Nature lýgur varla... þá getur maður hætt að hafa samviskubit yfir því að henda rusli... eða kannski ekki.

Ég las líka Bob Moran, eins og Sverrir og Kristbjörn og fílaði bara vel, en ég var pínu hrædd við Gula Skuggann. Hvernig var það, var Guli skugginn ekki indjáni? Ég hélt alltaf að Bob væri amerískur.

Hitt er annað mál að uppáhaldsbækurnar mínar voru án efa bækurnar hennar Victors Appelton (tjáh, hún skrifaði sko undir dulnefni, því hver kaupir strákabækur skrifaðar af konu?) um Tom Swift, þar er ég sammála Kristbirni. Það sem heillaði mig mest var allt vísindadótið í bókunum, en alveg frá því að ég man eftir mér hef ég verið heilluð af vísindum. Sumsagt nörd frá blautu barnsbeini.

Ég las aldrei neina bók um Múmínálfana og hef því ekkert um það að segja. Ég var svona meira fyrir "strákabækurnar", ekki mikið fyrir ævintýri, en las reyndar flest sem að kjafti kom. Nema kannski ástarsögur. Ég man bara eftir einni ástarsögu sem hreif mig. Ég hef verið um það bil tólf ára, þegar ég las Kapítólu. Mjög dramatísk gamaldags og klassísk saga. En þá var ég löngu búin að raða í mig Bob Moran og Tom Swift og félögum og öllum Ævintýra-, dularfullu- og fimmbókum Enid Blyton, svo eitthvað sé nefnt.

Orðalagið á þýðingunum á þessum gömlu bókum var oft svolítið kostulegt. Til dæmis var talað um brekán, bjúgaldin og glóaldin í Enid Blyton bókunum og hjá Tomma Swift hét þyrla snúðkopti. Krúttlegt.

Ég sakna þess reyndar að hafa ekki lengur tíma til þess að lesa, en það eru liðin mjög mörg ár síðan ég hafði tíma síðast til skáldsagnalesturs. Ég var mjög dugleg við lesturinn þegar ég var au pair úti í Danmörku, og svo þegar ég var að ferðast á Indlandi, en síðan þá hef ég varla haft tíma til annars lesturs en vísindagreina og ég á enn eftir að klára að lesa bækur sem ég hef fengið í jólagjöf síðustu fimm árin. Það er kannski verðugt verkefni fyrir þessi jól!

Það er ekki lengra síðan en nokkrir dagar að ég var að monta mig af því að það væri enn 15 stiga hiti hérna hjá okkur í New York. Í gær var meira að segja peysuveður og tólf stiga hiti, reyndar þykkpeysuveður.

Nú ber svo við að það er spáð snjókomu á morgun! Það er reyndar rigning núna, og þegar hún byrjaði var ég úti, og mér fannst eins og það væri haglél fremur en rigning. Júhú! Ég elska snjó. Ég bý greinilega ekki í réttu landi, en það er bara ekki boðið upp á neitt gott doktorsprógram í sameindalíffræði á fögru landi ísa.

Svona er þetta hér, annað hvort er alveg sjóðandi heitt eða ískalt, varla neitt þar á milli. Það er alveg í stíl við lífið í borginni, alltaf einhverjar öfgar!

Annars sit ég núna og nýt þess að vera ein heima á meðan Möddi er í skvassi, því þá get ég haft slökkt á sjónvarpinu og hlustað á geisladisk meðan ég les. Geisladiskurinn sem er í er auðvitað nýji Sigur Rósar diskurinn sem kom út í dag hér vestanhafs. Virðist ok við fyrstu hlustun, en pínu mikið um endurtekningar, og ég sakna góðra texta í stíl við Ágætis byrjun. Pretty much eins og tónleikarnir sem ég fór á í Beacon í fyrra með þeim, en það eru einmitt aðrir tónleikar með þeim á sama stað á föstudaginn. Við mætum að sjálfsögðu á staðinn, ásamt Sigga og Hildi og fleirum.

Já, ég er árrisul í dag. Ég vaknaði hvorki meira né minna en klukkan tíu mínútur í átta á þessum fagra sunnudagsmorgni. Það kom þó til af nokkrum ástæðum. Miss Maddie byrjaði að mjálma í þann mund sem síminn byrjaði að hringja. (Hver hringir í mann klukkan átta á sunnudagsmorgni?). Mörður var eitthvað pirraður á þesum látum og lokaði hurðinni inn í svefnherbergi, en mér fannst svo mikil vonska að skilja köttinn eftir svangan og mjálmandi frami að ég dreif mig á fætur.

Vekjaraklukkan mín sagði mér reyndar að hún væri að verða níu, en ég vissi betur. Í dag græðum við nefnilega einn klukkutíma vegna þess að það er komið haust.

Við erum með næturgest, eins og svo oft um helgar. Hún elskan hún Miss Maddie er hjá okkur á meðan Josh og Melissa eru í burtu í helgarfríi.

Mér finnst alveg frábært að hafa hana hér hjá okkur, hún er svo mikið krútt. Hún er líka alger drottning. Hún vakti okkur klukkan hálfátta í morgun, örugglega af því að henni leiddist og hún var svöng. Svo er ekki alveg sama hvar og hvenær maður klappar henni, stundum finnst henni gott að láta klóra sé bak við eyrun og svo í morgun þegar ég ætlaði að klóra henni undir hökunni greip hún snöggt í hendina á mér með loppunum og glefsaði í mig. Ég átti sko greinilega ekkert með það að vera eitthvað að klóra henni þarna núna.

