Ég er að velta því fyrir mér hvort ég eigi að taka hinn gómsæta linsubaunarétt bóndans með mér í vinnuna til þess að borða í nesti. Málið er að þósvo að okkur finnist þessi réttur ljúffengur vekur hann upp misjafnar tilfinningar hjá þeim sem horfa á mann borða hann, því hann lítur svona eiginlega út eins og hnausþykkar baunir út dúettnum "saltkjöt og baunir". Mér finnst ekkert voðalega gaman þegar fólk grettir sig í viðbjóði þegar ég borða.

Málið með mig er að mér finnst einfaldur matur góður, rétt eins og litlum krökkum. Mér finnst þess vegna langbest að borða pottrétti (og fiskibollurnar hennar mömmu) kartöflumús skorar hátt og svo svona linsubaunaréttur sem lítur út eins og matur sem er útbúinn handa litlum börnum með engar tennur.

Það er þó að minnsta kosti gott að ég þarf ekkert að breyta um mataræði þegar ég verð gömul og seníl og missi allar tennurnar.