Ágúst vísar í grein í Times um það að öfgasinnaðir Hindúar standa fyrir endurskrifun sögu Indlands í skólabókum. Öfga- og þjóðernissinnaðir hindúar eru ávallt að auka fylgi sitt á Indlandi, en árekstrar milli múslima og hindúa sem áður bjuggu saman í sátt og samlyndi hafa verið tíðir allt frá því að Indland fékk sjálfstæði sitt árið 1947.

Mér finnst það nokkuð merkilegt, sérstaklega þar sem að áður en ég kom nokkurn tíman til Indlands stóð ég í þeirri meiningu að hindúar væru svo umburðarlyndir. Eftir dvöl mína þar var ég eiginlega komin á allt aðra skoðun, því að almennt séð fannst mér hindúar á Indlandi mikið öfgasinnaðri en múslimarnir. Ég vil þó ekki alhæfa, því að ávallt er misjafn sauður í hverju fé.

Það sló mig líka að sjá að hindúarnir fóru mikið verr með konurnar sínar en karlkyns múslimar, og sem dæmi má nefna, gat ég farið inn í hvaða mosku sem er og var þar alls staðar velkomin, en það voru þónokkur hindúahof sem meinuðu konum aðgang.

Múslimar á Indlandi eru reyndar mjög hófsamir og ég held að þeir hafi meira að segja samþykkt að konur megi vera prestar (eða hvað sem þeir nú aftur kalla það embætti í sínum trúarbrögðum).

En þar kemur einmitt að því sem ég var að hugsa um. Skoðun okkar á ákveðnum hópum af fólki og viðhorfum þeirra litast oft af þeim sem eru mest áberandi, en oftar en ekki eru það öfgahóparnir sem mest ber á. Þess vegna er mjög algengt að fólk líti á múslima sem kvenhatara, því að lönd eins og Afganistan, þar sem konur voru nær réttlausar, hafa vakið mikla athygli í heiminum undanfarin ár. Ég held líka að ímynd mín af hindúum sem umburðarlyndu og réttsýnu fólki hafi mjög svo litast af því að Mahatma Gandhi var hindúi. Ekki það að hindúar séu heldur alltaf öfgasinnaðir og illt fólk, þvert á móti. En það eru til öfgar alls staðar og þær eru sjaldan af hinu góða, hvort sem þær eru kenndar við kristni, gyðingdóm, islam eða hindúisma og við verðum að passa okkur á því að þó það séu öfgarnar sem við verðum mest vör við, að dæma ekki alla þá sem tilheyra trúarhópnum eftir þeim.

Jæja, nú er árið 2002 flogið út í buskann.... -Sem betur fer segi ég nú bara, megi það fara og koma aldrei aftur!

Við fórum í áramótagleði í gær með henni Hildi, til Ulriku nokkurrar sem vinnur á labbinu hennar Hildar, og mannsins hennar, Mikael. Þau eru Svíar, og þetta var alveg svakalega sænskt partý.

Boðið hófst á kvöldverði sem gestirnir höfðu útbúið. Hildur kom með hangikjöt, flatbrauð og harðfisk (smelly-fish eins og vinir hennar kalla hann) og umræðurnar snérust um kæstan fisk á meðan við tuggðum harðfiskinn með vænni smjörklípu. Við borðuðum líka laxasnittur og Blinis og allskonar salat (jummí, mér finnst Blinis alltaf svo góðar).

Eftir matin byrjaði svo hörkupartý og við dönsuðum langt fram á nótt, eftir að hafa fylgst með niðurtalningunni í áramótin á Times Square í sjónvarpinu. Við skáluðum í dýrindis kampavín sem Siggi kom með og blésum í flautur og höfðum allskyns hávaða í frammi á sjálfum áramótunum, eða "made all the sounds" eins og Ulrika orðaði það.

Hávaðinn var nú samt ekki eins og maður á að venjast á Íslandi. Þegar foreldrar hans Marðar hringdu í okkur rétt fyrir sjö, heyrðist varla í þeim fyrir hávaða, þegar flugeldarnir dundu yfir borginni.

Ég verð nú að segja að ég saknaði flugeldanna, mér finnst það svo frábært hvað Reykvíkingar ganga af göflunum um áramótin. Ég er samt ekki viss um að nágrannar okkar hefðu orðið ánægðir ef við hefðum farið að skjóta flugeldum út á götu, enda er það bannað í fylkinu, meira að segja um áramótin.