Hún á sér tvo uppáhalds staði í íbúðinni. Annar er uppi á bókahillu, en þar liggur hún löngum stundum kyrr og malar. Reyndar stendur hún upp svona á klukkutíma fresti, teygir úr hryggnum og snýr sér í hundrað og áttatíu gráður, leggst aftur niður og heldur áfram að mala þar til tími er kominn á næsta snúning. Það er hins vegar annar staður sem hún tekur fram yfir hilluna, og það er taustóllinn okkar. Sérstaklega ef við setjum í hann íslenska ullarteppið okkar. Ég held hreinlega stundum að hún missi meðvitund af vellíðan í þessum stól.

Hún elskar líka að fara ofaní kassa og poka og felur sig oft inni í fataskáp. Mörður opnaði bakpokann sinn í morgun, til þess að setja dót ofaní hann, en Miss Maddie greip tækifærið og stökk ofaní pokann og kom sér vel fyrir þar.

Það praktískasta við heimsóknir Miss Maddie er þó það að hún drepur alltaf að minnsta kosti einn kakkalakka hverja nótt sem hún gistir hér. Það er að minnsta kosti alltaf ein dauður kakkalakki úti á miðju gólfi þegar við vöknum. Mér finnst það óneitanlega gott að þurfa ekki að stappa á þessum kvikindum sjálf eða grilla þá með hárblásaranum.

Vekjaraklukkan okkar hringdi klukkan hálfsjö í morgun eins og henni var uppálagt. Mér var hins vegar svo kalt á fótunum í nótt að ég ætlaði aldrei að sofna, þannig að svo árla í morgun var ég ekki alveg á því að vakna. Þannig að ég ýtti á snústakkann, en ekkert gerðist. Ég ýtti þvínæst á alla takkana sem er að finna á klukkunni, en hún hætti ekki að öskra á mig ömurlegum útvarpsauglýsingum. Ég reyndi þvínæst allar samsetningar af því að ýta á alla takka í einu á klukkunni, en það bara heldur engan árangur. Ég lækkaði því hljóðstyrkinn á klukkunni þannig að ekkert heyrðist, sneri mér á hina hliðina og hélt áfram að sofa. Ég sem hafði bara ætlað að snúsa í hálftíma og endaði á því að sofa til tíu!

Mér líður hins vegar alveg svakalega vel núna, útsofin og yndisleg =)

Urrrrr... ekki bast prótínið mitt við súluna, og því var lítið til að losa af henni =( Það er eitthvað skrítið í gangi með þetta prótín, þar sem það er með 6 histidine amínósýrum í röð á N-endanum, en binst samt ekki við nikkelhúðuðu agarósaperlurnar á súlunni... En nóg um það.

Það var fundur með Carol í dag, þar sem ég sýndi henni hvað ég er búin að vera að gera, og ég fékk mjög margar góðar ábendingar frá labbfélögum mínum um hvað væri viðeigandi að gera næst hjá mér. Það góða við þessi vandræði er að ég er að læra svaka mikið þessa dagana. Loksins er mér farið að finnast ég vera komin á fullt í hlutina og er farin að njóta þess í botn.

Ég ákvað samt að fara snemma heim í dag og taka því rólega, því að ég er búin að vinna ansi stíft undanfarið. Það er reyndar frekar fyndið, að "snemma heim" hér er svona um fimmleytið. Lora sagði við mig í gær með vott af samviskubiti í röddinni: "Yeah, I even just went home at five yesterday". Fyrir okkur er það svona eins og að fara heim á hádegi fyrir þá sem eru í svona níu til fimm djobbi. En það er ekki af því að það sé verið að pína okkur til þess að vinna alveg ótrúlega mikið, heldur af því að það er frekar erfitt að slíta sig frá labbinu þegar maður er með eitthvað spennandi í gangi. Mér finnst frekar tilgangslaust að hanga heima og horfa á sjónvarpið, þegar ég veit að ég gæti verið að gera eitthvað gagnlegt í verkefninu mínu.

Úff... þetta var þokkalega langur vinnudagur. En hann var skemmtilegur. Toppurinn var fyrilesturinn sem ég fór á í hádeginu, en Jerry Hurwitz hélt fyrilestur um DNA eftirmyndun. Kúl stöff.

Í dag var líka fyrsti gymmdagurinn í fjóra mánuði, en ég fékk að fara að lyfta. Það þarf varla að segja frá því að það var geðveikt stuð, jafnvel þó ég megi ekki lyfta sömu þyngdum og áður. Það kemur allt með kalda vatninu. Ég setti líka persónulegt skriðsundsmet í gær og skriðsynti þúsund metrana á tuttugu og þremur mínútum. Júhú!

Ég vil líka endilega biðja lesendur um að krossa fingurna fyrir mig og senda mér góða strauma svona upp úr hádegi og fram til fjögur á morgun, en þá verð ég einmitt að losa prótínið mitt af súlunni.

Binni skrifar grein um þeldökkt fólk. Eða réttara sagt heldur hann því fram að það lýsi fordómum hjá Íslendingum að nota orðalagið litað fólk um fólk af öðrum kynþáttum.

Mig langar bara svona að gamni að benda á að það er líffræðilega alveg rétt að tala um litað fólk þegar talað er um til dæmis svertingja og indverja, því líffræðileg forsenda munarins á hörundslitnum er einmitt sú að litað fólk hefur meira af litarefninu melaníni í húð sinni.

Nú hafið þið lesendur góðir sennilega tekið eftir því að ég er ekki mikill tungumála fanatíker. Það kemur því sennilega engum á óvart að mér finnist alveg svakalegur óþarfi að fara að búa til einhver "politically correct" hugtök í íslenskunni. Ef ég segi að einhver sé litaður er ég ekki að lýsa neinum fordómum frekar en ef ég segi að einhver sé dökkhærður.

Það getur hins vegar verið rétt að DV sýni fordóma með því að nota orðalagið í því samhengi sem það gerði, en ég hef ekki séð þá grein.

