Já, ég er árrisul í dag. Ég vaknaði hvorki meira né minna en klukkan tíu mínútur í átta á þessum fagra sunnudagsmorgni. Það kom þó til af nokkrum ástæðum. Miss Maddie byrjaði að mjálma í þann mund sem síminn byrjaði að hringja. (Hver hringir í mann klukkan átta á sunnudagsmorgni?). Mörður var eitthvað pirraður á þesum látum og lokaði hurðinni inn í svefnherbergi, en mér fannst svo mikil vonska að skilja köttinn eftir svangan og mjálmandi frami að ég dreif mig á fætur.

Vekjaraklukkan mín sagði mér reyndar að hún væri að verða níu, en ég vissi betur. Í dag græðum við nefnilega einn klukkutíma vegna þess að það er komið haust.