Ohh... dagurinn byrjar ekki skemmtilega. Það var svosem alveg nógu slæmt að vakna ein, en þegar ég kom fram var Miss Maddie eitthvað skrýtin. Ég tók fljótlega eftir ástæðunni. Það var kattargubb á miðju gólfinu. Bjakk. Ég tók því með stóískri ró, sá ekki ástæðu til að skamma köttinn, því að hún hafði látið sér nægja að æla á parkettið, ekki á stofumottuna og ég hreinsaði þetta upp á meðan ungfrúin horfði skömmustuleg á.

Svo gerði ég mig tilbúna í jóga, en þegar ég ætlaði að rúlla jógamottunni minni út á stofuteppið steig ég á eitthvað hart. Ég leit niður og sá mér til mikillar hamingju að tærnar á mér hefðu þar komist í kynni við uppþornaða kattarælu. Nú er kosturinn við þurra hluti að þá má ryksuga. Ég dreif því í að sjúga upp hina þurru ælu með handryksugunni okkar og kom mér fyrir á gólfinu og ýtti á "pley" og hin hljómfagra rödd Rodey Yee tók að óma seyðandi um íbúðina. (Af hverju þurfa jógakennarar alltaf að tala svona asnalega, eins og þeir ætli að dáleiða mann... draga seiminn alltaf út í hið óendanlega).

Ég verð víst að venjast því að hann Rodney með sitt namaste verði fyrsta mannveran sem heilsar mér á morgnana á næstunni. Uh... að ælandi kattverunni ólastarðri.