Í hindí þýðir orð yfir okkur hvítingjana einfaldlega bleikur! Af því að indverjum fannst Evrópubúar mjög bleikir á litinn þegar þeir litu þá fyrst augum. Er ekki bara eðlilegt að orð sem við myndum í okkar máli lýsi því hvernig fyrirbærið sem það lýsir kemur okkur fyrir sjónir, án þess að þurfi að vera nema á yfirborðinu?

Á hinn bóginn finnst mér orðið þeldökkur mjög gott orð og hljómfagurt. Ég hafði einhvern veginn alltaf ímyndað mér að forskeytið þel þýddi húð. Svona lærir maður alltaf eitthvað nýtt.

Ég held hins vegar að við ættum að passa okkur á því að vera ekki að flokka orðin sem við notum í flokka, því að á endanum hlýtur merking þeirra að ráðast af samhenginu.

Hah.. komin á fætur! En ég snúsaði sko á vekjaraklukkunni frá sex til sjö!!! Nú sit ég og borða kornflexið mitt fyrir framan tölvuna. Ég þarf sennilega að taka nokkur sjortkött í blottinu fram að hádegi vegna seinkunar, en það gerir lítið til.

Mér finnst steiktasta frétt sem ég hef lesið lengi vera að sé Saddam kallinn bara svo ánægður að hafa fengið eitt hundrað prósent atkvæða í kosningunum (ætli hann sé ekki líka bara hissa?) að hann ákvað að verðlauna þjóðina með því að sleppa öllum föngum úr fangelsi. Júhú. Ég væri örugglega í skýjunum ef ég byggi í Írak. Eða þannig. Aumingja fólkið að þurfa að búa við dynti þessa geðsjúklings.

Ahhhh... gott að vera búin í vinnunni í dag og mega skríða upp í rúm.

Ég er svakalega spennt, því að ég er að á morgun fæ ég niðurstöður úr tilrauninni sem ég gerði yfir helgina. Ég er alveg bara með fiðring í maganum. Það má samt ekki halda fyrir mér vöku, því ég þarf að mæta klukkan sjö á labbið á morgun ef ég á að geta fengið niðurstöðurnar fyrir fundinn með henni Carol.

Ég vona bara að það verði búið að opna Starbucks á morgun klukkan sjö, þannig að ég fái sterkt kaffi í morgunsárið.

-------

Djöfull er ég annars á móti einkavæddu heilbrigðiskerfi. Ég skal sko segja ykkur það að maður fær ekkert betri þjónustu hér en heima og verðið á allri þjónustu er sprengt upp, því tryggingafélögin borga. Og svo er eitt sem alltaf gerist þegar reikningurinn er orðinn X hár: Tryggingafélögin neita að borga og reyna að finna afsökun til þess. Fyrra fyrirtækið sem sá um að borga sjúkraþjálfunina hjá mér neitaði að borga af því að það var líklegt meiðslin mín hafi verið til staðar áður en ég flutti hingað. Ekki að þeir hafi haft eitthvað til sönnunar því. Nú er ég komin með annað tryggingafyrirtæki, og um leið og þeir áttu að fara að borga vildu þeir láta endurmeta meiðslin hjá mér og fá skýrslu um það hversu illa ég fúnkera í daglegu lífi. Bleh... og þetta borgar fólk hundruð þúsunda fyrir á ári! Þá vil ég nú frekar íslenskt ríkisrekið heilbrigðiskerfi.

Þetta er sko búið að vera meiri þrusudagurinn! Ég var til klukkan nær tvö í gærnótt á labbinu, kom heim og fór að sofa. Í morgun fórum við svo á fætur um hálfátta og höfðum okkur til í göngu. Melissa og Adelene komu stuttu seinna og við brunuðum í leigubíl út á lestarstöðina á 125 stræti. Það var sko mikið ódýrara og fljótlegara en subway.

Leiðin lá að Breakneck Ridge Trail, þar sem við klifruðum upp brattan hrygginn og svo eftir slóðum niður í dal austan megin við hryggin, en í fyrra fórum við Mörður vestan megin. Við gengum nú ekki hratt, veðrið var alveg frábært, sól skein í heiði en samt var ekki of heitt.

Það sem bar fyrir augu okkar var meðal annars eyðibýli inni í miðjum skógi og svo skátamiðstöð, þar sem voru skilti út um allt sem hótuðu öllu illu ef maður færi um landareignina! Við gengum í trjágróðri nær allan tímann og akörnin smullu niður í jörðina allt í kringum okkur. Melissa fékk meira að segja fjögur í hausinn í einu.

Í nesti fengum við svo alveg hreint ljúffengt túnfisksalat sem Mörður bjó til, og brauð ásamt allskonar treilmixi að venju.

Við gengum í samtals sex tíma, sem var alveg passlegt, allavega fyrir mig. Ég finn greinilega fyrir því að hreyfingarleysi undanfarinna mánaða hefur haft sitt að segja. Ég hafði mun meira úthald í fyrra!

Eftir að við komum heim drifum við Melissa okkur svo í jógatímann okkar og strekktum á skrokknum. Það var alveg prýðilegt, veitti svo sem ekki af. Að jógatíma loknum dreif ég mig svo á labbið í tvo tíma til þess að klára tilraunina sem ég byrjaði á í gær.

Nú er ég hins vegar nokkuð búin á því, en á enn eftir að uppfæra heimasíðuna sem ég sé um hjá skólanum fyrir vikuna.

...en ég er að reyna! Ég er sko enn í vinnunni klukkan hálftíu á laugardagskvöldi og sé fram á að vera hér til klukkan tvö í nótt. Málið er að ég er að gera hlut á einum degi sem venjulega tekur tvo. Ástæðan er sú að ég ætla mér að komast í göngu á morgun. Við Mörður, Melissa af efri hæðinni og Adelene ætlum að fara eitthvað norður eftir Hudson ánni á morgun og ganga smá. Ætli við endum ekki við Breakneck Ridge, vegna þægilegra lestarsamgangna, en við Mörður gengum um það svæði í fyrra. Fyrsta færsla þessa bloggs fjallar einmitt um þá gönguferð.

