Ég las líka Bob Moran, eins og Sverrir og Kristbjörn og fílaði bara vel, en ég var pínu hrædd við Gula Skuggann. Hvernig var það, var Guli skugginn ekki indjáni? Ég hélt alltaf að Bob væri amerískur.

Hitt er annað mál að uppáhaldsbækurnar mínar voru án efa bækurnar hennar Victors Appelton (tjáh, hún skrifaði sko undir dulnefni, því hver kaupir strákabækur skrifaðar af konu?) um Tom Swift, þar er ég sammála Kristbirni. Það sem heillaði mig mest var allt vísindadótið í bókunum, en alveg frá því að ég man eftir mér hef ég verið heilluð af vísindum. Sumsagt nörd frá blautu barnsbeini.

Ég las aldrei neina bók um Múmínálfana og hef því ekkert um það að segja. Ég var svona meira fyrir "strákabækurnar", ekki mikið fyrir ævintýri, en las reyndar flest sem að kjafti kom. Nema kannski ástarsögur. Ég man bara eftir einni ástarsögu sem hreif mig. Ég hef verið um það bil tólf ára, þegar ég las Kapítólu. Mjög dramatísk gamaldags og klassísk saga. En þá var ég löngu búin að raða í mig Bob Moran og Tom Swift og félögum og öllum Ævintýra-, dularfullu- og fimmbókum Enid Blyton, svo eitthvað sé nefnt.

Orðalagið á þýðingunum á þessum gömlu bókum var oft svolítið kostulegt. Til dæmis var talað um brekán, bjúgaldin og glóaldin í Enid Blyton bókunum og hjá Tomma Swift hét þyrla snúðkopti. Krúttlegt.

Ég sakna þess reyndar að hafa ekki lengur tíma til þess að lesa, en það eru liðin mjög mörg ár síðan ég hafði tíma síðast til skáldsagnalesturs. Ég var mjög dugleg við lesturinn þegar ég var au pair úti í Danmörku, og svo þegar ég var að ferðast á Indlandi, en síðan þá hef ég varla haft tíma til annars lesturs en vísindagreina og ég á enn eftir að klára að lesa bækur sem ég hef fengið í jólagjöf síðustu fimm árin. Það er kannski verðugt verkefni fyrir þessi jól!

Það er ekki lengra síðan en nokkrir dagar að ég var að monta mig af því að það væri enn 15 stiga hiti hérna hjá okkur í New York. Í gær var meira að segja peysuveður og tólf stiga hiti, reyndar þykkpeysuveður.

Nú ber svo við að það er spáð snjókomu á morgun! Það er reyndar rigning núna, og þegar hún byrjaði var ég úti, og mér fannst eins og það væri haglél fremur en rigning. Júhú! Ég elska snjó. Ég bý greinilega ekki í réttu landi, en það er bara ekki boðið upp á neitt gott doktorsprógram í sameindalíffræði á fögru landi ísa.

Svona er þetta hér, annað hvort er alveg sjóðandi heitt eða ískalt, varla neitt þar á milli. Það er alveg í stíl við lífið í borginni, alltaf einhverjar öfgar!

Annars sit ég núna og nýt þess að vera ein heima á meðan Möddi er í skvassi, því þá get ég haft slökkt á sjónvarpinu og hlustað á geisladisk meðan ég les. Geisladiskurinn sem er í er auðvitað nýji Sigur Rósar diskurinn sem kom út í dag hér vestanhafs. Virðist ok við fyrstu hlustun, en pínu mikið um endurtekningar, og ég sakna góðra texta í stíl við Ágætis byrjun. Pretty much eins og tónleikarnir sem ég fór á í Beacon í fyrra með þeim, en það eru einmitt aðrir tónleikar með þeim á sama stað á föstudaginn. Við mætum að sjálfsögðu á staðinn, ásamt Sigga og Hildi og fleirum.