...en ég er að reyna! Ég er sko enn í vinnunni klukkan hálftíu á laugardagskvöldi og sé fram á að vera hér til klukkan tvö í nótt. Málið er að ég er að gera hlut á einum degi sem venjulega tekur tvo. Ástæðan er sú að ég ætla mér að komast í göngu á morgun. Við Mörður, Melissa af efri hæðinni og Adelene ætlum að fara eitthvað norður eftir Hudson ánni á morgun og ganga smá. Ætli við endum ekki við Breakneck Ridge, vegna þægilegra lestarsamgangna, en við Mörður gengum um það svæði í fyrra. Fyrsta færsla þessa bloggs fjallar einmitt um þá gönguferð.

Þá held ég nú barasta að kortin góðu sem ekki bárust fyrr en degi of seint í fyrra eigi eftir að koma að góðum notum í ár.

Ég fór í sjúkraþjálfun í gær að vanda. Þau gleðilegu tíðindi gerðust að hún sagði að ég mætti fara að æfa aftur eins og ég var vön, þrátt fyrir að vera ekki orðin alveg góð í bakinu.

Ég stalst nefnilega til þess að hlaupa á hlaupabrettinu í fyrradag. Oh.. what a feeling!!! Það var frábært. Jafnvel þósvo að ég hafi gleymt tónlistinni minni heima og allt. Ég hljóp hins vegar alveg hreint svakalega hægt eftir fjögurra mánaða pásu, hlóp bara í hálftíma og var alveg eins og spagettí eftirá. En ég var ekkert verri í bakinu í gær.

Það er samt alveg dæmigert að í dag er ég með harðsperrur í öllum skrokknum. Ég hata svona þriðja dags harðsperrur, því þær eru alltaf verstar.

Það þýðir samt ekki að fást um það. Ég þarf að drífa mig á labbið, því það er langur og strangur dagur framundan. Ég ætla að keyra gel og hætta ekki fyrr en ég verð komin með Western Blot í hendurnar, en það tekur um 14 klukkutíma.