Þá held ég nú barasta að kortin góðu sem ekki bárust fyrr en degi of seint í fyrra eigi eftir að koma að góðum notum í ár.

Ég fór í sjúkraþjálfun í gær að vanda. Þau gleðilegu tíðindi gerðust að hún sagði að ég mætti fara að æfa aftur eins og ég var vön, þrátt fyrir að vera ekki orðin alveg góð í bakinu.

Ég stalst nefnilega til þess að hlaupa á hlaupabrettinu í fyrradag. Oh.. what a feeling!!! Það var frábært. Jafnvel þósvo að ég hafi gleymt tónlistinni minni heima og allt. Ég hljóp hins vegar alveg hreint svakalega hægt eftir fjögurra mánaða pásu, hlóp bara í hálftíma og var alveg eins og spagettí eftirá. En ég var ekkert verri í bakinu í gær.

Það er samt alveg dæmigert að í dag er ég með harðsperrur í öllum skrokknum. Ég hata svona þriðja dags harðsperrur, því þær eru alltaf verstar.

Það þýðir samt ekki að fást um það. Ég þarf að drífa mig á labbið, því það er langur og strangur dagur framundan. Ég ætla að keyra gel og hætta ekki fyrr en ég verð komin með Western Blot í hendurnar, en það tekur um 14 klukkutíma.

Bleh, bleh.. hrmpphhhhh.... Ég var að klára labbvinnuna og er að fara að skríða heim. Ég vaknaði allt of seint eins og alla daga þessarar viku og mætti því ekki fyrr en um ellefuleytið í vinnuna. Þar að auki var ég að keyra 20% akrílamíðgel (ef þið vitið ekki hvað það er, hugsið bara Váááááá......) og það tók hvorki meira né minna en tíu klukkutíma.

Á meðan ég beið dundaði ég mér við ýmsa hluti, eins og lestur og keyrslu á venjulegu geli. Svo var fundur með rektor skóladeildarinnar sem ég er í. Það var ansi herskár fundur, þar sem við kvörtuðum sáran yfir því að styrkurinn okkar væri of lágur. Við fáum 23000 dollara á ári, en þeir sem eru í deildunum "uptown" fá 24500 á ári. Svo kvörtuðum við líka yfir húsaleiguhækkununum sem áttu sér stað í sumar.

Afsökunin fyrir húsaleigunni var fáránleg. Sko, Columbia gerði future samning um olíuverð til þess að tryggja sig fyrir verðhækkunum á olíunni fyrir árið, en svo lækkaði verðið á olíu á markaðnum, þannig að þeir enduðu á því að borga hærra verð en markaðsverð fyrir hana. Þar af leiðandi þurfti að hækka leiguna. Jesúsminnalmáttugur segi ég nú bara. Halda þeir að við séum með froðu á milli eyrnanna!

Eftir þennan fund fór ég svo í gymmið. Ég var virkilega, virkilega vond stelpa og fór á hlaupabrettið í hálftíma, í trássi við allt sem Libbý leyfir mér. Ég bara stóðst ekki freistinguna. En gvuðmundur almáttugur hvað ég er komin í lélegt form. Ég er eins og spagéttí núna. Ef mér líður OK á morgun ætla ég sko bara að halda áfram að skokka svona, því það er svo GOOOOOTTTTTTT.... Ég bara er ekki týpan í allt þetta sund og jóga. Það getur verið að það sé svaka gagnlegt og allt það, en frekar svona bara BORING.

En nú ætla ég að drífa mig heim og smella kossi á kinn bóndans.

Það er skítaveður úti. Mig langar mest af öllu bara að kúra hér inni og fara ekki út fyrir hússins dyr í dag! Ehemm.. ég held mér færi nú samt fljótt að leiðast.

Ég fór í arts and crafts club til Loru í gær, og við sátum og spjölluðum og slúðruðum í marga, marga klukkutíma. Þetta varð næstumþví að svona alvöru saumó. Eini munurinn var að við vorum ekki að borða heimatilbúnar hnallþórur, heldur kínverskan teikát.

Nú fer að styttast í Halloween. Það er ekki seinna vænna en að fara að undirbúa sig. Ég er að minnsta kosti búin að ákveða hvernig ég ætla að klæða mig upp. Ef það verður partý meðal skólafélaganna, þá ætla ég að vera jólakötturinn. Já, þið heyrðuð rétt. Það erfiðasta við það gerfi er að ég þarf að borða lítil börn.....

Ýkt kúl! Það er sko kominn pési á labbið hjá mér, þannig að nú get ég bloggað af labbinu. Ég nennti aldrei að setja íslenskuna upp á makkanum.

Mánudagar eru skemmtilegir, því þá er mánudagsfyrirlestur í deildinni þar sem gestafyrirlesarar halda ræður. Í dag talaði John Petrini um DNA viðgerðir. Þetta var mjög skemmtilegur fyrirlestur og ég varð margs fróðari.

Seinnipartinn var svo vikulegur labbfundur, þar sem Andrew talaði. Það var fínt, en ég var reyndar svo svöng að ég einbeitti mér lítið.

Þegar þessir fyrirlestrar voru búnir allir saman, var klukkan orðin fjögur, þannig að það var ekki seinna vænna en að fara að gera eitthvað af viti.

