Unnur skrifar um rakstursbann í sturtum Baðhússins. Ég er mest hissa á því að þetta sé svona nýtilkomið bann. Mér finnst mjög svo ólekkert að sjá konur raka sig í sturtu við hliðina á mér og ég myndi aldrei bjóða öðru fólki upp á það. Mér finnst meira ólekkert að horfa á rakstursathafnir kynsystra minna en að horfa á loðna leggi þeirra.

Það getur líka vel verið að þetta skapi ekki eins mikið af stíflum í sturtunum og síðhársþvottur, en ekki get ég ímyndað mér að það sé gaman að þrífa gólfið eftir þessar athafnir.

Ég get nú kannski ekki mikið sagt, því ég hef aldrei rakað á mér fótleggina þó ég sé komin vel á tuttugasta og níunda vetur. Það hefur ekki einu sinni hvarflað að mér að eyða tíma mínum í þann óþarfa, því flestöll mín líkamshár eru stödd fyrir ofan eyrun á mér =) og ég get alveg verið í svörtum sokkabuxum þrátt fyrir að vera með ljós hár á leggjunum...

Það var geggjað stuð hjá okkur Merði í gærkveldi. Við drifum okkur lengst niður í East Village á lifandi djass á stað sem heitir Nuyorican Poets Cafe.

Við komum rétt fyrir klukkan tíu, og vorum fyrst í hús, en þá var ekki einu sinni búið að róta upp á svið. Staðurinn er mjög hrár, úti var krossviðsplata þar sem búið var að mála hálfklaufalega nafnið á staðnum og inni blöstu við hráir múrsteinsveggirnir og lofthæðin var nokkrar hæðir.

Stemningin var afslöppuð, stuttu á eftir okkur settist maður við næsta borð og byrjaði að prjóna og svo smám saman fylltist salurinn. Klukkan ellefu var svo hljómsveitin tilbúin og byrjaði að spila.

Þetta var geggjað, pínu fönk/latin jazz fílíngur og brjálað djamm. Á endanum virtist helmingur fólks úr salnum vera búið að fara upp á svið og spila með þeim. Flottust var konan sem fór upp á svið og spilaði á rafmagnsfiðluna, hún Susy Hansen. Ég hef bara aldrei áður heyrt djassað á fiðlu, og hún þeyttist líka einhvern vegin um sviðið eins og strengjabrúða. Þverflautan kom líka stertkt inn.

Svei mér þá er ég er ekki bara farin að fíla djass í strimla!