könnte...

Eða eitthvað þannig. Að minnsta kosti spratt ég fram úr rúminu með hjartslætti, og fyrsta orðið sem ég huxaði var Teufel.
Ég var næstumþví sofnuð þegar "júhú ég á afmæli á morgun" læddist inn í huga mér og þá varð ekki aftur snúið. Hjartað tók kipp af fögnuði og ef ég vissi ekki betur myndi ég halda að ég væri með hjartaflökt.

Hvað er þetta með afmælisdaga. Það er eins og það séu galdrar í loftinu á hverju ári þann sautjánda janúar. Ég vakna alltaf og man eftir morgni fjögurra ára afmælisdags míns. Ég reis upp við dogg í rúminu mínu í Möðrufellinu og hugsaði með mér: "Ég er fjögurra ára".. Svo horfði ég á hendurnar á mér, sem allt í einu voru orðnar hendur fjögurra ára stúlkukindur og sagði stundarhátt "ég er fjögrára". Svo hljóp ég fram í eldhús, en þar var mamma að baka fyrir amælið mitt. "Mamma, ég er fjögurra ára!" Ég man að mamma brosti við og endurtók: "Já, þú ert orðin fjögurra ára." Mér líður alltaf svona þegar ég á afmæli, enn þann dag í dag, þósvo að ég muni ekki alltaf hversu margra "ára" ég er.

Hins vegar er fyrsta afmælið mitt sem ég man eftir held ég þriggja ára afmælið mitt. Ég er samt ekki viss, en ég man að ég sat við hliðina á Sigrúnu frænku, en hún var með nammiskálina og var nýbúin að bjóða öllum nammi. Á meðan veislugestir spjölluðu saman kláraði ég allt nammið úr skálinni. Ég man enn eftir því þegar Rúna frænka hrópaði upp yfir sig "Barnið er búið að klára allt nammið úr skálinni" Mér fannst ég sko ekkert barn.

Ég man ekki alveg í hvaða afmæli það var þegar stákurinn á efri hæðinni, sem ég nefni ekki á nafn, pissaði í sig af hræðslu þegar hann sá Edda frænda gretta sig framan í krakkahópinn. En það þarf ekkert frekar að hafa verið í mínu afmæli heldur en hennar Ástu systur.

Já, ég man eiginlega ekki eftir mörgu frá þessum fyrstu árum mínum, en galdrar afmælisdagsins hafa greinilega hjálpað til við að halda minningunni um hann lifandi.

p.s. Ég man reyndar líka eftir því þegar ég kveikti næstum því í eldavélinni og pabbi setti mig út á svalir á náttkjólnum til þess að refsa mér.