Síðan þá er ég sko búin að setja upp eitt transfer, naglalakka smásjárgler á smásjárgler, keyra gel og staðfesta að bakteríurnar mínar tjáðu prótínið mitt, lita tvö gel, skrifa í labb-bókina, splitta hamstursristilskrabbameinsfrumunum mínum. Þar að auki er ég búin að skipuleggja vinnuna hjá mér fyrir vikuna, þannig að ég ætti að ná að sýna einhverjar niðurstöður á þriðjudaginn eftir viku þegar ég hitti Carol á fundi. Núna ætla ég hins vegar heim að borða pasta með Merði. Það er að segja þegar ég verð búin að ramma inn gelið mitt =)

Vúps, gleymdi næstum! Kíkið á bloggið hennar Ellu Maju. Loksins fór hún að blogga!

Það er gaman að sjá hvað margir tjá sig á vefnum um orðið blogg. 1 2 3 4 5 6
Ég hef áður sagt að mér finnst orðið blogg alveg stórgott. En þá verð ég nú líka að segja að ég er ekki fylgjandi íslenskrar hreintungustefnu. Mér finnst sko í góðu lagi að nota tökuorð þegar þau eru þjálli en misgóð gömul íslensk orð sem flengt er fram í örvæntingu þeirra sem ekki vilja skíta íslenskuna út með útlensku.

Mér finnst reyndar flott þegar búin eru til ný orð sem virka, en málið með orð eins og annáll yfir blogg er bara hreinlega að það hefur á sér of formlegt yfirbragð og er ekki mjög þjált í notkun. Blogg eins og þetta sem ég er nú að skrifa á nú bara að vera frekar hversdagslegt og kasjúal.

Fólk um allan heim stundar það að blogga og notar orðið blogg um þá iðju. Hvers vegna þurfa Íslendingar að vera svo merkilegir með sig að geta ekki notað sama orð og aðrir yfir fyribæri sem á tilvist sína algerlega að þakka Veraldarvefnum?

Mér sýnist fólk reyndar skiptast í tvær fylkingar, með eða á móti orðinu blogg, eftir aldri (með undantekningum þó), þeir eldri vilja skrifa annála eða leiðarbækur, en þeir yngri vilja bara blogga í friði.

Þá er ég nú aftur skriðin á fætur á rigningardegi. Kósí. Mig langar mest bara til að kúra upp í sófa undir teppi í dag. En neibb, ég þarf að losa prótínið mitt af súlunum. Það er reyndar alveg gaman, ég bara kem mér ekki af stað...

Brrr... það var kalt að vinna við prótínhreinsun inn í kæliherbergi í gær, af því að ég labbaði í skólan í hellirigningu. Það var ekki þurr þráður á mér þegar ég kom inn. Brrrr.. bætir ekki alveg úr skák að þurfa að vinna við 4°C.

Mörður keypti hins vegar handa mér regnhlíf í gær, þessi elska. Þannig að nú get ég örugg hætt mér út í regnið án þess að óttast nokkuð.

Þá er ég loksins skriðin á fætur á þessum rigningardegi. Það er nú pínu kósí að liggja upp í rúmi og hlusta á regnið fossa niður úti.

Við fórum á bjórkvöld á Telephone bar í gær og hittum íslenska gengið eins og það leggur sig. Það var stuð að vanda og heilsan eftir því í dag.

En það þýðir ekkert að kvarta því ég þarf að hreinsa svosem eins og eitt stykki prótein í dag. Það besta við að vera nemi er að maður getur haft sinn vinnutíma eins og manni hentar. Í dag langaði mig að sofa út og þá vinn ég bara fram á kvöld =)

Ég gæti ekki verið meira sammála Ernu. Veitum orðinu blogg íslenskan ríkisborgararétt hið snarasta. Mér finnst ekkert þeirra orða sem rædd voru í kastljósinu í gær vera frambærileg, því þau eru öll jafn óþjál. Skást finnst mér þó vefleiðari, en það orð gefur þó í skyn eitthvert formlegt yfirbragð. Hættum þessum leiðinda íslenskufasisma og sættum okkur við það. Blogg er flott orð.

Mjamm.. ég er ekki enn farin að lesa. Ég ákvað nefnilega að horfa á viðtalið við þau Salvöru og Stebba Páls í Kastljósinu í kvöld. Það er nefnilega svo mikil snilld að það er hægt að horfa á Kastljós og fréttir viku aftur í tímann á ruv.is

Þetta var alveg stórfínt viðtal. Þau voru spurð að því af hverju þau bloggi. Þá fór ég auðvitað oftar sem áður að hugsa um það hvers vegna ég sjálf blogga. Það er eiginlega af margskonar hvötum. Við Mörður byrjuðum náttúrulega að blogga fyrir rétt tæpu ári síðan svona til þess að halda úti fréttum af okkur hér í New York fyrir vini og vandamenn heima á Íslandi. Síðan þá hafa blogghvatir mínar breyst mikið.

Það frábæra við bloggið er það að ég get uppfært það á hverjum degi með misskemmtilegum lýsingum á daglegu lífi, en það gefur bara svo mikið betri mynd af daglegu lífi manns í fjarlægu landi heldur en fólk fengi af tölvupósti sem það fengi annað slagið. Maður lenti líka í því hér áður fyrr að skrifa allt of langa tölvupósta þannig að fólk bara hreinlega nennti ekki að lesa þá (a.m.k. nenni ég aldrei að lesa langa tölvupósta, né heldur of löng blogg). Nú eru ímeilin mikið persónulegri, af því að fólk er með umgjörðina á hreinu, það þarf ekki að útskýra hlutina frá a-ö, heldur veit fólk hvað er í gangi hjá manni í megin dráttum hverja stundina.

Hins vegar hef ég alltaf gaman að því að tjá skoðanir mínar á hinu og þessu. Ég forðast það nú oftast svona opinberlega, af því að ég vil það helst ekki nema hafa eitthvað vit á því sem ég er að segja. Það er hins vegar mjög gaman að því að fá viðbrögð við skrifum sínum á blogginu og kannski þrasa eða rífast smá við hina og þessa.

