Jæja, skapið er aðeins betra núna sem betur fer =)
Ég er á labbinu að gera síðustu tilraunina fyrir helgina, af því að á morgun, föstudag fer ég á s.k. Departmental Mini Symposium í Arden House. Það verður sennilega svaka stuð. Það verða 2-3 manneskjur frá hverju labbi sem halda fyrirlestur og svo verður djammað bæði föstudags og laugardagskvöld. Jeijjjj... =)

Því miður verð ég að skilja Mörð eftir heima, því að í ár megum við ekki taka makana með, vegna skanda sem urðu síðast. (Ég er heldur ekki viss um að Mörður hefði neitt gaman af því að hlusta á líffræðifyrilestra í heila helgi).

En alla vegana, þá er Mörður búinn að lofa að halda úti bloggi yfir helgina, því ég blogga ekki aftur fyrr en í fyrsta lagi á sunnudaginn.

Ég sofnaði ekki fyrr en undir morgun, og mætti ekki fyrr en klukkan eitt á labbið. Mér finnst ég vera orðin svo mikill aumingi eitthvað. Ég sem elska að mæta snemma í vinnuna og koma milljón hlutum í verk, get ekki drattast á fætur fyrr en undir hádegi. Svo þegar ég er loksins komin á fætur meika ég ekki að byrja teygjuæfingaseríuna mína þannig að ég hangi bara endalaust. Svo loksins dríf ég í að gera æfingarnar og mæti allt of seint á rannsóknarstofuna og enda á því að vera þar langt frameftir.

Það sem er mest pirrandi við þetta er eiginlega að þegar ég kem heim er ég orðin allt, allt of þreytt og frústreruð til þess að elda ofaní okkur almennilegan mat, þannig að ég er búin að lifa á beyglum og spagettí og núðlusúpum undanfarið. Mig er farið að dreyma baunarétti og soðið grænmeti, ég er svo á þörfinni fyrir það.

URRRRRRRRRRRRRRRRR... Ég veit að það þýðir lítið að grenja bara og vorkenna sjálfri sér, en það er eins og ég sé föst í einhverju óþolandi fari. Ég veit að ef ég bara gæti farið að hlaupa aftur og æfa eins og mother f***er myndi þetta lagast á augabragði, eins og alltaf, en ég bara má það ekki. Kannski ég ætti bara að fara að synda lengur!

Urrr... ég get ekki sofnað. Kannski ég ætti bara að sleppa því að fara að sofa og mæta snemma á labbið...