Við erum með næturgest, eins og svo oft um helgar. Hún elskan hún Miss Maddie er hjá okkur á meðan Josh og Melissa eru í burtu í helgarfríi.

Mér finnst alveg frábært að hafa hana hér hjá okkur, hún er svo mikið krútt. Hún er líka alger drottning. Hún vakti okkur klukkan hálfátta í morgun, örugglega af því að henni leiddist og hún var svöng. Svo er ekki alveg sama hvar og hvenær maður klappar henni, stundum finnst henni gott að láta klóra sé bak við eyrun og svo í morgun þegar ég ætlaði að klóra henni undir hökunni greip hún snöggt í hendina á mér með loppunum og glefsaði í mig. Ég átti sko greinilega ekkert með það að vera eitthvað að klóra henni þarna núna.

Hún á sér tvo uppáhalds staði í íbúðinni. Annar er uppi á bókahillu, en þar liggur hún löngum stundum kyrr og malar. Reyndar stendur hún upp svona á klukkutíma fresti, teygir úr hryggnum og snýr sér í hundrað og áttatíu gráður, leggst aftur niður og heldur áfram að mala þar til tími er kominn á næsta snúning. Það er hins vegar annar staður sem hún tekur fram yfir hilluna, og það er taustóllinn okkar. Sérstaklega ef við setjum í hann íslenska ullarteppið okkar. Ég held hreinlega stundum að hún missi meðvitund af vellíðan í þessum stól.

Hún elskar líka að fara ofaní kassa og poka og felur sig oft inni í fataskáp. Mörður opnaði bakpokann sinn í morgun, til þess að setja dót ofaní hann, en Miss Maddie greip tækifærið og stökk ofaní pokann og kom sér vel fyrir þar.

Það praktískasta við heimsóknir Miss Maddie er þó það að hún drepur alltaf að minnsta kosti einn kakkalakka hverja nótt sem hún gistir hér. Það er að minnsta kosti alltaf ein dauður kakkalakki úti á miðju gólfi þegar við vöknum. Mér finnst það óneitanlega gott að þurfa ekki að stappa á þessum kvikindum sjálf eða grilla þá með hárblásaranum.