Svo gerir bloggið manni kleift að fylgjast svo vel með hvað er í gangi á Íslandi hverja stundina og taka þátt í umræðunum, þrátt fyrir fjarlægðina. Mér líður eiginlega alltaf eins og ég sé með annan fótinn á Íslandi á hverjum degi. Mér finnst það mikill kostur, mér fyndist það sorglegt að missa alveg kontakt við daglegt líf heima.

Ég held eiginlega að fyrir mér snúist bloggið algerlega um kontakt við Ísland. Ég les næstumþví bara blogg á íslensku, finnst bara miklu skemmtilegara að lesa blogg á móðurmálinu hvort sem þau eru skrifuð af Íslendingum eða ekki og hvort sem þau eru á góðri ensku eða ekki, og nenni yfirleitt ekki að lesa blogg eftir aðra en Íslendinga.

Þetta er nú búið að vera meiri letidagurinn. Ég held ég hafi unnið í samtals þrjár klukkustundir í dag.

Fram að hádegi sat ég heima og uppfærði heimasíðuna í líffræðikúrsinum sem ég sé um og bloggaði og svoleiðis. Á hádegi fór ég svo á Schuetze minningarfyrirlesturinn hjá deildinni minni og fræddist um viðtakann Wnt og hegðun hans í þroskun ávaxtaflugna og músa.

Þá dreif ég mig í vinnuna í tvo tíma og fór svo aftur heim, en kom við í leiðinni og keypti falafel handa okkur Merði. Við héngum eiginlega bara seinnipartinn og horfðum á Judge Judy í sjónvarpinu og skemmtum okkur við að hneykslast á hvað fólk getur verið ótúlega heimskt. Svo lagði ég mig í klukkutíma og dreif mig aftur á labbið til þess að fixa frumurnar mínar fyrir smásjárskoðun og færa bakteríurnar mínar í stærri rækt.

Nú er ég komin heim aftur og ætla að lesa til miðnættis, svona til þess að koma einhverju í verk í dag.

Gvuð hvað ég hlakka til þegar prímerarnir mínir og afsöltunarsúlan verða komin í hús, þannig að það verði aftur eitthvað að gera hjá mér.

Já, hann Stefán Pálsson verður seint talinn púngrotta og karlrembusvín, fyrst hann HLEYPTI henni Steinunni sinni í kynjafræði í háskólanum.

Og jáh.. honum finnst sko allt í lagi að skipta húsverkunum jafnt, en er ekkert á því að hann þurfi neitt að leggja sig fram og kannski reyna að gera heimislisverkin vel, svona bara til að koma til móts við maka sinn. Kannski honum færi nú að finnast gaman að elda ef honum dytti í hug að nostra aðeins við það.

Eitt verður þó ekki tekið af Stefáni, hann er ekkert að skafa utan af rembunni...

Jeijjj... ég var að koma úr stelpuföndurklúbbnum. Það var sko stuð. Við máluðum á gler í allt kvöld, pöntuðum afganskan mat og drukkum ódýrt rósavín... jummí!!!

Ég fékk líka stjörnu í kladdann hjá sjúkraþjálfanum mínum í dag af því að ég var svo dugleg að lyfta höndunum þegar ég var með bakið upp við vegg.. jeijjj... Hún sagði sko að það hefði enginn sem hún veit um gert þessa æfingu svona vel... Bleh.. mér finnst þetta nú pínu sorglegt, sko, að vera að gera svona Möllers-æfingar á morgnana í staðinn fyrir að hlaupa svosem eins og átta kílómetra.

Það leiðinlega í dag var að það var fyrsti dagurinn þar sem það var ívið of svalt til þess að vera á stuttermabol úti. Ég held það sé að koma haust.

Ég var að uppgötva það að þegar ég breytti blogginu þannig að dagsetningarnar kæmu inn á íslensku fylgdi sá böggull skammrifi að tímasetningarnar eru á alveg fáránlega amerískri íslensku. Hver stendur eiginlega fyrir þessu? Í stað þess að tímaseningin komi eins og áður þar sem heili tíminn er frá 1 upp í 24 stendur í staðinn EH og FH eftir því hvort færslan er skrifuð fyrir eða eftir hádegi! Rétt eins og kaninn notar am og pm.

Ég er ekki sátt við þetta því mér finnst þetta ljótt. Veit einhver MT notandi hvernig ég get breytt þessu?

Við Binna skelltum okkur í sund áðan, og svo á fyrirlestur sem fjallaði eiginlega á einfaldan hátt um heimsmynd stjörnufræðinnar, eða strjarneðlisfræðinnar.

Það var mjög gaman á fyrirlestrinum. Fyrirlesarinn var David Helfand sem er prófessor við Columbia. Hann er alveg frábær ræðumaður, og á köflum fannst mér ég frekar vera stödd á svona "stand-up" en á fræðifyrirlestri. Hann varði mestum tíma sínum í að útskýra hverjar hugmyndir vísindamanna um stærð og eðli alheimsins hefðu verið og hvernig þær hafa breyst á undanförnum árum og endaði svo á því að útskýra hvernig vísindamenn væru búnir að finna út að heimurinn samanstæði að mestu leyti af efni sem við sæjum ekki og skynjuðum ekki svokölluðu "dark matter".

Við erum semsagt ekki nafli alheimsins, langt frá því að hans mati, því við erum ekki einu sinni úr samskonar efni og mestur hluti alheimsins. Hann klykkti út með því að segja að í alheimssamhengi værum við eiginlega bara snefilefni.

Kúl! Sydney Brenner var að fá Nóbelinn.. Ekki að það komi neinum á óvart =)

Hann var einmitt einn af frumkvöðlum erfðafræðirannsókna á módeldýrunum C.elegans sem á íslensku myndu vera ormar.

