Mjamm.. ég er ekki enn farin að lesa. Ég ákvað nefnilega að horfa á viðtalið við þau Salvöru og Stebba Páls í Kastljósinu í kvöld. Það er nefnilega svo mikil snilld að það er hægt að horfa á Kastljós og fréttir viku aftur í tímann á ruv.is

Þetta var alveg stórfínt viðtal. Þau voru spurð að því af hverju þau bloggi. Þá fór ég auðvitað oftar sem áður að hugsa um það hvers vegna ég sjálf blogga. Það er eiginlega af margskonar hvötum. Við Mörður byrjuðum náttúrulega að blogga fyrir rétt tæpu ári síðan svona til þess að halda úti fréttum af okkur hér í New York fyrir vini og vandamenn heima á Íslandi. Síðan þá hafa blogghvatir mínar breyst mikið.

Það frábæra við bloggið er það að ég get uppfært það á hverjum degi með misskemmtilegum lýsingum á daglegu lífi, en það gefur bara svo mikið betri mynd af daglegu lífi manns í fjarlægu landi heldur en fólk fengi af tölvupósti sem það fengi annað slagið. Maður lenti líka í því hér áður fyrr að skrifa allt of langa tölvupósta þannig að fólk bara hreinlega nennti ekki að lesa þá (a.m.k. nenni ég aldrei að lesa langa tölvupósta, né heldur of löng blogg). Nú eru ímeilin mikið persónulegri, af því að fólk er með umgjörðina á hreinu, það þarf ekki að útskýra hlutina frá a-ö, heldur veit fólk hvað er í gangi hjá manni í megin dráttum hverja stundina.

Hins vegar hef ég alltaf gaman að því að tjá skoðanir mínar á hinu og þessu. Ég forðast það nú oftast svona opinberlega, af því að ég vil það helst ekki nema hafa eitthvað vit á því sem ég er að segja. Það er hins vegar mjög gaman að því að fá viðbrögð við skrifum sínum á blogginu og kannski þrasa eða rífast smá við hina og þessa.

Svo gerir bloggið manni kleift að fylgjast svo vel með hvað er í gangi á Íslandi hverja stundina og taka þátt í umræðunum, þrátt fyrir fjarlægðina. Mér líður eiginlega alltaf eins og ég sé með annan fótinn á Íslandi á hverjum degi. Mér finnst það mikill kostur, mér fyndist það sorglegt að missa alveg kontakt við daglegt líf heima.

Ég held eiginlega að fyrir mér snúist bloggið algerlega um kontakt við Ísland. Ég les næstumþví bara blogg á íslensku, finnst bara miklu skemmtilegara að lesa blogg á móðurmálinu hvort sem þau eru skrifuð af Íslendingum eða ekki og hvort sem þau eru á góðri ensku eða ekki, og nenni yfirleitt ekki að lesa blogg eftir aðra en Íslendinga.

Þetta er nú búið að vera meiri letidagurinn. Ég held ég hafi unnið í samtals þrjár klukkustundir í dag.

Fram að hádegi sat ég heima og uppfærði heimasíðuna í líffræðikúrsinum sem ég sé um og bloggaði og svoleiðis. Á hádegi fór ég svo á Schuetze minningarfyrirlesturinn hjá deildinni minni og fræddist um viðtakann Wnt og hegðun hans í þroskun ávaxtaflugna og músa.

Þá dreif ég mig í vinnuna í tvo tíma og fór svo aftur heim, en kom við í leiðinni og keypti falafel handa okkur Merði. Við héngum eiginlega bara seinnipartinn og horfðum á Judge Judy í sjónvarpinu og skemmtum okkur við að hneykslast á hvað fólk getur verið ótúlega heimskt. Svo lagði ég mig í klukkutíma og dreif mig aftur á labbið til þess að fixa frumurnar mínar fyrir smásjárskoðun og færa bakteríurnar mínar í stærri rækt.

Nú er ég komin heim aftur og ætla að lesa til miðnættis, svona til þess að koma einhverju í verk í dag.

Gvuð hvað ég hlakka til þegar prímerarnir mínir og afsöltunarsúlan verða komin í hús, þannig að það verði aftur eitthvað að gera hjá mér.

Já, hann Stefán Pálsson verður seint talinn púngrotta og karlrembusvín, fyrst hann HLEYPTI henni Steinunni sinni í kynjafræði í háskólanum.

Og jáh.. honum finnst sko allt í lagi að skipta húsverkunum jafnt, en er ekkert á því að hann þurfi neitt að leggja sig fram og kannski reyna að gera heimislisverkin vel, svona bara til að koma til móts við maka sinn. Kannski honum færi nú að finnast gaman að elda ef honum dytti í hug að nostra aðeins við það.

Eitt verður þó ekki tekið af Stefáni, hann er ekkert að skafa utan af rembunni...