Nature var að senda mér þessa grein í pósti. Nú er það víst bara vísindalega sannað að makar bakveikra gera bara illt verra með nærveru sinni. Siggi var reyndar búinn að benda Merði á þetta sem óendanlega góða afsökun fyrir því að verja öllum laugardögum á pöbbnum að horfa á boltan yfir "einum" köldum... Ekki það að nokkuð hafi stöðvað hann í því hingað til=)

Mér finnst þessi rannsókn reyndar stórmerkileg, því eins og við vitum sennilega öll, þá erum við misviðkvæm fyrir sársauka, en þessi rannsókn er svona eins og fyrsti liðurinn í að finna einskonar umhverfisáhrif sársaukaskynjunar.

Mér fannst líka svolítið merkilegt að lesa að mýs sem gengjust undir skurðaðgerð stuttu eftir fæðingu hefðu hærri sársaukamörk en ella. Mér finnst þó heldur langsótt að ætla að heimfæra þá rannsókn beint á okkur mannfólkið, því við erum jú ekki mýs.

Mig langar að lesa meira um svona rannsóknir. Kannski það sé hægt að útskýra það að hluta til með umhverfisáhrifum hvers vegna sumir t.d. treysta sér ekki til þess að mæta í vinnu og líður virkilega illa af veikindum sem aðrir varla finna fyrir. Sjálf hef ég verið að uppgötva undanfarna mánuði að mér er í raun búið að vera illt í bakinu annað veifið í mjög mörg ár, en ég bara skynjaði sársaukann eiginlega ekki, bara lét eins og hann væri ekki þarna og hélt alltaf að ég hefði legið eitthvað vitlaust í svefni eða eitthvað álíka. Undanfarna mánuði hef ég hins vegar þurft að gefa sjúkraþjálfanum mínum skýrslu tvisvar í viku um það hvar ég hef nákvæmlega fundið til og viti menn, svona fyrir tveimur vikum síðan fór eiginlega að renna upp fyrir mér ljós hvað þetta væri búið að vera í gangi lengi. Það má eiginlega segja að þessi sjúkraþjálfun hafi gert mig sársaukanæmari í bakinu!

Ég er sko alveg á því að sársauki er að miklu leyti andlegt ástand. Kannski maður ætti að fara að taka þetta jóga alvarlega?

Jæja, þetta er nú búið að vera alveg hreint afskaplega ágætur dagur. Ég skreið reyndar ekki í vinnuna fyrr en um tíuleytið eftir hefðbundnar fettur og brettur á stofugólfinu. Ég komst að því í dag að erfiðleikarnir sem ég er að glíma við varðandi hreinsunina á prótíninu mínu eru ekki mér að kenna. Ég var hálfpartinn að vona að ég væri að gera eitthvað vitlaust, því það hefði sennilega ekki verið erfitt að komast að því hvað það væri og kippa því í lag. En neibbs, ég er búin að vera að hreinsa svipað prótín og það gengur vel, á sama tíma og ég fæ litlar heimtur af afbrigðinu sem ég hannaði. Þannig að ég er minni klaufi en ég hélt =) En vandamálið verður erfiðara fyrir vikið. Smá búst fyrir egóið samt...

Við lentum líka í hörkurökræðum um fyrirlestur John Sulstons, meira að segja Carol varð forvitin og mætti á svæðið til þess að ræða málið við okkur.

Seinnipartinn fékk ég svo að skoða sjálflýsandi frumur í smásjá, en ég er greinilega meiri klaufi við mótefnalitun en prótínhreinsun, þannig að þó að frumurnar mínar hafi verið bláar og grænar og ósköp fallegar, þá dugði það ekki alveg til.

Til þess að gera ágætis dag afbragðsgóðan synti ég hvorki meira né minna en 1500m skriðsund án þess að stoppa og fanns ég hreinlega svífa eftirá, það tognaði svo úr bakinu á mér.

Nú er ég hins vegar komin heim og ætla mér að verja kvöldinu í lestur um mótefnalitun. Jibbí og jeijjjjj... kannski fæ ég einhverja hugmynd um úrbætur...