Ég gleymdi alveg að segja frá því sem fyrir augu bar á leiðinni á grænmetismarkaðinn í dag. Adelene stóð flissandi á tröppunum hjá mér og sagði mér að í dag væri dagurinn sem fólk gæti farið með dýrin sín í St. John divine kapelluna til þess að láta blessa þau. Við ákváðum því að ganga Amsterdam avenue framhjá kapellunni, sem er hér á horninu.

Við kirkjuna var fólk statt með gæludýrin sín, stór og smá. Mjög mikið var um hunda, en þar var einnig kona með risapáfagauk á öxlinni, páfuglar í búri, jafnvel kýr og fleiri húsdýr. Við innganginn á kirkjunni var maður með sauðkind í rauðri ól. Öll dýrin sem þegar höfðu verið blessuð voru með grænan krans um hálsinn. Sætust fannst mér nú samt lamadýrin, en þau stóðu tvö, spök fyrir framan kirkjuna með grænu kransana sína um hálsinn og leyfðu fólki fúslega að klappa sér. Eigandinn sagði mér að það væri í lagi að klappa þeim svo framarlega sem maður snerti ekki á þeim andlitin. Gvuð þau voru svo mjúk og svo mikil krútt =)

Ég hef heyrt sögur af því að í fyrra hafi einhver mætt með fíl á svæðið. Ég sel það nú ekki dýrara en ég keypti það.

Ég vaknaði seint í morgun, tímaávinningurinn af Íslandsför er alveg runninn út í sandinn.

Við fórum nefnilega til Binnu í gærkvöldi og sátum þar fram á nótt við huggulegt spjall og p itsuát.

Í dag fór ég svo á labbið í smástund, og svo skelltum við Adelene okkur á grænmetismarkað niðri á 77. stræti. Þar keyptum við butternut squash, gul zucchini, alvöru epli, svona sem vaxa í garðinum hjá fólki, svona litlar amerískar gúrkur, eplasafa og hvítt eggaldin.

Í kvöld þegar ég er búin að synda ætla ég svo að elda dýrindis krásir úr þessu girnilega grænmeti. Mér finnst alveg svakalega gaman að versla grænmeti hérna. Nú loksins get ég eldað allar uppskriftirnar úr Moosewood bókunum mínum sem ég hef aldrei getað keypt hráefni í. Ég er líka að hugsa um að kaupa grasker fyrir Halloween og skera það út og setja kerti inn í það.

Þetta er aldeilis búið að vera fínn dagur.

Ég er búin að vera að vinna í því að skipuleggja vinnuna mína betur undanfarið. Ég er loksins búin að fá mér dagbók þar sem ég get skipulagt vinnuna hjá mér nokkra daga og vikur fram í tímann, eins og ég var vön að gera hér áður. Það virkar ekkert smá vel. Það er ótrúlegt hvað svona lítill hlutur getur skipt miklu máli um það hversu miklu maður kemur í verk og hversu betri vinnan manns verður.

Eftir vinnu fórum við Mörður ásamt nokkrum krökkum í deildinni, út að borða á víetnamskan stað á nítugasta stræti og Amsterdam Avenue. Það var mjög fínt, alltaf gaman að prófa nýja staði til að borða á =)

Eftir matinn fór Mörður og hitti Einar Frey, en ég og restin af genginu, sem voru Adelene, Lora, Melissa, Andrew og Brook, fórum heim til mín og sötruðum léttvín og spjölluðum. Þau voru yfir sig hrifin af kortinu af Bandaríkjunum sem Mörður hengdi aftur upp í dag (en það var upphaflega sett upp að fyrirmynd Stellu og Kristjáns).

Ég greip tækifærið og sýndi þeim Íslandspúsluspilið sem Amma Gógó gaf mér um jólin. Þau voru jafnvel enn hrifnari af því og fannst alveg frábært að þar væru púsl í laginu eins og hestur og tvö eins og fiskar. Þau skemmtu sér líka í dágóða stund við að bera fram íslensku örnefnin á kortinu og dáðust að ð og þ bókstöfunum. Þeim fannst ð alveg sérstaklega spennandi bókstafur. Ég sýndi þeim líka myndir úr gönguferðunum okkar Marðar og heillaði þau upp úr skónum. Undirspilið var auðvitað Sigur Rós og Gling Gló.

Það leiðinlega var nú samt að mér tókst að hella fullu rauðvínsglasi yfir Andrew, sem auðvitað var í ljósum buxum, og sófinn okkar fékk sinn skerf af rauðu víni líka. En mér var sagt að hafa ekki áhyggjur af því, því að Lora á eitthvað undraefni (amerískt náttúrulega), sem nær öllum blettum úr. Sjáum nú samt til hvernig það fer...

Ég komst líka að því að ég gekk undir nafninu "Iceland, part II" í deildinni löngu áður en skólinn yfirleitt byrjaði í fyrra. Þeim fannst nefnilega bráðsniðugt að það væri annar Íslendingur að koma í deildina. Það var Jóhanna sem var víst "Iceland, part I". Þau bíða spennt eftir "Iceland, part III", þannig að ég hvet alla íslenska líf- og lífefnafræðinga til þess að sækja um í deldinni okkar!

Á sunnudaginn ætlum við Adelene svo að fara á grænmetismarkað niðri á u.þ.b 70. stræti. Hún komst nefnilega að því að mig langar svo að prófa að elda eitthvað úr "Butternut squash" og ætlar að hjálpa mér að velja mitt fyrsta eintak af einu slíku =) Hún var líka alveg æst í að fara með okkur út að borða á amerískan veitingastað sem sörverar svona ekta amerískan "comfort food". Hún trúði þvi ekki alveg að ég hafi aldrei smakkað Macaroni and cheese!

Á þriðjudaginn ætlum við stelpurnar að hittast heima hjá Loru í svokölluðum "Arts and crafts club", en það gæti útlaggst sem saumaklúbbur. Eini munurin á honum og dæmigerðum íslenskum er að stelpurnar leggja sig allar fram við að föndra í stað þess að sitja og borða og spjalla.

