Júhúúúú...
Trakkbakkið mitt virkar. Ég hélt alltaf að það væri eitthvað bilað og hef aldrei nennt að gera neitt í því, en nú sé ég að það er komið trakkbakk á færsluna hérna að neðan frá honum Tómasi í (heita) pottinum.

Nú finnst mér sko að fólk ætti að fara að hætta að nota blogger (sem ég linka ekki einu sinni á fyrir lélegheit), og nota múvabúl tæp í staðinn. Þá getum við öll pingað hvort annað þegar við linkum í færslur og þá verður bloggumræðan sko enn líflegri en áður!

Nú er ég sybbin stelpa. Ég sofnaði nefnilega seint í gærkveldi og vaknaði klukkan fjögur til þess að pína frumurnar mínar. Ég er nefnilega að gera tilraun sem þarfnast meðhöndlunar á frumunum reglulega í þrjá sólarhringa.

Það kom mér mest á óvart að það var slatti af fólki á ferli á campusnum í nótt, og flestir virtust vera að koma út úr sömu byggingunni. Það var alveg nístingskuldi, ég var vel klædd, í dúnúlpu með húfu og allt, en var samt heillengi að ná í mig hita þegar ég skreið aftur upp í rúm. Það er eriftt að ímynda sér að ég hafi gengið sömu leið fyrir bara tveimur mánuðum síðan og verið alveg að kafna úr hita. Það er eitt af því sem ég fíla svo við þessa borg, það er svo stutt öfganna á milli, sama á hvaða vettvangi.

Þessi morgunganga mín kom mér líka í smá skammdegisfílíng, því að ég hef ekki vaknað í myrkri síðan ég var heima á Íslandi síðustu jól. Það birtir nefnilega alltaf fyrir klukkan sjö hér í kvöld.

Það er ekki laust við að ég sakni skammdegisins pínu lítið, það er svo kósí alltaf hreint.