Spennandi dagar framundan sýnist mér!

Sko! Dagsetningarnar eru á íslensku. Þökk sé Ragnari =)

Jæja, þá er ég búin að jafna mig í augunum, þökk sé hinu töfralyfi Tobramycin. Mörður er búinn að vera dropaskammtari í tvo daga, þar sem ég hitti ekki nógu vel í augun á mér.

Ég er heima í hádegismat svona til þess að Merði leiðist nú ekki of mikið, en er á leiðinni á labbið aftur.

Veit einhver um góða bók þar sem ég get lesið mér til um FPLC? Er kannski alveg nóg að lesa Instrumental Analysis eftir Skoog?

Ég er sko að fara að prófa nýjar aðferðir við að hreinsa prótínið mitt.

Ég hætti störfum hjá Ice(cold)Express í gær. Ég notaði daginn í dag til að sækja um nokkur störf og skellti mér svo auðvitað á barinn í dag. Þar var verið að sýna leik Liverpool og Spartak. Það þarf ekki að fara mörgum orðum um úrslit þar sem allir sem hafa áhuga vita þau nú þegar. Við erum að fara upp til Josh og Melissu að horfa á WW og í home delivery á einhverjum gæða mat.

Það er nú meira hvað ég get verið nojuð stundum. Ég sat hér í mestu makindum og var að færa inn einkunnir í líffræði kúrsinum sem ég er TA fyrir, þegar það fljúga yfir þær hávaðasömustu flugvélar sem ég hef heyrt í. Það var hreinlega eins og þær væru bara hér úti í garði.

Áður enn ég vissi var ég búin að kasta mér í gólfið með hendur yfir höfði mér. Nokkrum sekúndum síðar voru vélarnar flognar út í buskann og ég stóð upp og hló vandræðalega að kjánaskapnum í sjálfri mér. Ég hélt svo áfram að vinna eins og ekkert hefði í skorist.

Nokkrum mínútum síðar hringdi svo síminn. Það var Josh, og hann bað mig að kveikja á sjónvarpinu og athuga hvort það væri eitthvað í gangi.... Úff, hjartað í mér tók kipp og ég kveinaði: "Oh, my God, do you think there is something terrible going on".. þar sem ég fálmaði eftir fjarstýringunni í óðagoti mínu.
En á CNN var bara einhver fúll umræðuþáttur um væntanlegar árásir á Írak og ekkert hræðilegt virtist vera að gerast. Hjúkk, ég andaði léttar.

Josh sagði mér að þetta hefðu verið F16 vélar sem flugu yfir, en þær fljúga venjulega ekki yfir eyjuna, og þess vegna hafi hann verið forvitinn og viljað vita hvort eitthvað væri í gangi.

En mikið ofboðslega varð ég hrædd í andartak.

Ég fór til læknis út af augunum á mér í gær og fékk augndropa til þess að setja í þau. Hann reyndi að mæla í mér sjónina, en ég táraðist svo mikið að ég sá ekki neitt. Ef hann hefði tekið mark á mælingunni hefði hann örugglega látið mig fá blindrastaf áður en ég labbaði út. Það hefði nú bara verið fínt. Krypplingur með blindrastaf. Neii.. ég segi nú bara svona.

Seinni partinn í gær var svo komin sýking í vinstra augað líka, þannig að í dag sit ég bara heima og reyni að lesa. Maður verður nú að gera eitthvað gagnlegt er það ekki?

Í dag er fjórði dagurinn sem ég hef nokkurn tíman verið frá vinnu vegna veikinda. Ég hef alltaf verið svo hraust, engar flensur og ekkert bitið á mér. Ég fékk seinast hita þegar ég var í þriðja bekk í MR, nánar tiltekið þann 23. janúar 1991.

Jæja, þá er nú kominn tími til þess að byrja að blogga aftur eftir smá frí.

Ég skrapp til Íslands í síðustu viku og kom aftur heim í gær. En nú tekur labbvinnan í Columbia við aftur á fullu. Það er nú alveg ótrúlegt hvað maður getur dottið út á einni viku, ég bara man varla hvað ég ætlaði að fara að gera í dag á labbinu. Sem betur fer vissi ég að það væri nú hætta á þessu, þannig að ég skrifaði langan verkefnalista sem bíður eftir mér á skrifborðinu mínu.

Það hefur óneitanlega vissa kosti að koma svona frá Íslandi, því að þó ég hafi sofið frameftir nær alla daga heima, þá er tímamunurinn það hagstæður að ég spratt á fætur klukkan sjö, alveg útsofin. Hins vegar er ég ekki enn mætt í vinnu núna klukkan átta, því að ég lít út eins og ég hafi lent í slagsmálum í gærkvöld.

Ég vaknaði pínu rauðeygð á hægra auga í gærmorgun, sem ekki er mikið tiltökumál, en um leið og flugvélin hófst á loft í gær tók augað að bólgna og sökkva. (Flugvélarfarþegum til mikillar undrunar, nóg gátu þeir að minnsta kosti glápt á mig á meðan þeir biðu eftir því að komast á klósettið.) Mér brá nú reyndar sjálfri þegar mér var litið í spegil, það var ekki fögur sjón. Þetta er nú ekkert alvarlegt held ég, en ég ætla samt að kíkja til hennar Marge Miller úti á heilsugæslu og heyra hvað hún segir.

Maður er nú orðinn meiri auminginn. Fyrst kemst ég ekki í vinnuna vegna þess að ég er að bíða eftir því að heilsugæslan opni þannig að ég geti pantað mér tíma. Svo þarf ég að fara þangað í dag og þar að auki að hætta snemma til þess að fara í sjúkraþjálfun.